Adèle Bloemendaal

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Adèle Bloemendaal
Adele-bloemendaal-1406218826.jpg
Algemene informatie
Geboortenaam Adèle Maria Hameetman
Geboren Amsterdam, 11 januari 1933
Land Vlag van Nederland Nederland
Werk
Jaren actief 1953-2006
(en) IMDb-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

Adèle Maria Hameetman, beter bekend als Adèle Bloemendaal, (Amsterdam, 11 januari 1933) is een voormalig Nederlandse actrice, cabaretière en zangeres. Na haar echtscheiding in 1957 van haar eerste echtgenoot, bleef ze zijn achternaam gebruiken. Aanvankelijk trad ze op onder haar eigen naam Adèle Hameetman, later ook nog korte tijd als Adèle Hamé. Ze is het prototype van een vrijgevochten vrouw die met haar unieke stemgeluid en lach vrijwel alle facetten van het theatervak beheerste. Ze kon zowel op ontroerende wijze Brecht vertolken als een dolle carnavalskraker brengen. Als comédienne stond ze in Nederland op eenzame hoogte en haar one-woman-shows kregen altijd lovende kritieken en lege zalen heeft ze nooit gekend. Als een van de eerste actrices in ons land onderging ze een facelift en op vijftigjarige leeftijd liet ze zich nog zeer pikant fotograferen voor het blad Playboy.

Biografie[bewerken]

Na de middelbare school werkte ze als secretaresse op een kantoor en probeerde het later als modeontwerpster. In 1946 speelde Adèle in het amateurcabaret De Kijkdoos van Leen Jongewaard. In het begin van de jaren vijftig werden Adèle en Leen ontdekt door de directie van toneelgroep Puck (Egbert van Paridon). In 1953 maakten beiden daar hun debuut als beroepsacteurs. Ze trouwt en noemt zich dan Adèle Bloemendaal, naar de naam van haar eerste man. Met hem vertrekt ze naar Amerika.

In 1957 kwam ze alleen terug naar Nederland: het huwelijk was voorbij. Ze werd gevraagd door verschillende cabaretgezelschappen en speelde bij toneelgroepen als Arena en Ensemble. In 1958 begon ze bij cabaret Lurelei en vanaf deze tijd tot het begin van de jaren zestig werkte ze mee aan diverse toneel- en theaterproducties waaronder het Toneelgezelschap Arena, het Leidseplein Cabaret o.l.v. Jaap van de Merwe, het Toneelgezelschap Johan Kaart, het Cabaret Johnny Kraaykamp, het Cabaret Albert Mol, en de Toneelgroep Ensemble.

In 1960 maakte Adèle haar televisiedebuut met Alle gekken kijken. In 1961 is ze te zien in De jaren twintig waarin ze met Albert Mol een komische stijldansdemonstratie geeft met I’m forever blowing bubbles. In 1963 was er opnieuw Cabaret Lurelei, waar Bloemendaal inviel voor Jasperina de Jong die op dat moment in verwachting is. Dan volgen voor Bloemendaal weer een paar seizoenen bij Toneelgroep Ensemble waar ze in stukken speelde als Zwart als een kanarie, Koning Salom en De schoenlapper, De astraken jas en Pygmalion. Adèle Bloemendaal trouwde na haar eerste huwelijk met de acteur en zanger Donald Jones (1932-2004), met wie ze in 1963 een zoon kreeg: John Jones. In de jaren zestig is ze ook regelmatig te gast in "de Weekendshow" (AVRO) van John Kraaijkamp sr. en Rijk de Gooyer. Met hen werkt ze later nog vaak samen. In 1967 verscheen haar eerste solo-lp met de titel Aaahdèle en in 1968 verscheen haar tweede elpee Laat mij nu maar begaan, daarnaast speelde ze in 1968 een ontroerende rol in de theaterproductie Het leven van Bertolt Brecht. Samen met Gerard Cox en Frans Halsema speelde ze in 1969 het cabaretprogramma Met blijdschap geven wij kennis.

In 1969 kreeg ze haar eigen televisieshow, De Adèle Bloemendaal show, onder regie van Rob Touber. Vervolgens was ze onder meer te zien in de televisieseries 't Schaep met de 5 pooten (1969), Citroentje met suiker (1973), Dat ik dit nog mag meemaken (1975-1978), De Brekers (1985+1988), In de Vlaamsche pot ( 1991-1995) en Het zonnetje in huis (2000).

