AS Monaco

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
AS Monaco
Stadion von Monaco Seitenansicht.jpg
Naam Association Sportive de
Monaco Football Club
Bijnaam Les Rouge et Blanc
Opgericht 23 augustus 1919
Stadion Stade Louis II
Vlag van Monaco Monaco
Capaciteit 18.500 plaatsen
Voorzitter Vlag van Rusland Dimitri Rybolovlev
Trainer Vlag van Italië Claudio Ranieri
Begroting € 130 miljoen[1]
Competitie Vlag van Frankrijk Ligue 1
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Thuiskleuren
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Uitkleuren
geldig voor 2013/14
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

AS Monaco FC is een Monegaskische voetbalclub, opgericht in 1919. Het behaalde zijn proflicentie in 1948 en geldt als de sterkste ploeg van het Vorstendom Monaco. Ondanks het feit dat het een club uit Monaco is, heeft het altijd in de Franse voetbalcompetitie gespeeld. De club won onder meer 7 keer het landskampioenschap en 5 maal de Franse Beker. In 1992 behaalden ze de finale van de Europacup II en in 2004 de finale van de Champions League, maar beide finales werden verloren. In november 2011 is de club in handen gekomen van de Russische miljardair Dimitri Rybolovlev, die de vereniging financieel ondersteunt.

De sportieve rivaal van AS Monaco is OGC Nice, beide gevestigd in steden aan de Côte d'Azur op 20 kilometer afstand van elkaar. Wedstrijden tussen beide clubs staan bekend als de Derby de la Côte d'Azur. De derby wordt in de meeste gevallen succesvol afgesloten door de Monegasken. Sinds het seizoen 2013/14 staan de wedstrijden tegen de eveneens kapitaalkrachtige club Paris Saint-Germain bekend onder de populaire benaming Le Ca$hico.[2]

Geschiedenis[bewerken]

Oprichting[bewerken]

AS Monaco zag het daglicht op 23 augustus 1919. De omnisportclub was het resultaat van een fusie tussen verscheidene sportverenigingen uit het Vorstendom, namelijk: Swimming Club, Monaco Sport (de voormalige voetbalclub Herculis), AS Beausoleil, Etoile de Monaco en Riviera AC. Als kampioen van de regio Zuidoost-Frankrijk in 1933, werd AS Monaco een professionele vereniging.

Na één seizoen in het betaald voetbal werd AS Monaco de proflicentie ontnomen omdat het stadion (Stade des Monéghetti) niet zou voldoen aan de vastgestelde normen. In de wijk Fontvieille werd als reactie hierop in 1939 het Stade Louis II gebouwd, een stadion dat aan alle eisen en normen zou voldoen. In 1948 verkreeg AS Monaco opnieuw een proflicentie, om te kunnen deelnemen in het betaald voetbal.

Eerste successen: 1960-1970[bewerken]

Voor successen moesten de supporters wachten tot 1960. In dat jaar won AS Monaco zijn eerste prijs, namelijk de Franse Beker. Deze werd gewonnen nadat AS Saint-Étienne in de finale werd verslagen met 4-2. Aan de zijde van Monaco speelde toentertijd Michel Hidalgo mee. Het seizoen erop droeg AS Monaco voor het eerst het shirt dat emblematisch zou gaan worden: wit met een diagonale rode streep. Dit shirt werd ontworpen door prinses Gracia en bracht de Monegasken meteen geluk, want voor de eerste keer in haar historie won AS Monaco het Franse landskampioenschap. In 1961 speelde Monaco voor het eerst in de Europa Cup, maar het kwam niet verder dan de eerste ronde, na een verloren wedstrijd tegen Glasgow Rangers. Het seizoen 1961/62 was een moeizaam seizoen voor AS Monaco, maar het seizoen erna zou de boeken ingaan als hun mooiste seizoen. Onder leiding van hoofdtrainer Henri Biancheri wist de club de dubbel te winnen, na het winnen van de competitie en de bekerfinale tegen Olympique Lyonnais (2-0 winst).

De jaren erna waren echter niet zo succesvol voor de Monegaskische club. Ondanks een klein succesje in de Europa Cup, in de vorm van het behalen van de achtste finales tegen Internazionale), wist AS Monaco in competitieverband geen goede resultaten meer te boeken. In 1969 degradeerde AS Monaco naar de Division 2.

Het tijdperk Arsène Wenger: 1987-1995[bewerken]

Arsène Wenger.

