Émile Banning

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Émile Théodore Joseph Hubert Banning (Luik, 12 oktober 1836 - Elsene, 13 juli 1898) was een Belgisch ambtenaar, diplomaat, schrijver en journalist.

Carrière[bewerken]

Banning was doctor in de Letteren en Wijsbegeerte en werd journalist bij het dagblad L'Echo du Parlement waarvoor hij de politiek op de voet volgde. In 1861 werd hij eveneens archivaris bij de Koninklijke Bibliotheek. Banning werd opgemerkt door Charles Rogier, de toenmalige minister van Buitenlandse Zaken en die hem in 1863 aantrok als archivaris, bibliothecaris, schrijver en vertaler en directe rechterhand van toponderhandelaar Auguste Lambermont. Banning zou deze functies blijven uitoefenen tot aan zijn dood in 1898.

Het voorbereidende werk van Banning in 1863 zorgde ervoor dat de onderhandelingen met Nederland in verband met het afschaffen van de Scheldetol succesvol afliepen. Op het ministerie van Buitenlandse Zaken specialiseerde Banning zich in het schrijven van allerlei verhandelingen over wereldkwesties en trok zo de aandacht van koning Leopold II. Een aantal artikels van Banning over Centraal-Afrika in L'Echo du Parlement inspireerden de koning om in 1876 te Brussel een eerste conferentie over Afrika te houden.

Banning werd één van de naaste medewerkers van de koning en was een vurig propagandist van de expansiedrang van België. Tijdens de Koloniale Conferentie van Berlijn in 1884 was Banning één van de vertegenwoordigers van België. Hij was mede-onderhandelaar maar schreef ook de voorbereidende geschriften en de verslagen van de meetings voor Auguste Lambermont die algemeen redacteur van de conferentie was. De conferentie was voor België een succes en Kongo-Vrijstaat werd opgericht.

Émile Banning was een groot tegenstander van de nog bestaande slavenhandel en was één van de mede-organisators van de conferentie tegen de slavenhandel van 1890 in Brussel waarop hij samen met Lambermont België vertegenwoordigde. Na deze conferentie was Banning een voorstander om Kongo-Vrijstaat, dat persoonlijk bezit van de koning was, door België te laten annexeren en kon hij zich niet meer vinden in de economische politiek die Leopold II voerde in Kongo. Door zijn geschriften die hij publiceerde tussen 1890 en 1892 kwam Banning meermaals in botsing met de koning. Aanvankelijk kon Auguste Lambermont de gemoederen nog sussen maar vanaf 1893 viel Banning volledig uit de gratie van de koning.

Werken[bewerken]

  • L'Afrique et la Conférence Géographique de Bruxelles, Brussel, 1877

Eerbetoon[bewerken]

  • De huidige stad Bandundu in Congo-Kinshasa heette tot 1966 Banningville of Banningstad.
  • In Elsene en Antwerpen is er een straat naar hem vernoemd.