Adèle verscheen in vele speelfilms waaronder Naakt over de schutting (1973) en Op de Hollandse toer (1973) met Wim Sonneveld. Ook schreef ze geschiedenis met haar bulderende lach toen ze voor een commercial van BROS chocolade in een bubbelbad op TV verscheen. In 1989 speelde ze, samen met Arjan Ederveen, Tosca Niterink en Marco Bakker in de Theo & Thea film Theo & Thea en de ontmaskering van het tenenkaasimperium. Deze film was zeer succesvol.

Sinds het begin van de jaren tachtig heeft Adèle een aantal zeer succesvolle one-woman-shows gemaakt, zoals Adèle’s Keus, Adèle in korte broek, Adèle in Casablanca en Adèle op de Orinoco. Ze geeft een politiek signaal af wanneer ze in januari 1984 weigert om in Almere op te treden, omdat daar twee leden van de Centrumpartij in de gemeenteraad worden gekozen. Ook schreef ze twee boeken: Adèle’s fitnessboek en Distanza. Later was er ook een plan om samen met Jenny Arean een theatershow te maken. In plaats daarvan maakten Bloemendaal en Arean in 1995 een special voor de televisie: Meisjes in de grote stad waarin de dames zingend aan een rijdende vuilniswagen hingen en al hip hoppend twee negers een rondleiding door de stad gaven.

In september 1999 kreeg Adèle Bloemendaal in de trein een beroerte, waarvan ze herstelde. Tijdens de opnamen voor Sesamstraat in 2000 kreeg ze een licht herseninfarct, dat niet direct als zodanig werd herkend. Een dag later moest Bloemendaal een optreden in de schouwburg afbreken omdat ze op het podium niet meer fatsoenlijk uit haar woorden kon komen. Hierdoor dacht het publiek dat ze dronken was en werd ze onterecht uitgejoeld. Bloemendaal werd vervolgens met spoed naar het ziekenhuis gebracht. Toen ze langzaam herstelde nam ze het besluit om geen theatershows meer te maken. Sporadisch was ze daarna nog te zien op televisie. In 2003 speelde ze samen met Ellen Vogel in de VPRO-komedie Oude Koeien. In oktober 2006 maakte ze haar opwachting in Mooi! Weer De Leeuw, waar ze met Paul de Leeuw het lied Jaloezie zong. Op 21 november van dat jaar trad ze nog één keer op in Carré. Eind 2006 begon de KRO met het uitzenden van een remake van de serie 't Schaep met de 5 pooten. Daarin was ze in december te zien als Rooie Rita in de aflevering Het zal je kind maar wezen. Van de serie verscheen een soundtrack-cd, waarop Bloemendaal te horen is. Haar toenemende gezondheidsproblemen waren er de oorzaak van dat Adèle Bloemendaal zich daarna grotendeels terugtrok uit de publiciteit.

In juni 2012 vertelde haar zoon John Jones tegen het AD: 'Zij is een broze, maar nog altijd zeer kranige vrouw die buitengewoon helder van geest is', aldus Jones. Ze geniet, na meer dan vijftig jaar op de planken te hebben gestaan, van haar kleinkinderen en de rust. Vanaf april 2014 woont ze in een verzorgingstehuis in Amsterdam alwaar ze in juni 2014 op 81-jarige leeftijd werd getroffen door een zware beroerte. Ze werkt momenteel aan haar herstel middels revalidatie.

Prijzen[bewerken]

Adele Bloemendaal ontvangt de Johan Kaartprijs

Discografie[bewerken]

Albums[bewerken]

Album(s) met eventuele hitnoteringen in
de Nederlandse Album Top 100
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Aaahdèle 1967
Laat mij nu maar begaan 1968
Uit het rijke leven van Adèle Bloemendaal 1974
Met blijdschap geven wij kennis 6-12-1969 4 10 met Frans Halsema en Gerard Cox
't Schaep met de 5 pooten (TV soundtrack) 14-2-1970 2 10 met Piet en Leen

Singles[bewerken]

Single(s) met eventuele hitnoteringen in
de Nederlandse Top 40
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
"We zijn op de wereld om mekaar te helpen" 15-11-1969 6 10 met Piet en Leen
"Het zal je kind maar wezen" 3-1-1970 5 11 met Piet en Leen
"Als je mekaar niet vertrouwen kan" 28-3-1970 16 4 met Piet en Leen
"Als je maar gezond bent" 6-6-1970 tip met Piet en Leen
"Wat heb je gedaan Daan" 19-2-1972 9 5
"Hallelujah kameraden" 24-2-1973 10 5
"Zallemenut (nog 'n keertje overdoen)" 26-1-1974 12 6
"Een lijster in de la" 18-1-1975 11 6

Externe link[bewerken]