Al Qaida
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Al Qaida of Al-Qaeda (القاعدة in het Arabisch (al-Qā‘idah), letterlijk de basis of het fundament) is een islamitische paramilitaire beweging die door velen wordt gezien als een terroristische organisatie, vooral in Westerse landen. Over deze organisatie (of netwerk) is behalve de naam Al Qaida en enige leden nagenoeg niets bekend.
Inhoud |
[bewerk] Doel
Over het doel van Al Qaida zijn er verschillende opvattingen. Sommige aanhangers zouden gesteld hebben dat het doel de vernietiging van de westerse wereld is. Videoboodschappen (verspeid door islamitische propagandaorganisaties waaronder As-Sahab) van en interviews met de Saoedische multimiljonair Osama bin Laden en Al Zawahiri geven de indruk dat de strijd van Al Qaida met name gericht is tegen de westerse militaire aanwezigheid in islamitische landen. Leden van Al Qaida noemen het meestal de Jihad. Ook worden wel als doelen genoemd 1. beeindigen van buitenlandse invloed in islamitische landen en 2. de stichting van een nieuw islamitisch kalifaat.
In zijn boek "Het zijn net mensen" stelt Joris Luyendijk het volgende over het doel van Al Qaida:
Er was ook een langere versie [van Bin Ladens verhaal] en die ging ongeveer zo: moslims zijn arm en zwak omdat wij worden onderdrukt en uitgebuit door dictators. Jullie westerlingen steunen die dictators. Als we jullie aanvallen, drijven we een wig tussen de dictators en jullie. In ieder geval vestigen we de aandacht van gewone moslims op de steun die hun onderdrukkers uit het Westen krijgen. Dan komen de dictators ten val en kunnen wij beginnen aan de wederopbouw van ons gebied.
(...) Al Qaida's pijlen zijn gericht op het Saudische koningshuis, het regime in Cairo en de andere Arabische dictators. Volgens Bin Laden zit de islamitische wereld in een burgeroorlog, Amerika steunt in die oorlog zijn tegenstander en daarom kreeg Amerika een klap. Maar Al-Qaida wil niet de baas worden in New York of in Londen. Mekka, dat is de hoofdprijs.[1]
[bewerk] Ontstaan
De groep werd in 1988 opgericht door Osama bin Laden. De groep is fundamentalistisch-islamitisch van aard en verzet zich vooral tegen de invloed van de Westerse wereld, in het bijzonder de Verenigde Staten, in de islamitische wereld. Aanhangers van de beweging stellen dat het geen terroristische organisatie is, maar dat deze handelt in overeenstemming met de islamitische wet. Deze niet-geestelijken passen echter die islamitische wetten toe zonder de islamitische leermeesters te consulteren. Zij erkennen de tafsir die in de loop der eeuwen door islamitische juristen werden gemaakt, niet.[2]
Al Qaida is ontstaan uit een verzetsgroep tijdens de Afghaanse Oorlog (1979-1989). In die tijd verenigden alle islamitisch-fundamentalistische groeperingen in Afghanistan zich tot de "moedjahedien" wat "heilige strijders" betekent. De Verenigde Staten steunden hen financieel via de Inter-Services Intelligence (ISI), de veiligheidsdienst van Pakistan. Het betreffende programma van de CIA heette Operation Cyclone.
De moedjahedien hadden tijdens deze oorlog als gemeenschappelijk doel de Sovjet-troepen en de communistische regering te verdrijven. Toch verschilden deze groeperingen sterk van elkaar. Ze baseerden zich op de Koran en Hadith maar in hun interpretatie zaten grote verschillen. Toen de oorlog eindigde begonnen deze groeperingen elkaar te bestrijden. De overwinning in Afghanistan van de moedjahedien op de Sovjet-Unie in 1989 gaf Osama Bin Laden de inspiratie tot de oprichting van al Qaida omdat grote westerse landen blijkbaar overwonnen konden worden[3]. Daardoor werden ze gemotiveerd om de VS en het Westen aan te vallen, dit mede omdat deze gewenste/verplichte strijd (zie het werk Mijlpalen van Said Qutb) door de islamitische landen en leiders uitbleef.