In 1987 werd Arsène Wenger benoemd tot hoofdtrainer van de club. In het eerste seizoen onder de trainer won AS Monaco meteen het Frans landskampioenschap. Het voetbalteam bestond uit onder andere Hoddle, Sonor, Fofana, Battiston, Vogel, Amoros, Ettori, Dib, Mège, Ferratge en Hateley. Het enige smetje op het seizoen was de vroege uitschakeling tegen OGN Nice in de 16e finale van de beker. Met de gewonnen titel dwong de club Europees voetbal af voor het volgende seizoen.

Het seizoen 1988/89 werd een vervelend seizoen met veel blessures en schorsingen. De club werd echter wel derde in de competitie en finalist in de Franse Beker, maar verloor daar 4-3 van Olympique Marseille en hun sterspeler Jean-Pierre Papin. Een pluspunt van dat seizoen was dat de schorsingen en blessures de kans gaven aan de jonge talenten als Emmanuel Petit en George Weah om zich te ontplooien. Europees wist AS Monaco goede resultaten te boeken, door in de achtste finale met 6-1 te winnen van Club Brugge. Ondanks een verloren kwartfinale tegen Galatasaray (0-1 / 1-1) begon AS Monaco in de internationale voetbalwereld aanzien te verwerven.

De seizoenen die volgden wist AS Monaco een continuïteit te geven aan het goede spel en aan te haken bij de top van Frankrijk. In 1990 werd Monaco derde in de competitie en het seizoen erna behaalde AS Monaco een tweede plaats. Ook wist het de Franse beker te winnen na een overwinning tegen het sterke Olympique Marseille, de club die ook in de Europacup finale stond. In 1990 bereikte AS Monaco de halve finale van de Europacup II tegen Sampdoria (2-2 / 0-2), maar verloor deze. Het seizoen erna strandde Monaco in de achtste finales van de UEFA Cup tegen Torpedo Moskou (1-2 / 1-2). AS Monaco kwam in 1992 in de finale van de Europacup II nadat Feyenoord op uitdoelpunten in de halve finale was verslagen (1-1,2-2). In de finale was Werder Bremen met 2-0 te sterk voor AS Monaco maar de club mocht zich wel runner up van de EC II noemen.

Topploeg: 1995-2005[bewerken]

In de jaren na het vertrek van Wenger bleef Monaco een topploeg. Monaco werd landskampioen in 1997 en 2000. In die jaren pakte de club ook de Super Cup van eigen land en in 2003 de Franse beker: de Coupe de la Ligue. In datzelfde jaar eindigde de ploeg op één punt van kampioen Olympique Lyon als tweede, en mocht zoals wel vaker de Champions League in. In de Champions League verraste de ploeg vriend en vijand. Het pakte de groepswinst in een groep met PSV, Deportivo de La Coruña en AEK Athene.

Groep C

Opstellingen van de finale van de Champions League van 2004. Boven AS Monaco, onder FC Porto
Team Ptn Wed W G V DV DT DS
1. Vlag van Frankrijk AS Monaco 11 6 3 2 1 15 6 +9
2. Vlag van Spanje Deportivo de La Coruña 10 6 3 1 2 12 12 0
3. Vlag van Nederland PSV Eindhoven 10 6 3 1 2 8 7 +1
4. Vlag van Griekenland AEK Athene 2 6 0 2 4 1 11 -10
Eerste speeldag
PSV Eindhoven 1–2 AS Monaco
Tweede speeldag
AS Monaco 4–0 AEK Athene
Derde speeldag
Deportivo de La Coruña 1–0 AS Monaco
Vierde speeldag
AS Monaco 8–3 Deportivo de La Coruña
Vijfde speeldag
AS Monaco 1–1 PSV Eindhoven
Zesde speeldag
AEK Athene 0–0 AS Monaco

Het won onder andere van Deportivo de La Coruña met maar liefs 8-3. Theoretisch gezien was de ploeg tot na de laatste speeldag nog niet door, maar omdat PSV en Deportivo de La Coruña tegen elkaar opnamen en Monaco zelf een veel beter (+9 tegenover +0 van Deportivo de La Coruña en +1 van PSV) was er eigenlijk geen twijfel meer, alleen wie er eerste zou eindigen in de poule. Omdat PSV won van Deportivo de La Coruña en Monaco zelf een punt pakte in Athene pakte Monaco de groepswinst.

