Accent (muziek)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Een accent is de bijzondere opvallendheid die een tijdsdeel in de cadans van een maat of metrum krijgt, waardoor het zich van andere maatdelen onderscheidt.

Er zijn diverse soorten accenten:^[1]

• Het fictieve accent, enkel bestaande in de perceptie van een luisteraar, bijvoorbeeld wanneer men naar een klok luistert die "tik tak tik tak" zegt. Men kan zowel "tik" als "tak" als accentpunt ervaren.
• Het agogische accent, waarbij de toon hetzij met een klein percentage verlengd wordt, hetzij eerder of later inzet.
• Het dynamische accent, waarbij de toonsterkte van een toon groter (of soms juist kleiner) wordt gemaakt.

Agogische en dynamische accenten treden doorgaans gezamenlijk op. Deze drie soorten accenten heten ook wel metrische of maataccenten.

De notatie van een accent geschiedt doorgaans met een > teken boven of onder de betreffende noot.

Melodische accenten kunnen een bepaalde toon of groep tonen van de melodie opvallend maken. Hiertoe worden dezelfde metrische accenten ingezet, echter ook wordt vaak door de voorgaande toon als 'opstapje' te gebruiken de te accentueren melodietoon juist in het licht gezet.

Andere technieken om 'accenten' (in meer algemene zin) te realiseren zijn: articulatie, ritmische variaties, instrumentatie, klankkleurverschillen, balans tussen tonen en onderlinge verhoudingen tussen diverse stemmen of harmonieën.