De situatie in Afghanistan bleef onrustig tot 1994. Toen grepen de Taliban de macht in Afghanistan. Zij boden een veilige haven voor Al Qaida.
[bewerk] Terroristische acties
Deze zijn vaak (gelijktijdige) zelfmoordaanslagen met bommen, die niet veel geld maar wel een preciese organisatie vergen. Acties die door Al Qaida zijn opgeëist of door anderen aan de groepering worden toegeschreven zijn onder meer:
[bewerk] 1992-2000
- Bomaanslagen bij twee hotels in Aden, Jemen (29 december 1992). Een Australiër en een Jemeniet komen om.
- Bomaanslag op het World Trade Center in New York (1993). In 2001 kwam een vervolg.
- Gevechten in Somalië (1993)
- Plannen voor simultane bomaanslagen op vliegtuigen en aanslag op Paus Johannes Paulus II tijdens diens bezoek aan de Filipijnen (Operatie Bojinka) (verijdeld/afgebroken 1995)
- Bomaanslag tegen Amerikaans legerpersoneel in Dharaan (Saoedi-Arabië) (1996)
- Aanslagen op toeristen bij Luxor, Egypte (1997)
- Bomaanslagen op de Amerikaanse ambassades in Nairobi en Dar es Salaam (1998)
- Zelfmoordaanslag op het Amerikaanse marineschip USS Cole (2000) in de haven van Aden in Jemen.
- Voorbereiding in maart 2000 van een aanslag op de kernreactor Lucas Heights, in een voorstad van Sydney niet ver van het Olympisch Stadion (ontdekt door de Nieuw-Zeelandse politie) en verijdeld door de Australische veiligheidsdiensten[4].
[bewerk] 2001-2007
- Kaping van een viertal vliegtuigen, waarvan vervolgens twee in een zelfmoordactie tegen het World Trade Center in New York en een derde tegen het Pentagon aanvliegen. Hierbij vielen bijna 3000 slachtoffers (terroristische aanslagen op 11 september 2001).
- Plannen voor een aanslag op de Amerikaanse ambassade in Parijs (afgebroken in 2001).
- Bomaanslag op de El-Ghriba-synagoge in Djerba (Tunesië) (2002), waarbij onder meer Duitse toeristen om het leven kwamen.
- Ontvoering van en moord op de journalist van de Wall Street Journal Daniel Pearl
- Zelfmoordaanslag op door buitenlanders bewoonde appartementencomplexen in Riyad (zie 12 mei 2003).
- Vier bomaanslagen in Istanbul in november 2003: twee tegen synagogen op 15 november 2003 en tegen een bank en het Britse consulaat op 20 november.
- Aanslagen op sjiiten tijdens het Ashoerafeest in Irak en Pakistan. Er vallen meer dan 226 sjiitische slachtoffers. Al Qaida ontkent verantwoordelijkheid volgens een onbevestigd bericht uit Iran (2 maart 2004).
- Bomaanslagen op forensentreinen in Madrid. Hierbij vallen 191 doden en ongeveer 1400 gewonden. Van 13 bommen ontploffen er 10. De Spaanse regering zegt in het bezit te zijn van een videocassette waarin Al Qaida verantwoordelijkheid opeist. (11 maart 2004).
- Onthoofding van een aantal Amerikanen in Irak, waaronder Nicholas Berg (2004).
- Al Zawahiri heeft de aanslagen op het openbaar vervoer in Londen (7 juli 2005) in herhaalde videoboodschappen opgeëist. 56 Doden. Een van de daders kwam ook in deze videoboodschap aan het woord.
- Een zelfmoordaanslag in Jordanië, waarbij 67 mensen om het leven kwamen.
- Bomaanslag op militaire basis in Libanon na verstrijken ultimatum aan Libanese regering om 15 gevangen genomen strijders vrij te laten (2 februari 2006).
- Een aanslag in de Algerijnse hoofdstad, Algiers kost 30 mensen het leven. 11 april 2007.
