Al-Bukhari
Muhammad ibn Ismail al-Bukhari, beter bekend als Al-Boekhari (Arabisch: البخاري) of imam Bukhari (Buchara, 810 – 870) was een soennitisch-islamitische schriftgeleerde. Hij is voornamelijk bekend om zijn compilatie van de Hadith, die Sahih Boekhari wordt genoemd. Vanwege de zorgvuldige wijze waarop Boekhari de isnads (mondelinge overleveringen) beoordeelde, wordt zijn werk door de meeste soennieten als het meest geloofwaardige van alle versies van de Hadith gezien. Het geldt onder moslims als de belangrijkste bron over het leven en de boodschap van Mohammed, na de Koran.
[bewerken] Biografie
Op tienjarige leeftijd begon Boekhari overleveringen over Mohammed en zijn eerste volgelingen te bestuderen. Hij was al snel in staat om zijn eigen docenten te verbeteren. Als jongeman reisde hij langs de belangrijkste centra van kennis in de islamitische wereld, van Khorasan tot Egypte. Op zijn tocht verzamelde hij zoveel mogelijk overleveringen. Hij zou er in totaal ongeveer 600.000 gehoord hebben.
Boekhari zou er zestien jaar over hebben gedaan om zijn verzameling te filteren en een boek samen te stellen dat alleen de meest betrouwbare overleveringen bevatte. Dit werk, al-Jāmic al-Ṣaḥīḥ, is eigenlijk onderverdeeld in 97 andere boeken en 3450 hoofdstukken (2762 zonder herhalingen). Het boek behoort tot het muṣannaf type; hierbij worden de Hadith georganiseerd volgens thema. Deze thema’s gaan onder andere over de vijf zuilen van de islam, geneeskunde en het huwelijk. Samen met het gelijknamige boek van Muslim ibn al-Hajjaj behoort Boekhari's werk tot de al-Siḥāḥ al-Sitta, de voor soennieten belangrijkste zes versies van de Hadith.
