35mm-film

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Een 35mm-film. Merk de geluidssporen in verschillende formaten aan beide zijden van de film op. Uiterst links en rechts, buiten de perforatie, is het digitale SDDS-spoor te zien. Tussen de perforaties is het Dolby Digital-geluid opgeslagen. Aan de binnenkant van de perforaties, naast de video, is het analoge stereogeluid in optische vorm opgeslagen.

35mm-film is een standaardfilm waar vanaf de pionierstijd van de film tot heden de meeste commerciële speelfilms op zijn gefilmd. 35mm-film is dezelfde soort film als de film die voor kleinbeeldfotocamera's wordt gebruikt.

Geschiedenis[bewerken]

In de begindagen van film en fotografie waren er nog geen gestandaardiseerde afmetingen voor negatieven. De filmpioniers de gebroeders Lumière werkten met een film die ongeveer de afmeting had van de huidige 35mm-film. Het was echter de Amerikaan George Eastman, de oprichter van Eastman Kodak, die het filmformaat heeft gestandaardiseerd. Later is het 35mm-negatief gebruikt om in fotocamera's te gebruiken, de professioneel gebruikte 35mm-film heeft dus dezelfde afmeting en de dezelfde perforaties als de kleinbeeldnegatieven.

Werking[bewerken]

In het begin van de film bestonden er enkel negatieven die lichtintensiteit (luminantie) konden registreren. De film bestond uit een laag gelatine en een laag fotogevoelig materiaal (een zout met zilver erin). De film was doorzichtig en er kon dus doorheen worden gekeken, waarop sommige oude camera's zijn gebaseerd voor het kadreren. Later kwamen er camera's van Technicolor die met twee films werkte, en die met behulp van de twee films kleurenfilms kon maken. Uiteindelijk zijn er de kleurenfilms gekomen, die zijn gebaseerd op drie lagen fotogevoelig materiaal: één voor rood, één voor groen en één voor blauw. Tegenwoordig is er een zwarte laag achter het fotogevoelig materiaal, om weerkaatsing van licht van achter te voorkomen.