A Midsummer Night's Dream (toneelstuk)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Fragment uit het toneelstuk binnen A Midsummer Night's Dream door Johann Heinrich Füssli
Scene uit Midzomernachtsdroom
(beeld van Arie Teeuwisse)

A Midsummer Night's Dream (Een midzomernachtsdroom) is een romantische komedie van William Shakespeare, waarvan de eerste druk verscheen in een quarto-editie in 1600. Het is het enige stuk, naast The Tempest, dat Shakespeare niet baseerde op een ouder toneelstuk of verhaal.

Het stuk beschrijft de avonturen van vier jonge geliefden, en een groep amateuracteurs in een bos dat verlicht is door de maan. Het verhaal vertelt de manier waarop de vier geliefden en de acteurs met elkaar omgaan, alsook met de feeën die het bos bewonen. Het stuk is de basis voor vele opera's, films, muziekstukken en andere toneelstukken.

Datering[bewerken]

Het is niet exact bekend wanneer het is geschreven en voor het eerst vertolkt werd. Francis Meres vermeldt het al in 1598, maar algemeen wordt aangenomen dat dit werk is ontstaan in 1595 of 1596.[1] Sommigen zijn van mening dat het stuk geschreven is in opdracht van een aristocratische familie voor een huwelijk: veel huwelijken vonden plaats in 1596. Ook wordt gedacht dat het stuk zou geschreven kunnen zijn voor de koningin voor het feest van Johannes de Doper. Er bestaat geen concreet bewijsmateriaal om beide gebeurtenissen te linken aan het ontstaan van het theaterstuk. In beide gevallen zou het zijn opgevoerd in The Theatre en wat later in de Globe in Londen.

Mogelijke bronnen[bewerken]

Er bestaat geen bekende bron voor het toneelstuk, hoewel bepaalde fragmenten teruggevoerd kunnen worden tot de klassieke literatuur. Bijvoorbeeld het verhaal van Pyramus en Thisbe, verteld in Ovidius' Metamorfosen, alsook is er de transformatie van Nick Bottoms hoofd dat uit De Gouden Ezel van Apuleius komt. Shakespeare moet beide werken hebben bestudeerd. Daarbij komt nog dat Shakespeare ook aan Romeo en Julia werkte, terwijl hij Een midzomernachtsdroom schreef. Het is mogelijk dat hij Pyramus en Thisbe als een komische herschrijving gebruikte voor het tragische stuk. Hippolyta en haar echtgenoot Theseus komen ook voor in The Knight's Tale van Geoffrey Chaucers Canterbury Tales.

Receptie[bewerken]

Samuel Pepys schreef in 1662 nadat hij het stuk had gezien: "This is the silliest stuff that ever I heard" (Dit is het onnozelste dat ik ooit heb gehoord) Zijn invloedrijke visie dat het een oppervlakkig en geestloos (insipid) komedietje was met een hoop gedoe en muziek rond maneschijn werd pas in de 20e eeuw bijgestuurd. Nu wordt het stuk eerder als een complex en veeleisend kunstwerk erkend.

Personages in Een Midzomernachtsdroom[bewerken]

Clowns

Feeën

  • Oberon: Koning van de feeën
  • Titania: Koningin van de feeën
  • Puck of Robin Goodfellow
  • Dienaars van Titania
    • Peaseblossom (Lathyrus)
    • Cobweb (Spinnenweb)
    • Mustardseed (Mosterdzaadje)
    • Moth (Nachtvlinder)


Synopsis[bewerken]

Het verhaal kent drie verschillende verhaallijnen, die aan elkaar verbonden worden door de viering van het huwelijk van hertog Theseus met de amazonekoningin Hippolyta.

