1408 (film)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
1408
Tagline No one lasts more than an hour.
Regie Mikael Håfström
Producent Lorenzo di Bonaventura
Scenario Stephen King
(kort verhaal: "1408")
Matt Greenberg
Scott Alexander
Larry Karaszewski
Hoofdrollen John Cusack
Mary McCormack
Jasmine Jessica Anthony
Samuel L. Jackson
Muziek Gabriel Yared
Montage Peter Boyle
Cinematografie Benoît Delhomme
Première 30 augustus 2007
Genre Horror
Speelduur 106 minuten
Taal Engels
Land Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
Budget 25 miljoen Amerikaanse dollar
(en) IMDb-profiel
MovieMeter-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

1408 is een Amerikaanse horrorfilm uit 2007 onder regie van Mikael Håfström. De film is gebaseerd op het gelijknamige korte verhaal van Stephen King.

Verhaal[bewerken]

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

In The Weeping Beech Inn huurt de sceptische Michael Enslin voor de zoveelste keer een hotelkamer voor een boek waarin hij spokende vakantiespots beschrijft en waardeert, maar de ongure verhalen van Mr. en Mrs Innkeeper – het echtpaar dat het logement runt – kunnen niet voorkomen dat de auteur zijn nuchtere gelijk bevestigd ziet. Bij een signeersessie in een boekwinkel vergaart de medewerker enkele fans: de jonge Anna (met een grote bewondering voor de wijze waarop hij de vader/zoon-relatie in zijn roman "The Long Road Home" beschrijft), de oudere Holly (zittend op de eerste rang met een scala aan vragen voor haar idool) en twee vrijwel monddode mannen. Als Mike tijdens het surfen zijn aandacht niet op de golven achter hem heeft gericht, veroorzaakt een stortvloed aan water dat hij na een klap van zijn surfplank zijn bewustzijn verliest en met hulp van een surfer in het ziekenhuis belandt.

Na een bezoek aan het postkantoor in Hermosa Beach, vriendelijk begroet door employé Jackson, stuit Mike op een anonieme ansichtkaart van The Dolphin, een zeer oud, chique hotel in New York City. "Don't Enter 1408" luidt het uitdagende devies van het naamloze poststuk. Mike wil direct een reservering maken voor 1408, maar het hotel meldt reeds bij voorbaat dat het griezelige gastverblijf niet kan worden verhuurd. Mike's agent Sam Farrell, ondersteund door advocaat Clay en een secretaresse, wijst de auteur op de Fair Housing Act, een wet die discriminatie bij verkoop, verhuur en financiering van huisvesting strafbaar maakt.

Mike vliegt van het westelijke Californië naar het oostelijke New York voor een naargeestig nachtje in een hels hotel. Receptioniste Marie leidt de nieuwe gast via assistent Mr. Dempsey naar Gerald Olin, de manager van The Dolphin, die de schrijver, standvastig van wil, aanraadt om kamer 1408 niet te kiezen. In zijn kantoor vertelt Gerald dat 1408 in het verleden voor 56 dodelijke slachtoffers heeft gezorgd, maar Mike laat zich niet overtuigen door het bericht dat niemand het langer dan één uur in de kamer uithoudt, een upgrade naar de penthouse suite, vrije toegang tot documenten over de doden in 1408 en een exclusieve fles cognac van 800 dollar. Met tegenzin geeft de huiverige hotelmanager de sleutel aan de zonderlinge schrijver.

Mike betreedt 1408 op eigen risico, ziet aanvankelijk geen merkwaardige punten en spreekt zijn beschrijving van de hotelkamer in op een taperecorder. Op het nachtkastje begint de klokradio plotseling met het spelen van "We've Only Just Begun" van The Carpenters en vervolgens vanaf "60:00" met aftellen. Mike hoort een onverkwikkelijk gepiep en opent het raam ter controle van zijn gehoor, maar het venster slaat dicht en verbrijzelt zijn hand. Hij gaat naar de badkamer om de wond in de wastafel te reinigen, maar het water wordt kokend heet en berokkent de wond nog meer schade. Op vlucht naar een ziekenhuis moet de ongelukkige schrijver zijn reis noodgedwongen staken wanneer de sleutel in het slot afbreekt, de deurknop van de deur valt en hij zichzelf in zijn kamer opsluit.

Mike begint ziet en hoort dingen – waaronder visioenen van zijn vrouw Lilian (van wie hij onlangs vervreemd is geraakt) en hun dochter Katie (die door kanker op zeer jonge leeftijd het leven heeft moeten laten), een ontmoeting met zijn vader die hem verkondigt "As I was, you are. As I am, you will be." (een citaat van de Romeinse dichter Horatius) en enkele verschijningen van de slachtoffers die 1408 voorheen heeft veroorzaakt: Kevin O'Malley, een maniak met klauwhamer, een vrouw uit de vijftiger jaren en een fabriekseigenaar. Verschillende ontsnappingspogingen – via de ventilatieschachten of via de buitenrichel op 14 hoog of naar de vrouw met kinderwagen in 1410 – maken hem duidelijk dat het vinden van een uitweg geen kinderspel zal zijn.

