Aanbidding

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
De aanbidding der Wijzen
door Albrecht Dürer
De aanbidding der Wijzen
door Jacques Daret

Aanbidding is het bewijzen van (goddelijke) eer aan God of wat als goddelijk wordt beschouwd.

Aanbidding is geen religieuze handeling, maar een religieuze manier van leven. De ware aanbidding van een godheid omvat elk aspect van iemands leven. De apostel Paulus schreef aan de Korinthiërs: „Hetzij gij daarom eet of drinkt of iets anders doet, doet alle dingen tot Gods heerlijkheid.” — 1Kor 10:31.

In oude en primitieve godsdiensten kan deze verering vele vormen aannemen. In polytheïstische godsdiensten vindt men vele aanbiddingsvoorwerpen. In monotheïstische godsdiensten is deze aanbidding gericht naar slechts één god, die als de 'enige ware' wordt beschouwd.

De Katholieke Kerk maakt een duidelijk onderscheid tussen:

  • aanbidding (cultus latriae = latreutische eredienst) die enkel God (de Personen van de Drie-eenheid) betreft

en

  • verering (cultus duliae) van personen (heiligen en zaligen) en voorwerpen zoals heiligenbeelden en relieken waarin God en Christus indirect worden vereerd. Deze vorm van verering wordt door niet-katholieken vaak verkeerdelijk als "aanbidding" aangeduid en wordt door het protestantisme afgewezen.

Wanneer katholieken overigens in het dagelijks taalgebruik spreken over aanbidding bedoelen ze doorgaans de Eucharistische aanbidding: de aanbidding van het Allerheiligste, uitgesteld in een monstrans.

In de kunst is een aanbidding een voorstelling waarin Jezus door de herders of de Wijzen uit het Oosten wordt aanbeden, of wordt verheerlijkt als Lam Gods. Een voorbeeld hiervan is het schilderij Het Lam Gods van de gebroeders van Eyck.

Bij uitbreiding, en van zijn religieuze betekenis ontdaan, duidt het woord aanbidding op het aanbidden (dat wil zeggen het hartstochtelijk houden) van iets of iemand. Bijvoorbeeld: De aanbidding van de jeugd in onze huidige maatschappij.

Externe link[bewerken]