In de beginscène zien we Hermia in een discussie met haar vader Egeus; haar vader wil dat ze huwt met zijn favoriete kandidaat Demetrius, maar Hermia weigert. Als reactie citeert Egeus een oude Atheense wet, die stelt dat de dochter verplicht is de vrijer te huwen die de vader kiest, of anders de doodstraf kan krijgen, of tot een levenslange kuisheid veroordeeld wordt, en de godin Diana dient te aanbidden als een non. Hermia en haar geliefde Lysander besluiten daarop te vluchten, bij nacht, door het bos. Hermia licht haar beste vriendin Helena in omtrent haar plannen, maar Helena is recent aan het herstellen van een liefdesweigering van Demetrius, en Helena vat het plan op om Demetrius voor zich te winnen, door de plannen van Hermia te verraden aan Demetrius. Demetrius gaat achter Hermia aan, gevolgd door Helena.

Ondertussen arriveren Oberon en zijn vrouw Titania, koning en koningin van de feeën, in hetzelfde bos, om het huwelijk tussen Theseus en Hippolyta bij te wonen. Oberon en Titania zijn van elkaar vervreemd doordat Titania weigert haar knecht als schildknaap aan Oberon af te staan. Omdat de moeder van de jongen een van de aanbidsters was van Titania, wil Oberon Titania straffen voor haar ongehoorzaamheid jegens zijn verzoek. Hij rekruteert de elf Puck (ook wel bekend als Robin Goodfellow, of Hobgoblin) om hem te helpen een magisch sap te verkrijgen van een bloem. Het sap zorgt ervoor dat het slachtoffer verliefd wordt op het eerste levende wezen dat het ziet, wanneer het wakker wordt. Oberon zorgt ervoor dat het sap opgenomen wordt door Titania, zodat Titania afgeleid wordt, en hij haar kan dwingen de knaap af te geven.

De zaken worden nog complexer wanneer Oberon kennismaakt met Demetrius en Helena. Hij geeft Puck de opdracht om de magische bloem ook te gebruiken op Demetrius, om Helena te helpen zijn liefde te winnen. Puck besprenkelt echter per ongeluk Lysander, waardoor deze op slag verliefd wordt op de aanstormende Helena. Als Lysander Helena nu zijn liefde verklaart denkt zij dat het een grapje is en vlucht. Lysander gaat haar achterna en laat Hermia alleen achter. Als Hermia wakker wordt, gaat zij op zoek naar haar geliefde, maar komt in plaats daarvan Demetrius tegen. Zij beschuldigt Demetrius ervan Lysander vermoord te hebben, maar deze ontkent. Daarop dwaalt Hermia verder en gaat Demetrius slapen. Inmiddels is koning Oberon achter Pucks vergissing gekomen; hij draagt Puck op Helena te halen en besprenkelt Demetrius' ogen met het sap. Helena komt (met Lysander achter zich aan) en Demetrius wordt wakker. Helena heeft nu aanbidders, terwijl Hermia verstoken is van hun liefde. De vier jongelingen maken de rest van de nacht ruzie met elkaar, maar raken elkaar kwijt in het donker door een magische mist van koning Oberon; uiteindelijk vallen ze allemaal uitgeput in slaap.

Ondertussen dienen zich een paar brutale arbeiders aan, om voor Theseus' huwelijk een gemeen toneelspel op te voeren over Pyramus en Thisbe. Ze gaan aan de rand van het bos het stuk instuderen. Nick Bottom, een wever met weinig geluk, wordt opgemerkt door Puck, Puck verandert Nick Bottoms hoofd in de kop van een ezel. Titania wordt wakker door het gezang van Nick Bottom, en wordt onmiddellijk verliefd op hem. Ze behandelt hem alsof hij een nobele en respectabele heer is, ze baadt hem in haar liefde. Terwijl ze in dit stadium van devotie verkeert, komt ze Oberon tegen, en geeft hem heel gewoontjes de jonge knaap.

Nu Oberon zijn doel bereikt heeft, laat hij Titania vrij en geeft Puck het bevel dat hij de ezelskop van het hoofd van Bottom moet verwijderen. De magische uitwerking van de bloem op Lysander wordt verbroken, maar wordt toegestaan om nog door te werken op Demetrius, zodat Demetrius zijn liefde voor Helena behoudt. De feeën verdwijnen dan, en Theseus en Hippolyta doen hun opwachting in het bos, tijdens een vroege jacht. Ze wekken de geliefden en omdat Demetrius niet meer van Hermia houdt, verbreekt Theseus Egeus' eis, en organiseert een groepshuwelijk. De geliefden beslissen dan maar dat de gebeurtenissen van de nacht ervoor een droom moeten zijn geweest. Nadat ze allen het bos verlaten hebben, wordt Nick Bottom wakker, en ook hij beslist dat hij een droom meegemaakt heeft, waar geen mens een redelijke verklaring voor kan geven.

