Admiraal Koeznetsov-klasse

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Vlag
Admiraal Koeznetsov Klasse
Vlag
Admiraal Kuznetsov
Admiraal Kuznetsov
Geschiedenis
In dienst gesteld 21 januari 1991
Algemene kenmerken
Waterverplaatsing 67.000 ton
Afmetingen 302 m lang, 11 m diepgang
Bemanning 1500
Techniek en uitrusting
Machinevermogen stoomturbines, 200.000 pk
Snelheid 30 knopen
Portaal  Portaalicoon   Marine

De Admiraal Koeznetsov-klasse vliegdekschepen (ook bekend als Project 1143.5, de Brezjnev-klasse of de Kreml-klasse) heeft slechts een functionele eenheid, de Admiraal Koeznetsov. Het andere schip uit de klasse, de Varyag, is nooit in dienst gesteld en is door de Oekraïne verkocht aan de Volksrepubliek China onder de voorwaarde dat het nooit heruitgerust zou worden om in actieve dienst te komen.

Rol[bewerken]

Hoewel aangeduid als vliegdekschip door het Westen, heeft de Koeznetsov-klasse een heel andere missie dan de carriers van de US Navy of de Franse Marine. De term gebruikt door de Russen is "zware vliegtuigdragende kruiser", bedoeld voor het ondersteunen en beschermen van strategische raketmeevoerende onderzeeërs, oppervlakteschepen en maritieme raketdragende vliegtuigen van de Russische vloot. Door deze aanduiding omzeilt Rusland Turkijes weigering tot het doorlaten van vliegdekschepen bij de Dardanellen en de Bosporus tussen de Middellandse Zee en de Zwarte Zee.

Vliegtuigen op de Admiraal Koeznetsov worden met name gebruikt voor luchtoverwichtsmissies. Verder zijn er ook een aantal helikopters aan boord voor anti-onderzeeboot operaties, evenals anti-scheepsraketten.

Ontwerp[bewerken]

Romp en vliegdek[bewerken]

Het rompontwerp is gebaseerd op de eerdere Admiraal Gorshkov, gelanceerd in 1982, maar is groter. Het vliegdek, met een oppervlakte van 14.700 m², is een conventioneel hoekdek, maar wel uitgerust met een 12° ski-jump in plaats van katapulten, wat resulteert in een configuratie gelijkend op de huidige Britse Invincible-klasse. De vorm van het dek is losjes gebaseerd op de Amerikaanse tegenhangers. De Admiraal Koeznetsov heeft een STOBAR-configuratie, wat betekent dat het dek uitgerust is met remkabels, maar geen katapulten heeft. Het ontbreken van de katapults betekent dat er geen gevechtsvliegtuigen met grote last kunnen opstijgen om land- of zeedoelen aan te vallen, al kunnen de Su-33 Flanker-D jagers wel met maximumlast opstijgen door het landingsdek. Twee liften aan stuurboord, voor en achter het eiland, dragen de vliegtuigen van en naar het vliegdek vanaf de hangar.

Luchtvloot[bewerken]

Het schip heeft de capaciteit tot het ondersteunen van twaalf Su-33s en vijf Su-25UTG vliegtuigen en een variatie aan helikopters waaronder vier Ka-27-LD Helix (AEW-variant), 18 Ka-27 PLO (ASW-variant) en twee Ka-27PS (SAR-variant). Volgens de projectspecificaties zouden er, naast 24 helikopters nog 26 gevechtsvliegtuigen mee moeten kunnen.

Bewapening[bewerken]

In tegenstelling tot Westerse vliegdekschepen, die vrij weinig bewapening hebben, heeft de Admiraal Koeznetsov een SS-N-19 Shipwreck antischeeps raketsysteem uitgerust met 12 grond-grondraketlanceerders. Het Klinok luchtverdedigingssysteem, met 24 verticale lanceerders en 192 raketten, verdedigt het schip en haar task force tegen anti-scheepsraketten, vliegtuigen en oppervlakteschepen. Deze zware bewapening is nodig door het ontbreken van lanceerkatapults, wat het lanceren van volledig uitgeruste gevechtsvliegtuigen moeilijk maakt.

Het Kashtan luchtverdedigingssysteem, geleverd door het Instrument Design Bureau en Tulamashzavod JSC in Tula, levert verdediging tegen precisiewapens waaronder anti-schip en anti-radar raketten, vliegtuigen en kleine zeedoelen. Acht systemen zijn gemonteerd, wat een combinatie oplevert van een raketlanceerder, 30mm dubbelloops kanonnen en radar/optronic director. Het bereik van de lasergestuurde raketten varieert van 1,5 tot 8 km. De kanonnen kunnen tot 10.000 patronen per minuut afvuren over een afstand van 0,5 tot 1,5 kilometer. Zes AK630 30 mm luchtverdedigingskanonnen zijn ook geïnstalleerd.

Het schip, uitgerust met een Udav-1 anti-onderzeeër systeem met 60 anti-onderzeeër raketten. Udav-1, geleverd door het Splav onderzoek en productie associatie in Moskou, beschermt oppervlakteschepen door het omleiden en vernietigen van inkomende torpedo's. Het systeem biedt ook bescherming tegen onderzeeërs en sabotage systemen zoals onderwatereenheden. Het systeem heeft tien lopen en is in staat tot het afvuren van 111SG dieptebommen, 111SZ mijnenleggende projectielen en 111SO omleidingsprojectielen. Het bereik van het systeem is 3000 m en een diepte van 600 m tegen onderzeeërs.

Voortstuwing en prestaties[bewerken]

In eerste instantie dachten Westerse analisten dat de Admiraal Koeznetsov een gecombineerde kern- en stoomaangedreven voortstuwing zou hebben, gelijk aan de Kirov-klasse slagschepen en het SSV-33 commandoschip. Maar de Koeznetsov werd aangedreven door acht boilers en vier stoomturbines, met elk een vermogen van 50.000 pk (37 MW), welke vier assen met gefixeerde schroef aandrijven. Haar maximumsnelheid is 29 knopen (54 km/h) en een bereik bij maximumsnelheid van 3800 mijl (6100 km). Bij 18 knopen is haar bereik 8500 mijl (13.700 km).