Aidan Chambers

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Aidan Chambers
Aidan Chambers - Festivaletteratura 2012.JPG
Algemene informatie
Geboren 27 december 1934
Land Engeland
Website
Portaal  Portaalicoon   Literatuur

Aidan Chambers (Chester-le-Street, 27 december 1934) is een Engelse schrijver.

Levensloop[bewerken]

Na zijn middelbareschooltijd en militaire dienst volgt hij een opleiding tot docent Engels. Zijn eerste betrekking als docent is op een school in Southend-on-Sea, de plaats waar Dance on my grave zich afspeelt, waar hij geïntrigeerd raakt door het christendom. Hij besluit in 1960 om toe te treden tot een Anglicaanse kloostergemeenschap. In 1967 verlaat hij deze gemeenschap, tot het inzicht gekomen dat hij niet een waarlijk gelovige is, ook al voelde hij zich ook toen nog sterk aangetrokken tot de rijke christelijke geschiedenis en traditie. Intussen had Chambers de nodige ervaring opgedaan als schrijver, het vak dat hij in 1968 besloot als freelancer te gaan beoefenen. Hij stopte met het lesgeven. In datzelfde jaar trouwt hij met Nancy Lockwood. Samen geven ze het tijdschrift Signal uit, gewijd aan kinder- en jeugdliteratuur.

Chambers is meerdere keren onderscheiden voor zijn boeken, in 2002 won hij de prestigieuze Hans Christian Andersen prijs. In 2003 werd hem een eredoctoraat verleend door de Zweedse universiteit van Umeå, op 3 december 2008 ontving hij een eredoctoraat in de letteren van de universiteit van Gloucestershire.

Dance Sequence[bewerken]

In 1975 besluit Chambers een begin te maken met zijn Magnum opus: een zestal bij elkaar horende jeugdboeken, waarvan Breaktime (Verleden week) het eerste is. Overigens besluit Chambers pas bij het schrijven van het tweede boek dat het een serie moet worden, hij noemt deze zes boeken de Dance Sequence, ofwel opeenvolging van dansen. Niet alleen omdat dat tweede boek Dance on my grave heet, maar omdat hij aan een dans moet denken bij deze boeken, een dans van verhalen, personen, gebeurtenissen en ideeën. Maar ook een opeenvolging omdat elk boek op zichzelf staat. Elk van de boeken geeft een kijk op iemand die opgroeit tot volwassene, elk boek met een nadruk op een bepaald aspect.

  • Verleden week gaat over lichamelijke, zintuiglijke ervaringen
  • Je moet dansen op mijn graf over emotie en obsessie
  • Nu weet ik het over de tegenstelling tussen geloof en rationeel denken
  • De tolbrug over identiteit en het herkennen van vriendschap
  • Niets is wat het lijkt over het verkennen van grenzen
  • Dit is alles bevat elementen van al deze aspecten

Bijzonder is verder dat het laatste boek het enige is met een meisje als hoofdfiguur, in de andere boeken is dat een jongen.

Werken[bewerken]

  • De zesdelige Dance Sequence:
    • Verleden week (Breaktime) eerder uitgebracht onder de titel Lang weekend op drie manieren
    • Je moet dansen op mijn graf (Dance on my Grave)
    • Nu weet ik het (Now I Know)
    • De tolbrug (The Toll Bridge) - Zilveren griffel 1994
    • Niets is wat het lijkt (Postcards from No Man's Land) - Carnegie Medal 1999
    • Dit is alles. Het hoofdkussenboek van Cordelia Kenn (This Is All)
  • Boeken voor jongere kinderen:
    • Het geheim van de grot (Seal secret) - Zilveren griffel 1985
    • Tirannen (The present takers) - Zilveren griffel 1986
  • Boeken over jeugdliteratuur:
    • De leesomgeving (The reading environment)
    • Vertel eens (Tell me: children, reading & talk)
  • Toneelstukken:
    • De tolbrug (Nederlandstalig, als co-auteur)
    • Bedtime story
    • Only Once
    • The dream cage
    • Johnny Salter
    • The chicken run
  • Over kinderen en lezen:
    • The reluctant reader
    • Reading talk
    • Booktalk

Externe link[bewerken]