Abraham van Beijeren

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Pronkstilleven. 1650-1669. Karlsruhe, Staatliche Kunsthalle Karlsruhe.

Abraham van Beijeren (Den Haag, ca. 1620 - Overschie (nu Rotterdam), maart 1690), was een Noord-Nederlands schilder behorend tot de Hollandse School. Hij werd matig erkend in zijn eigen tijd maar wordt nu beschouwd als één van de grootste stillevenschilders.

Van Beijeren, ook gespeld als Beyeren of Bergaren, is geboren in Den Haag en woonde verder in Delft, Amsterdam, Alkmaar en Gouda. In 1677 vestigde hij zich in Overschie, waar hij overleed in 1690. In 1647 hertrouwde hij met Anna van den Queborn.

Handtekening[bewerken]

Van Beijeren ondertekende zijn doeken met het monogram "AVB" en liet altijd na een datum toe te voegen. Hierdoor is het moeilijk een chronologie op te stellen van zijn werken.

Artistieke stijl[bewerken]

Stilleven met vissen. 1655-1666. Haarlem, Frans Hals Museum.

Terwijl in de 1640er jaren de meeste van zijn schilderijen nog zeegezichten waren, begon Van Beijeren zich te ontwikkelen als een bekwame stillevenschilder van vis. In de 1650er en 1660er jaren richtte hij zich op stillevens met fijn zilverwerk, Chinees porselein, glas en selecties van fruit. Hij schilderde ook een aantal stillevens van bloemen. Van Beijeren was lid van het Sint-Lucasgilde.

Van Beijeren schilderde ook het vissersbord in 1649 in opdracht van Maassluise stuurlieden. Het bord is nu eigendom van de Groote of Nieuwe kerk in Maassluis.[1]Beroemd is zijn pronkstilleven in de National Galerie of Scotland.

Bronnen, noten en/of referenties
  1. (nl) Groote of Nieuwe kerk Maassluis ctrl+F "Abraham van Beieren"