10:32

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
10:32
Regie Arthur Dreifuss
Scenario Leo Derksen
Arthur Dreifuss
Dity Oorthuys
Muziek Dolf van der Linden
Distributie NFM
Première 27 januari 1966
Genre Drama
Misdaad
Thriller
Mysterie
Speelduur 96 minuten
Taal Nederlands
Engels
Land Vlag van Nederland Nederland
(en) IMDb-profiel
MovieMeter-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

10:32 is een Nederlandse zwart-witfilm uit 1966 van Arthur Dreifuss met in de hoofdrollen Linda Christian en Bob de Lange. De film heeft als internationale titels 10:32 in the Morning en Murder in Amsterdam.

De film is gebaseerd op een scenario van Leo Derksen en Arthur Dreifuss. De film heeft als internationale titels 10:32 in the Morning en Murder in Amsterdam. 10:32 was geen succes in de bioscopen en bracht slechts 60.000 gulden op, terwijl het budget meer dan een half miljoen gulden was.

Verhaal[bewerken]

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

Tijdens een bezoek aan een nachtclub met de verleidelijke Ellen Martens, probeert de jonge kunstschilder Peter Hartman ongemerkt uit de badkamer te ontsnappen om een bezoek te brengen aan Martens, de oude, welvarende echtgenoot van Ellen, die meer aandacht besteedt aan zijn werk dan aan zijn vrouw. Terwijl Peter in Martens' kantoor door zijn spullen zoekt, wordt hij verrast door een inval van de politie. Naast hem op de grond ligt het lijk van Martens; Peter is de hoofdverdachte. Inspecteur Stroomer en Hofland zijn overtuigd van zijn schuld, maar Peter wil geen woord loslaten. Peter en Ellen beweren dat ze elkaar niet kennen, maar als Stroomer in Peters appartement een portret van Ellen vindt, weet hij dat ze liegen.

Ellen wordt terug naar het bureau gebracht voor verhoor. In flashbacks vertelt ze haar verhaal. Ze leerde Peter kennen op straat, tijdens een bezoek aan kunsthandelaar Blom. Hij achtervolgde haar door de stad en in haar landhuis chanteerde hij haar met compromitterende foto's waar zij op staat. Ellen wilde niet dat haar man deze foto's zag en bood hem 1000 gulden. Hij eiste echter hulp bij het inbreken van de brandkast van haar man. Bovendien zette hij haar ertoe aan naakt te poseren voor een schilderij en viel hij haar constant lastig in het openbaar. Ellen had er na verloop van tijd genoeg van en brak in zijn appartement in, op zoek naar het schilderij en de negatief van de foto, maar ze werd betrapt door Peter. Hij dreigde haar portret in een etalage te hangen, tenzij ze hem onmiddellijk hielp bij het inbreken in de brandkast. Terwijl hij daarnaartoe onderweg was, belde zij de politie, waarna hij werd gearresteerd.

Inspecteur Stroomer gaat uit op onderzoek om te controleren of Ellens verhaal klopt. Hij komt na een bezoek aan kunsthandelaar Blom tot de conclusie dat Ellen niet de waarheid sprak. Bovendien krijgt hij van Van Dijk, compagnon van de familie Martens, te horen dat Ellen en Peter een affaire hadden. Overigens blijkt de chantagefoto waar Ellen over sprak geen compromitterende foto te zijn. Ten slotte komt hij erachter dat het tijdstip en de plek waarvandaan Ellen belde naar de politie dubieus is. Stroomer keert terug naar het bureau, waar hij de verhouding ter sprake brengt. Peter, die tot op het heden weigerde een woord los te laten om zo Ellen te beschermen, doet eindelijk zijn verhaal.

Hij beweert dat Ellen degene was die hem achtervolgde en dat er nooit sprake was van chantage. Volgens hem zou zij uit zichzelf voorstel hebben gemaakt voor het maken van een naaktportret van haar. Dit resulteerde in een verhouding, waar abrupt een eind aan kwam toen Ellen besloot trouw te blijven aan haar man. Op een dag nam ze echter weer contact met hem op en vertelde ze dat ze een pistool vond in haar mans kamer. Sindsdien was ze bang dat hij haar zou vermoorden. Ellen vroeg Peter om hulp om in te breken in Martens' brandkast, waar papieren liggen die haar kunnen helpen bij een scheiding. Tijdens het zoeken naar deze papieren werd Peter verrast door de politie en pas toen zag hij voor het eerst het lijk van Martens.

Uit nader onderzoek blijkt dat de 'chantagefoto' met dezelfde camera is gemaakt als een intiem vakantiekiekje van Ellen en Van Dijk. Hoewel het niet duidelijk is of Ellen vrijwillig of onder dwang een affaire heeft gehad met Van Dijk, wordt het duidelijk dat Martens werd vermoord door Van Dijk. Nadien zweerde hij met Ellen samen om haar minnaar Peter te laten opdraaien voor de moord.

Rolbezetting[bewerken]

Productie[bewerken]

Producent Joop Landré had een zak geld gekregen van miljonair Veder voor filmdoeleinden. 10:32 was de laatste film die van dit geld werd gefinancierd. In de hoop een professionele thriller te maken, huurde hij een Amerikaanse regisseur en hoofdrolspeelster in. De regisseur, Arthur Dreifuss, was niet tevreden met het oorspronkelijke script, waarin de moord werd gepleegd door de jonge kunstschilder, en tijdens herschrijvingen kwam het uiteindelijk tot een breuk met Leo Derksen, de schrijver van het originele verhaal.[1]

De film was het debuut van actrice Linda van Dyck.

Ontvangst[bewerken]

De film werd vooral herinnerd door een seksscene in de film, waarin Linda Christians borsten worden bedekt door een doorzichtig kleedje, tot slechts twee centimeter boven haar tepels.[2] De film werd geen succes en bracht slechts 60.000 gulden op, tegenover een budget van 540.000 gulden.[2]

De katholieke filmkeuring oordeelde over de film: 'De makelij is overwegend routineus-bekwaam.'[1] Het destijds nieuwe filmtijdschrift Skoop beoordeelde film met een onvoldoende.[1] Nadien gaf Landré toe dat hij te weinig lef had gehad. Hij vertelde: 'Ik had die Linda Christian spiernaakt op het doek moeten zetten, dan was er veel meer over te doen geweest. Er had veel meer seks in moeten zitten.'[1]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. a b c d Hollands Hollywood door Henk van Gelder - Pagina 100
  2. a b Film Totaal Geschiedenis