Middels videochat met webcam legt Mike contact met Lily, maar hun gesprek eindigt abrupt wanneer het sprinklersysteem zijn laptop kortsluit. De temperatuur in 1408 daalt ondertussen tot onder het vriespunt, waarbij zijn laptop in de sneeuw opeens weer werkt, Lily hem weer benadert en een dubbelganger de conversatie kaapt om zijn vrouw onder valse voorwendselen naar hem te leiden. In paniek ervaart Mike dat de kamer gaat schudden, muren en plafond gaan scheuren en een stortvloed aan water hem onder het oppervlak sleurt. Mike ontwaakt op het strand en vindt later Lily aan zijn ziekenhuisbed in Los Angeles, die hem vertelt dat hij na een hersenschudding is opgenomen. Na zijn herstel begint de schrijver onmiddellijk aan een roman over zijn ervaringen in 1408 en stuurt het manuscript via het postkantoor naar zijn agent, maar drie sloopgrage postbeambten vernielen het binnenwerk om vervolgens de muren en vloer van de hotelkamer te onthullen. Mike beseft dat hij zich nog steeds in de ban van de kwaadaardige kamer bevindt. Als zijn dochter Katie voor zijn neus staat – levend, stervend en tot stof verkruimelend – nadert de klokradio het einde van het aftellen en keert de kamer terug naar zijn oorspronkelijke, onbeschadigde staat.

De klokradio begint vanaf "60:00" opnieuw met aftellen, de telefoon rinkelt en een vrouwelijke stem informeert Mike dat hij het uur steeds opnieuw kan beleven of gebruik kan maken van hun express checkout system. Mike vertelt de operator – na een visioen van zichzelf aan een galg – dat hij nadrukkelijk niet op hun wijze wil uitchecken. Als de operator verkondigt dat Lily over vijf minuten zal arriveren en rechtstreeks naar zijn kamer zal komen, antwoordt Mike, volkomen ziek van het gebeuren, dat hij de foltering voorgoed wil stoppen. Na het neerleggen van de hoorn smelt het.

Mike maakt van de prijzige cognac een onbetaalbare molotovcocktail, steekt de kamer in de hens en maakt evacuatie van het hotel noodzakelijk. Lily komt per taxi aan bij het hotel, maar wordt het brandende gebouw niet binnengelaten. Mike werpt een asbak door het raam wat een backdraft veroorzaakt en raakt verbrand door de explosie. Mikes vrouw kijk moedeloos toe naar het raam waar vuurballen uit vliegen. Mike kruipt onder een bank waarna hij als een gek aan het lachen is.

Op het einde wordt Mike vlak naast Katie begraven, zoals gezien in de film. Gerald Olin komt aanrijden en stapt daarna op Lily af en vraagt haar of zij de eigendommen die na de brand zijn gevonden wilt hebben, maar Lily wijst het af omdat ze Mike zo niet wil herinneren. Gerald gaat terug naar zijn auto om vervolgens te kijken wat Mike op de stemrecorder heeft opgenomen. Nadat hij de recorder weer afzet richt Gerald zijn spiegel op de achterbank en ziet het verbrande gezicht van Mike.

Alternatief einde[bewerken]

De regisseur Mikael Håfström heeft het einde van de film herfilmd, omdat het testpubliek het originele einde te triestig en onverwacht vond. Het einde dat te zien was in de bioscoop en op DVD gaat als volgt: Mike wordt door de brandweer bewusteloos uit kamer 1408 gehaald en gaat weer samenwonen met Lily. Tijdens het schrijven van Mikes nieuw boek over Kamer 1408 hoort hij op zijn stemrecorder de stem van zijn overleden dochter Katie. Nu weet hij dat het geen droom was. Beide versies werden op Blu-ray gezet en in de 2-disc versie op DVD.

Rolverdeling[bewerken]

Filmmuziek[bewerken]

  • 1. 10 Haunted Hotels
  • 2. Dolphin Hotel
  • 3. Room 1408
  • 4. Doppelganger
  • 5. Katie's Theme
  • 6. Ship in a Painting
  • 7. Bleeding Walls
  • 8. Out on a Ledge
  • 9. Mike's Fugue
  • 10. Inside the Vent
  • 11. Olin in the Minibar
  • 12. Sinking Ship
  • 13. Waking Up in L.A.
  • 14. Back to 1408
  • 15. "Don't You Love Me Anymore?"
  • 16. Fire!

Externe links[bewerken]