In de achtste finales nam Monaco het op tegen het Russische Lokomotiv Moskou. Over twee duels eindigde het in 2-2 maar doordat Monaco in Moskou een uitdoelpunt maakte wat Lokomotiv niet lukte ging Monaco op basis van uitdoelpunten naar de kwartfinale. In de kwartfinale lootte Monaco de Spaanse grootmacht Real Madrid, wat met negen titels ook de recordhouder is op het gebied van het winnen van de Champions League. Ook deze confrontatie eindigde over twee duels in een gelijkspel waar ook dit keer Monaco zijn voordeel uit haalde. Real Madrid won de eerste wedstrijd in het eigen stadion met 4-2 maar verloor in Monaco met 3-1. Monaco ging dus op basis van uitdoelpunten verder naar de halve finles. In de halve finale nam Monaco het op tegen het kapitaalkrachtige Chelsea. Monaco won thuis met 3-1 van de Londenaren en speelde uit 2-2 gelijk, hierop mocht Monaco naar de finale in Gelschenkirchen op 26 mei. Hier nam Monaco het op tegen het Portugese FC Porto, de club van José Mourinho. De finale liep uit op een deceptie en Monaco verloor met 0-3.

In zowel 2004 als 2005 eindigde de ploeg als derde in de Ligue 1. Later bleek dat dit vooralsnog de laatste aansprekende resultaten van Monaco waren.

Bergafwaarts (2005-2012)[bewerken]

Na 2005 ging het bergafwaarts met de club. In 2006 eindigde de club slechts als tiende en liep het dus Europa mis. Ook de jaren daarna verliepen niet voorspoedig. Tussen 2006 en 2010 eindigde de ploeg tussen de plaatsen 8 en 12. in 2007 hoopte de club weer een rol van betekenis te gaan spelen, wat mislukte. AS Monaco eindigde weliswaar hoger dan het jaar ervoor maar alsnog slechts als negende. In 2008, 2009 en 2010 eindigde de ploeg respectievelijk als twaalfde, elfde en achtste, waarna Monaco weer hoopte telkens iets te stijgen. Dit gebeurde niet en in 2011 streed de club zelfs tegen de degradatie. Na negentien wedstrijden stond de club slechts één plaats boven de degradatieplaatsen. De tweede seizoenshelft verliep beter en de club pakte meer punten, maar ook de andere degradatiekandidaten slaagden erin om meer punten te pakken. Met nog maar twee wedstrijden op het programma leek het een moeilijke taak te worden voor Monaco om lijfsbehoud veilig te stellen. Monaco won van Montpellier HSC, maar omdat de concurrenten AS Nancy, SM Caen, Valenciennes FC, OGC Nice, Stade Brest, Toulouse dat ook deden steeg Monaco niet, en stond het met slechts één wedstrijd te gaan (die gespeeld moest worden tegen de nummer drie Olympique Lyon) op een degradatieplaats. Voor de laatste speelronde kon zelfs de nummer tien (Toulouse) nog degraderen. Monaco moest de laatste wedstrijd winnen, maar faalde hierin. Het verloor in eigen huis van Lyon, waardoor degradatie een feit was. Opvallend is het doelsaldo waarmee Monaco degradeerde. Na 38 wedstrijden had het slechts een doelsaldo van -4, wat voor een degraderende club zeer hoog is. Na 34 jaar onafgebroken in de Ligue 1 te hebben gespeeld, degradeerde AS Monaco in 2011 onverwachts op de laatste speeldag naar de Ligue 2.

Overname[bewerken]

Grootaandeelhouder Dimitri Rybolovlev

In het seizoen 2011/12 was AS Monaco actief in de Ligue 2. De Russische miljardair Dimitri Rybolovlev toonde interesse om AS Monaco over te nemen, maar de Monegaskische club wees dit aanbod af met de gedachte dat het uit zichzelf terug zou kunnen gaan keren naar het hoogste niveau. Niks bleek minder waar: Monaco stond in de winterstop laatste in de Ligue 2 met een grote achterstand op de veilige plaatsen. Dimitri Rybolovlev klopte nog een keer aan en AS Monaco ging dit keer overstag. Hij trok in de winterperiode van 2011/12 al diverse versterkingen aan, waaronder Nabil Dirar voor bijna vijf miljoen euro van Club Brugge en de Nederlands jeugdinternational Nacer Barazite voor 4,5 miljoen euro van FK Austria Wien. AS Monaco eindigde alsnog achtste en handhaafde zich daarmee in de Ligue 2. Voor het seizoen 2012/13 werd er ingezet op directe promotie naar de Ligue 1. In de zomerse transferperiode van 2012 verbrak Monaco het transferrecord van de Ligue 2 door Lucas Ocampos voor bijna 11,5 miljoen euro van het Argentijnse River Plate aan te trekken. Met het aantrekken van meerdere spelers wist Monaco kampioen te worden van de Ligue 2 en daarmee weer terug te keren naar de Ligue 1.

