Absalom, Absalom!

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Absalom, Absalom! is een southern gothic novel van William Faulkner, gepubliceerd in 1936. Het verhaal is onderdeel van een reeks van romans die het verhaal van drie families, de Sutpens, de Compsons en de Coldfields in de fictieve streek Yoknapatawpha in het Zuiden van de Verenigde Staten van Amerika beschrijven. De romans Sartoris, The Sound and the Fury, As I Lay Dying, Sanctuary, Light in August, Pylon en Absalom, Absalom! heeft Faulkner in een korte periode (1929-1936) van zijn leven geschreven, en zij behoren tot de meesterwerken van de Amerikaanse literatuur. Absalom, Absalom! wordt door veel lezers beschouwd als het creatieve hoogtepunt van de reeks en daarmee als een van de meesterwerken uit de 20e eeuw.

Absalom, Absalom! wordt ontwikkeld met flashbacks, hoofdzakelijk door de student Quentin Compson die alles aan zijn studiegenoot van Harvard vertelt. Quentin Compson wordt in 1909 door de oude vrouw Rosa Coldfield naar haar huis ontboden. Hij doet dit met zijn vriend Shrevlin McCannon in de zomer van 1909 tijdens hun zomervakantie tussen twee semesters in. De vrouw vraagt hen het levensverhaal van de oud-kolonel uit de Amerikaanse Burgeroorlog Thomas Sutpen te ontrafelen dat omgeven is met legenden en raadsels.

De toen onbekende Sutpen heeft in 1833 met 100 negerslaven uit Haïti een plantage opgericht in Yoknapatawpha. De uiterst gewelddadige man werd geboren in een arme omgeving van blanken en nadat hem de deur is geweigerd door een negerslaaf, wilde hij een uniek en zuiver familie van Sutpens oprichten vrij van negerinvloeden. Dit mislukt doordat blijkt dat de vrouw die hem zijn eerste zoon schenkt, niet alleen een Spaanse, maar negerinvloeden heeft. Sutpen probeert het daarna nog 2 keren om een nieuwe stamboom op te richten, maar dit resulteert uiteindelijk in de zwakbegaafde neger Jim Bond, een van Faulkners idioten.

Aan het einde van het boek als Quentin en Shrevlin het hele verhaal hebben ontrafeld via brieven en getuigenissen van mensen, is Quentin aangeslagen van het gevondene. De gevoelige twintiger wil niet aannemen dat het verhaal van Thomas Sutpen een wezenlijk onderdeel is van de problematieken, die hij verwerpelijk acht, van het de door hem geliefde Zuiden van de V.S.

Motieven in het verhaal zijn: racisme in het Zuiden van de V.S., geschiedenis, de Burgeroorlog in de V.S., incest, de dood, ondergang. William Faulkners roman is voor vele lezers een uitdaging en in sommige gevallen een krachtmeting van inspanningen. Hij gebruikt lange zinnen en wisselt regelmatig van verteller zonder de lezer te waarschuwen. De roman is dusdanig gecomponeerd dat het de lezer in eerste instantie van zich verwijdert. In sommige gevallen is het niet duidelijk wie de verteller is, over wie er wordt geschreven en hoe de onderlinge verhoudingen van de personages zich verhouden. Faulkner introduceert in de loop van het verhaal de personages en de verhoudingen. Eenmaal bekend met de wijze van schrijven biedt het boek diepere inzichten en toont het zijn ware literaire klasse.

De roman werd in 1936 niet met groot enthousiasme onthaald vanwege de taaie verhaalstructuur en de wijze waarop Faulkner het verhaal vertelt. Ook hadden vele mensen bezwaren tegen de manier waarop de auteur consequent negers omschreef met het racistische woord 'nigger' en velen van hen als zwakbegaafden beschreef. Toen na de Tweede Wereldoorlog al het werk van Faulkner verzameld werd uitgebracht nam de populariteit onder het grote publiek toe. Ook zag met toen in dat Faulkner juist de problematiek en de hardnekkigheid ervan waarop het Zuiden omging met slavernij en racisme aankaartte in zijn roman.

Zie ook[bewerken]