Ad de Boer

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Ad de Boer
Afbeelding gewenst
Algemene informatie
Naam A.P. (Ad) de Boer
Geboren Den Haag, 6 november 1946
Partij ChristenUnie, RPF
Portaal  Portaalicoon   Politiek
Nederland

A.P. (Ad) de Boer (Den Haag, 6 november 1946) is een Nederlandse journalist, politicus en omroepbestuurder. Hij was van 1993 tot 2006 directeur van de Evangelische Omroep (EO). Samen met zijn vrouw Ineke heeft De Boer zeven kinderen.

Levensloop[bewerken]

Kerkelijk[bewerken]

De Boer groeide op in Alphen aan den Rijn en behoorde tot de Gereformeerde Kerken vrijgemaakt. Na de middelbare school studeerde hij politicologie aan de Vrije Universiteit.[1] In Amsterdam werd hij lid van de vrijgemaakte studentenvereniging VCSA. In 1966 was er sprake van een kerkscheuring in de Vrijgemaakte kerk. Reeds vanaf het begin bestonden er binnen deze kerk twee stromingen, waarvan de ene het bereikte wilde vastleggen door voor alles eigen kerkelijke organisaties op te richten; men zag de vrijgemaakte kerk ook als de enige ware kerk. De andere groep stond meer open naar andere kerken en organisaties. De meeste leden van VCSA hingen meer tegen de laatstgenoemde groep aan waar uiteindelijk de Nederlands Gereformeerde Kerken uit zouden ontstaan.[1] De Boer voegde zich pas bij de Nederlands Gereformeerde Kerken toen hij met zijn vrouw in 1972 naar Garderen verhuisde en lid werd van de Nederlands Gereformeerde Kerk van Voorthuizen/Barneveld.[1] In juni 2008 noemde De Boer nog in een artikel de plannen van de gereformeerd-vrijgemaakte synode om geen gesprekken met de Nederlands Gereformeerden over kerkelijke eenheid te gaan voeren een gemiste kans.[2]

Politiek[bewerken]

In het verleden had de Boer enige tijd als medewerker gewerkt bij de Tweede Kamer-fractie van het GPV. In 1973 werd hij echter geroyeerd, omdat hij geen lid meer was van de vrijgemaakte kerk. Daarom werd hij lid van de RPF.[1] Namens deze partij, en later namens haar opvolger de ChristenUnie, was hij jarenlang lid van de gemeenteraad van Nijkerk. Binnen de ChristenUnie zou hij ook een centrale positie innemen. Zo was hij in 2006 voorzitter van de selectiecommissie voor de kandidatenlijst voor de Tweede Kamerverkiezingen van 2006.

Omroepbestuurder en journalist[bewerken]

De Boer werkte van 1973 tot 2006 bij de Evangelische Omroep, achtereenvolgens als chef actualiteiten radio, hoofd informatieve programma's en adjunctdirecteur.[1] Een deel van die periode was hij ook hoofdredacteur van het christelijke opinieblad Koers. Van 1979 tot 2008 presenteerde De Boer het radioprogramma Deze Week, waarin hij met verschillende christelijke prominenten de actualiteit van de agelopen week doornam.[3] Samen met EO-prominenten Andries Knevel, Willem Glashouwer jr. en Willem Ouweneel haalde De Boer in 1981 met het pamflet De Bijbel in de beklaagdenbank hard uit naar God met ons, het in 1980 door de Gereformeerde Kerken in Nederland aanvaarde rapport over het gezag van de Bijbel, dat door De Boer en de zijnen als modernistisch werd ervaren. In 2005 kwam hij hier gedeeltelijk op terug en betreurde hij zijn felle toon van toen. Naar zijn mening had het gereformeerde rapport achteraf deels wel een punt en waren niet alle theologen die er aan hadden meegewerkt als vrijzinnig aan te merken.[4]

In 1993 werd De Boer ook benoemd tot een van de drie directeuren. Samen met Henk Hagoort en Andries Knevel had hij tot maart 2006 de leiding over de EO. Daarna werd Hagoort enig directeur.[5] Onder de Boer ontstond er meer ruimte om te praten over homoseksualiteit.[6] Op basis van de Bijbel ziet de voormalige EO-directeur daar nog steeds geen ruimte voor, maar hij wilde wel het stilzwijgen doorbreken en andersdenkenden de kans geven om zich te uiten. Sinds 2008 is De Boer voorzitter van de ledenraad van de Evangelische Omroep. Tevens is hij voorzitter van de raad van toezicht van die omroep. Na zijn pensioen werd De Boer eveneens voorzitter van de Vereniging ter Bescherming van het Ongeboren Kind.[7] Onder De Boer kreeg de VBOK een nieuwe naam, namelijk Siriz. De naam VBOK zou te negatieve associaties oproepen bij de doelgroep, namelijk zwangere vrouwen. Aanvankelijk was er veel kritiek van de achterban. De Boer weet dit aan gebrekkige communicatie. [8] Marjan Haak volgde hem in juni 2012 op als voorzitter.[9]

In maart 2007 werd De Boer benoemd als waarnemend directeur Televisie Programmering bij de publieke omroep. Hij kwam daarmee in de plaats van de beoogde directeur Ton F. van Dijk, die voor de functie bedankte en de omroep verliet.[10] In een interview in de Volkskrant naar aanleiding van deze benoeming kwam niet alleen zijn rol als bruggenbouwer ter sprake, maar ook het feit dat hij, naar eigen zeggen, bot kan zijn in de omgang.[11] In september 2007 werd hij opgevolgd door Gerard Timmer.[12]

Vanaf februari 2007 is omroepman ook voorzitter van het moderamen Landelijke Vergadering Nederlands Gereformeerde Kerken. Daarmee is hij belangrijkste woordvoerder van de Nederlands Gereformeerde Kerken.[13]

Bronnen en/of noten
  1. a b c d e Ad de Boer wilde doen wat Jongeling deed, Nederlands Dagblad, 24 juni 2007
  2. Ad de Boer: gemiste kans synode, Nederlands Dagblad, 4 juli 2008
  3. EO vernieuwt radioprogramma 'Deze Week', Nederlands Dagblad, 4 juli 2008
  4. Ad de Boer: spijt van felle kritiek, Nederlands Dagblad, 10 december 2005
  5. WieWatWaar; Henk Hagoort, Ad de Boer, Andries Knevel en Arie van der Veer, de Volkskrant, 7 augustus 2004
  6. EO doorbreekt stilzwijgen over homoseksualiteit, Nederlands Dagblad, 8 juni 2002
  7. Persbericht: Ad de Boer nieuwe voorzitter VBOK, persbericht VBOK, 22 juni 2006
  8. Prominenten blijven achter Siriz/VBOK staan, Nederlands Dagblad, 12 november 2010
  9. Marjan Haak voorzitter VBOK/Siriz, Nederlands Dagblad, 8 februari 2012
  10. Ad de Boer (EO) wordt directeur Televisie, de Volkskrant, 28 maart 2007
  11. Ad de Boer ‘zit hier niet om de blits te maken’, de Volkskrant, 31 mei 2007
  12. Gerard Timmer nieuwe directeur programmering NPO, De Volkskrant, 26 juni 2007
  13. 'Historische' vergadering NGK van start, Reformatorisch Dagblad, 12 februari 2007