Met de promotie hoopt de clubleiding definitief terug te keren aan de top van het Franse voetbal en op termijn weer een rol van betekenis te spelen in Europa. In de zomer van 2013 trok het onder andere Atlético Madrid superster Radamel Falcao aan voor maar liefs zestig miljoen euro. Ook João Moutinho en James Rodríguez kwamen beiden voor hoge bedragen over van FC Porto. Ricardo Carvalho kwam transfervrij over van Real Madrid. Andere aanwinsten waren de Argentijnse doelman Sergio Romero (gehuurd van UC Sampdoria), de Frans internationals Jérémy Toulalan (Málaga CF) en Éric Abidal (FC Barcelona), evenals het toptalent Anthony Martial (Olympique Lyonnais).

In mei 2013 besloot de LFP dat Monaco boekhoudkundig een Franse club moest worden, zodat AS Monaco door de belastingverschillen tussen Frankrijk en Monaco geen financiële voordelen meer zou hebben op de andere clubs in de Franse voetbalcompetities. Op 24 januari 2014 trof AS Monaco een schikking met het bestuur van de hoogste Franse voetbalcompetitie (LFP) voor een bedrag van 50 miljoen euro, waardoor de club in het vervolg actief mag blijven in Monaco. Één jaar na de promotie naar Ligue 1 stevent AS Monaco af op directe kwalificatie voor de UEFA Champions League.

Erelijst[bewerken]

Frans landskampioenschap (7x)

1961, 1963, 1978, 1982, 1988, 1997, 2000

Ligue 2 (3x)

1971, 1977, 2013

Franse Supercup (4x)

1961, 1985, 1997, 2000

Coupe de France (5x)

1960, 1963, 1980, 1985, 1991

Coupe de la Ligue (1x)

2003

Coppa delle Alpi (3x)

1979, 1983, 1984.

UEFA Champions League

  • Runner-up: 2004

Europacup II

  • Runner-up: 1992

Monaco in Europa[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie Lijst van Europese wedstrijden van AS Monaco voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

AS Monaco speelt sinds 1961 in diverse Europese competities. Hieronder staan de competities en in welke seizoenen de club deelnam:

Champions League
1993/94, 1997/98, 2000/01, 2003/04, 2004/05, 2005/06
Europacup I
1961/62, 1963/64, 1978/79, 1982/83, 1988/89
Europacup II
1974/75, 1980/81, 1985/86, 1989/90, 1991/92, 1992/93
UEFA Cup
1979/80, 1981/82, 1984/85, 1990/91, 1995/96, 1996/97, 1998/99, 1999/00, 2005/06

Spelerskern[bewerken]

Technische staf[bewerken]

Transfers 2013/2014[bewerken]