- Op 27 december 2007 wordt de Pakistaanse ex-premier Benazir Bhutto in Rawalpindi door een zelfmoordaanslag om het leven gebracht. Een dag later eist Al-Qaida de verantwoordelijkheid op.
[bewerk] Twijfel over ‘Al Qaida’ als organisatie
Er bestaat bij sommigen twijfel over het werkelijk bestaan van een wereldwijd gecompliceerde en vertakte organisatie, zoals Al Qaida vaak wordt geportretteerd. Een groeiend aantal analisten stelt dat het bestaan van een centraal (door Osama bin Laden) geleide organisatie een simplistische fantasie is. In deze visie had Osama bin Laden geen formele organisatie voor het voeren van een internationale Jihad totdat de Amerikanen ten behoeve van het strafproces tegen de organisatoren van de bomaanslag op de Amerikaanse ambassade in Nairobi in 1998 er een vóór hem verzonnen. Zo is bijvoorbeeld het vermeende hypermoderne Al Qaida-hoofdkwartier in Tora Bora nooit gevonden.
Degenen die het beeld van de Al Qaida-organisatie in twijfel trekken, beweren overigens geenszins dat geen islamitische extremisten bestaan die bereid zijn terreurdaden te plegen om hun idealen te verwezenlijken. Zij stellen echter dat er geen sprake is van een centraalgeleide organisatie, maar meer van een netwerk van onafhankelijke groepen met min of meer dezelfde islamitische ideologie. Deze groepen hebben mogelijk wel onderling contact en kunnen in voorkomende gevallen met elkaar samenwerken. In feite is deze situatie ernstiger aangezien er dan ook geen organisatie valt op te rollen omdat de terreur blijkbaar voortkomt uit de opvattingen binnen (delen van) de gehele gemeenschap van fundamentalistische moslims zoals wordt verwoord in de oproep tot de verplichte 'Jihad' in het in die kringen invloedrijke werk van de islamist Said Qutb zoals zijn bekendste boek 'mijlpalen.
De BBC-documentairereeks The Power of Nightmares is sterk gericht op deze twijfel.
[bewerk] Vermeende leden
Omdat er twijfel is over Al Qaida als organisatie kun je moeilijk over "leden" spreken. Het nieuws over de "oorlog tegen het terrorisme" duidt echter veel met elkaar samenwerkende personen als zodanig aan. Dat betreft onder meer:
- Osama bin Laden
- Ayman al-Zawahiri
- Abu Hamza Rabia (3 december 2005 in Noord-Waziristan gedood bij een helikopteraanval door Pakistaanse strijdkrachten)
- Abu Faraj al-Libbi (2 mei 2005 gearresteerd door de Pakistaanse geheime dienst ISI)
- Amjad Farooqi (25 september 2004 omgekomen tijdens een vuurgevecht met Pakistaanse veiligheidstroepen in Nawabshah (Pakistan)
- Abu Musab al-Zarqawi (7 juni 2006 gedood bij een luchtaanval in Irak)
- Mustafa Setmariam Nasar
- Abu Mustafa al-Yazid
- Abu Hamza al-Muhajir
Zie ook Categorie:Al Qaida-netwerk.
[bewerk] Externe links
[bewerk] Bronnen
- ^ Het zijn net mensen, Joris Luyendijk, hoofdstuk 6, pagina 103, Uitgeverij Podium, Amsterdam 2006; ISBN 978 90 5759 316 1
- ^ De Arabische cultuur leren kennen en begrijpen, Margaret K. (Omar) Nydell, Uitgeverij Delta, 2001, ISBN 90-243-82530-X
- ^ "In naam van Osama Bin Laden" geschreven vóór 9/11/2001, Roland Jacquard, Hoofdstuk 4, pag. 53, uitg. Van Gennep 2002 - Amsterdam, ISBN 90-5515-325-7
- ^ "In naam van Osama Bin Laden" Roland Jacquard, Hoofdstuk 1, pag. 15, uitg. Van Gennep 2002 - Amsterdam, ISBN 90-5515-325-7