In Athene kijken Theseus, Hippolyta en de geliefde naar de opvoering van Pyramus en Thisbe. Het is onnozel en slecht opgevoerd, maar het doet iedereen ontspannen, en nadat de arbeiders de Bergomask - een rustieke dans - hebben opgevoerd, gaat iedereen slapen. Eindelijk, als de nacht valt, zegenen Oberon en Titania het huis, zijn bewoners en de toekomstige kinderen van de pasgetrouwden.

Aanpassingen aan het stuk[bewerken]

Na de Engelse Renaissance werd Een midzomernachtsdroom nooit volledig gespeeld tot in de jaren 1840. Het werd sterk aangepast in vormen zoals Henry Purcells muzikale aanpassingen op de Fairy Queen van (1692), of in verkorte versies waarbij Nick Bottom het belangrijkste personage werd.

De Victoriaanse versie[bewerken]

In 1840 bracht Mevrouw Vestris het stuk op het toneel, met een relatief volledige tekst, en ze rekte het stuk nogal uit door er muziekstukken en balletscènes aan toe te voegen. Vestris vertolkte de rol van Oberon. Voor de daaropvolgende zeventig jaar werden de rollen van Oberon en Puck vertolkt door vrouwen. Na het succes van Vestris' productie bleef het 19de eeuwse theater A Midsummer Night's Dream behandelen als een kans voor groot spektakel, vaak met een acteursbestand van 100 of meer. Grote en gedetailleerde sets werden gemaakt voor het paleis en het bos, en de feeën bleken uitgedost te zijn als ballerina's. De zeer geliefde ouverture uit 1826 van Felix Mendelssohn werd zeer vaak gebruikt tijdens deze periode, en de tekst van het stuk werd aangepast zodat er meer tijd was voor muziek en dans.

Granville-Barker, Max Reinhardt en anderen[bewerken]

In de vroege 20e eeuw ontstond er weerstand tegen dit groot spektakel. De vernieuwende regisseur Harley Granville-Barker introduceerde in 1914 een nieuwe, modernere manier om het stuk te spelen. Hij verwijderde de enorme casting en de muziek van Mendelssohn, en gebruikte in plaats daarvan Elizabethaanse volksmuziek. Hij verving de enorme sets door een simpelere oplossing van beschilderde gordijnen. Hij gebruikte een compleet originele visie omtrent de feeën, hij zag de feeën eerder als robotachtige insectenwezens gebaseerd op Cambodjaanse folklore. Dat vergrootte de eenvoud en legde de nadruk op de fantasie van de regisseur.

De Duitse regisseur Max Reinhardt bracht maar liefst dertien keer Een Midzomernachtsdroom in het theater in de periode 1905 tot 1934. Hierbij introduceerde hij een ontwapenende set. Nadat hij Duitsland heeft moeten ontvluchten maakte hij een meer spectaculaire openluchtversie van het stuk dat hij in september 1934 liet opvoeren in de Hollywood Bowl. De schelp van de Hollywood Bowl werd verwijderd en vervangen door een bos dat speciaal voor de gelegenheid geplant was in tonnen aarde. Er werd een speciaal gangpad aangelegd tussen het stadium om de huwelijksprocessie uit te voeren die ingevoegd was tussen stuk IV en V, compleet met toortsen. De acteurs waren:

De muziek werd verzorgd door het orkest van Erich Wolfgang Korngold (een jonge Oostenrijkse componist, die een carrière opbouwde in Hollywood) met een opnieuw georkestreerde versie van Mendelssohns toneelmuziek. Door de sterkte van deze productie heeft Warner Brothers Reinhardt een contract gegeven om een filmversie van het toneelstuk te regisseren. Het was voor Hollywood de eerste Shakespeare-onderneming sinds Taming of the Shrew 1929 met Douglas Fairbanks en Mary Pickford. Mickey Rooney als Puck en Olivia de Havilland als Hermia waren de enige acteurs die een rol kregen in de filmversie.

Brook[bewerken]

Een andere mijlpaal in de productie van het toneelstuk was de interpretatie die Peter Brook eraan gaf in 1971. Brook veegde elke traditie omtrent het stuk weg. Hij liet het opvoeren in een witte doos, met mannelijke feeën, die circustrucjes uitvoerden zoals trapezekunstjes. Brook introduceerde ook het populaire idee om te dubbelen. De personages voor dit artistieke kunstje waren Theseus/Oberon en Hippolyta/Titania, alsof hij wilde suggereren dat de feeënwereld een spiegelversie is van de wereld der stervelingen. Sinds Brooks productie voelden regisseurs zich vrij om hun fantasie te gebruiken, en voor zichzelf te beslissen wat het verhaal betekent, en om dat visueel over te brengen op de bühne. In het bijzonder is er een verhoogde hoeveelheid aan seksualiteit geweest op de bühne. Omdat veel regisseurs het paleis bekeken als een plaats van absolute zelfbeheersing en repressie, terwijl het bos een symbool van wildheid, ongehinderde seksualiteit kan zijn, wat zowel bevrijdend als angstaanjagend kan zijn.

Verfilmingen[bewerken]

Het toneelstuk van William Shakespeare heeft velen geïnspireerd tot verfilming.

1935[bewerken]

Veel van de acteurs hadden nog nooit Shakespeare gespeeld, en zouden het ook nooit meer doen. Cagney en Brown, die nochtans heel gewild waren voor de rollen en goede kritieken hebben ontvangen, wilden geen Shakespeare meer doen. Dick Powell, die Lysander vertolkte, was verschrikkelijk en paste niet voor de rol, zei Powell zelf na de productie.

1968[bewerken]

1982[bewerken]

A Midsummer Night's Sex Comedy

  • Geregisseerd door Woody Allen
  • Acteurs: onder andere Woody Allen zelf en zijn toenmalige vrouw Mia Farrow
  • Het is geen hilarische bewerking van het origineel. Het verhaal draait om enkele koppeltjes die hun relatie laten onderwerpen aan allerhande testen, en dit in een vakantieoord met als thema 'western'. Hoewel hij niet de originele plot of de dialogen van Shakespeare gebruikt, is Woody Allens film bijna een hommage aan William Shakespeares werk te noemen.

1996[bewerken]

1999[bewerken]

2002[bewerken]

A Midsummer Night's Rave

  • Geregisseerd door Gil Cates Jr.
  • Deze bewerking veranderde de omgeving in een moderne raveparty. Puck is in dit verhaal een drugshandelaar, de magische bloem werd vervangen door magische ecstacy. De Koning en Koningin van de feeën zijn de gastheren van de party en de diskjockey.
  • Andere aanpassingen zijn de naamsveranderingen van de personages; Lysander wordt Xander.

2005[bewerken]

Shakespeare Re-Told, een BBC-tv-drama

  • Acteurs:
    Johnny Vegas als Nick Bottom
    Dean Lennox Kelly als Puck
    Bill Paterson als Theo(Egeus)
    Sharon Small als Titania
    Zoe Tapper als Hermia
    Michelle Bonnard als Helena
  • Dit is een moderne versie, dat zich afspeelt in de tegenwoordige tijd. Het speelt zich af in een vakantiepark waar het feest wordt gehouden voor de verloving van Hermia en James (Lysander). Het beschikt over de drie parallelle verhaallijnen, de feeën, ondeugendheid, hallucinaties en humor, van het originele stuk. De dialogen zijn modern, met een toespeling op Shakespeares oorspronkelijke dialogen.

Andere bewerkingen van Een midzomernachtsdroom[bewerken]

Muzikaal[bewerken]

Toneelmuziek De ouverture (1826) en de achtergrondmuziek (1842) werden gecomponeerd door Felix Mendelssohn en werd gebruikt in de meeste theateropvoeringen, door de 19de eeuw heen. Mendelssohn schreef de balletversie alsook de beroemde huwelijksmars, die bij bruiloften over de gehele wereld wordt gebruikt. Het ballet werd later herzien en aangepast door de choreograaf Marius Petipa voor het Keizerlijk Ballet van Sint-Petersburg in Rusland met extra muziek, en bewerkingen van Mendelssohns muziek door Léon Minkus. Het stuk met de aangepaste choreografie en muziek ging in première op 14 juli 1876.

Steve Hackett nam een album op onder de titel A Midsummer Night's Dream, geïnspireerd op det werk van Shakespeare.

Opera[bewerken]

Het stuk werd ook gebruikt en aangepast voor opera met muziek van Benjamin Britten het libretto werd geschreven door Britten met Peter Pears. De opera ging voor het eerst in première op 1 juni 1960 te (Aldeburgh) (Engeland).

Semi-opera: The Fairy Queen van Henry Purcell bestaat uit een verzameling masques, bedoeld voor tussen de acten van het stuk. Ook is het stuk minimaal herschreven, om toepasselijk te zijn op het publiek van de 17de eeuw.

Literatuur[bewerken]

Drama Botho Strauß, Der Park (1983) is gebaseerd op de personages, en motieven van Een midzomernachtsdroom

  • A Kidsummer Night's Dream is een andere bewerking van het stuk
  • A Midsummer Night's Dream (Love and a Bit with a Donkey) is een homoseksuele versie op het verhaal, aangepast door Stuart Draper

Stripverhalen

  • Voor zijn serie van de The Sandman verwerkte Neil Gaiman een fantasierijke hervertelling van de originele Een midzomernachtsdroom in zijn werk Dream County. Het heeft verschillende prijzen gewonnen, en wordt onderscheiden als het enige stripverhaal dat ooit een World Fantasy Awardgewonnen heeft.
  • In 2006 gebruikte striptekenaar Brooke McEldowney, tekenaar van 9 Chickweed Lane en Pibgorn, het verhaal in de 20e eeuw en gebruikte de personages uit zijn strips als de originele personages van Een midzomernachtsdroom in zijn strip Pibgorn.
  • A Midwinter Morning's Tale is een strip uit de serie Corto Maltese door striptekenaar Hugo Pratt Oberon, Puck, Morgan le Fey en Merlijn verschijnen in de strip als een representatie van de Keltische en de Galische sprookjeswezens. Ze kiezen Corto Maltese als hun ridder om voor hen te vechten tegen een mogelijke Duitse invasie, in de context van Eerste Wereldoorlog.

Boek

  • A Midsummers Night's Gene (1997) door Andrew Harman
  • Faerie Tale (1988) door Raymond E. Feist bevat vele referenties naar de mythische personages die voorkomen in Shakespeares Een midzomernachtsdroom.

Animatiefilm[bewerken]

  • 2005 xxxHolic-A Midsummer Night's Dream: werd vertoond in de bioscoop, en vertoonde lichte overeenkomsten met het theaterstuk.
  • Disney-clip: Enkele figuren uit Een midzomernachtsdroom werden verwerkt in een korte Disney-animatiefilm, waarbij Mickey Mouse de rol van Lysander vertolkt, Minnie Mouse die van Hermia, Donald Duck is Demetrius en Katrien Duck Helena. Ze zijn te zien in aflevering 11 van Mickey Mouse Works (1999) en in House of Mouse (2001), twee Amerikaanse televisieseries.

Disneys animatiereeks Gargoyles gebruikt vele personages van Een midzomernachtsdroom waaronder Oberon, Titania en Puck. In deze reeks neemt Puck de vorm aan van Owen, de loyale assistente van de schurk Xandros. Later wordt Puck de leermeester van Xandros' zoon, Alex, en is bereid plezier te beleven ten koste van anderen.

Bronnen

Voetnoten

  1. The Riverside Shakespeare - Second Edition 1997, Houghton Mifflin Company

Literatuur

  • The Oxford Shakespeare 'The Complete Works', 1994, Clarendon Press- Oxford, ISBN 0-19-818284-8