No. Naam Nationaliteit Geboortedatum Vorige club
Keepers
1. Danijel Subašić Vlag van Kroatië Kroatië 27-10-1984 2008-2011 Hajduk Split
16. Sergio Romero Vlag van Argentinië Argentinië 22-02-1987 2011-2013 UC Sampdoria
30. Flavio Roma Vlag van Italië Italië 21-06-1974 2009-2012 AC Milan
40. Marc-Aurèle Caillard Vlag van Frankrijk Frankrijk 12-05-1994 eigen jeugd
41. Axel Maraval Vlag van Frankrijk Frankrijk 20-10-1993 eigen jeugd
n.n.b. Sébastien Chabbert Vlag van Frankrijk Frankrijk 15-05-1978 2009-2010 Charleroi
Verdedigers
2. Fabinho Vlag van Brazilië Brazilië 23-10-1993 2012-2013 Real Madrid Castilla
3. Layvin Kurzawa Vlag van Frankrijk Frankrijk 04-09-1992 eigen jeugd
4. Borja López Vlag van Spanje Spanje 02-02-1994 2013 Sporting Gijón
6. Ricardo Carvalho Vlag van Portugal Portugal 18-05-1978 2010-2013 Real Madrid
20. Nicolas Isimat-Mirin Vlag van Frankrijk Frankrijk 15-11-1991 2011-2013 Valenciennes
24. Andrea Raggi Vlag van Italië Italië 24-06-1984 2012 Bologna
31. Andreas Wolf Vlag van Duitsland Duitsland 12-06-1982 2011-2012 Werder Bremen
32. Marcel Tisserand Vlag van Frankrijk Frankrijk 10-01-1993 eigen jeugd
Middenvelders
5. Gary Coulibaly Vlag van Frankrijk Frankrijk 30-03-1986 2009-2011 FC Istres
7. Nabil Dirar Vlag van Marokko Marokko 25-02-1982 2008-2012 Club Brugge
8. João Moutinho Vlag van Portugal Portugal 08-09-1986 2011-2013 FC Porto
11. Lucas Ocampos Vlag van Argentinië Argentinië 11-07-1994 2011 River Plate
12. Geoffrey Kondogbia Vlag van Frankrijk Frankrijk 15-02-1993 2012-2013 Sevilla FC
14. Jakob Poulsen Vlag van Denemarken Denemarken 07-07-1983 2011 FC Midtjylland
17. Yannick Ferreira-Carrasco Vlag van België België 04-09-1993 eigen jeugd
19. Mounir Obbadi Vlag van Marokko Marokko 04-04-1983 2006-2013 Troyes
25. Jessy Pi Vlag van Frankrijk Frankrijk 24-09-1993 eigen jeugd
28. Jérémy Toulalan Vlag van Frankrijk Frankrijk 10-09-1983 2011-2013 Málaga CF
Aanvallers
9. Radamel Falcao Vlag van Colombia Colombia 10-02-1986 2011-2013 Atlético Madrid
15. Dimitar Berbatov Vlag van Bulgarije Bulgarije 30-01-1981 2012-2014 Fulham FC (gehuurd)
18. Valère Germain Vlag van Frankrijk Frankrijk 17-04-1990 eigen jeugd
23. Anthony Martial Vlag van Frankrijk Frankrijk 05-12-1995 2012-2013 Olympique Lyonnais
29. Emmanuel Rivière Vlag van Frankrijk Frankrijk 03-03-1990 2011-2013 Toulouse FC
Naam Nationaliteit Positie Van/naar
Aangetrokken
Radamel Falcao Vlag van Colombia Colombia Aanvaller Vlag van Spanje Atlético Madrid
João Moutinho Vlag van Portugal Portugal Middenvelder Vlag van Portugal FC Porto
James Rodríguez Vlag van Colombia Colombia Aanvaller Vlag van Portugal FC Porto
Ricardo Carvalho Vlag van Portugal Portugal Verdediger Vlag van Spanje Real Madrid
Éric Abidal Vlag van Frankrijk Frankrijk Verdediger Vlag van Spanje FC Barcelona
Jérémy Toulalan Vlag van Frankrijk Frankrijk Middenvelder Vlag van Spanje Málaga CF
Florian Pinteaux Vlag van Frankrijk Frankrijk Verdediger Vlag van Frankrijk CS Sedan (was verhuurd)
Aadil Assana Vlag van Frankrijk Frankrijk Aanvaller Vlag van Frankrijk Clermont Foot (was verhuurd)
Terence Makengo Vlag van Frankrijk Frankrijk Aanvaller Vlag van Frankrijk AJ Auxerre (was verhuurd)
Chris Malonga Vlag van Frankrijk Frankrijk Aanvaller Vlag van Zimbabwe Lausanne Sport (was verhuurd)
Nacer Barazite Vlag van Marokko Marokko Middenvelder/Aanvaller Vlag van Oostenrijk Austria Wien (was verhuurd)
Alexandros Tziolis Vlag van Griekenland Griekenland Middenvelder Vlag van Cyprus APOEL Nicosia (was verhuurd)
Jessy Pi Vlag van Frankrijk Frankrijk Middenvelder Vlag van Frankrijk eigen jeugd
Vertrokken
Sebastián Ribas Vlag van Uruguay Uruguay Aanvaller Vlag van Italië Genoa
Nampalys Mendy Vlag van Frankrijk Frankrijk Middenvelder transfervrij
Emir Bajrami Vlag van Zweden Zweden Middenvelder/Aanvaller transfervrij

Bekende (oud-)spelers[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie de lijst van spelers van AS Monaco voor een opsomming van spelers die uitkwamen voor de club.

Nederlanders[bewerken]

Belgen[bewerken]

Fransen[bewerken]


Overig[bewerken]


Trainers[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie Lijst van trainers van AS Monaco voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties