Alan Heeger
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Alan Jay Heeger (Sioux City (Iowa), 22 januari 1936) is een Amerikaans scheikundige en natuurkundige. Tezamen met Alan MacDiarmid en Hideki Shirakawa ontving hij in het jaar 2000 de Nobelprijs voor de Scheikunde voor de ontdekking en ontwikkeling van geleidende polymeren.
In 1977 ontdekten zij dat polyacetyleen elektrisch geleidend kon gemaakt worden door het te 'doperen' met jodium, broom of chloor. Later werd dit ook op andere, meer praktisch bruikbare polymeren zoals polyaniline toegepast.
Hij is hoogleraar aan de Universiteit van Californië - Santa Barbara.
Zijn zonen zijn de neurowetenschapper David Heeger en de immunoloog Peter Heeger.
[bewerk] Externe link
| Winnaars van de Nobelprijs voor de Scheikunde (1976-2000) |
|
1976: Lipscomb | 1977: Prigogine | 1978: Mitchell | 1979: Brown, Wittig | 1980: Berg, Gilbert, Sanger | 1981: Fukui, Hoffmann | 1982: Klug | 1983: Taube | 1984: Merrifield | 1985: Hauptman, Karle | 1986: Herschbach, Lee, Polanyi | 1987: Cram, Lehn, Pedersen | 1988: Deisenhofer, Huber, Michel | 1989: Altman, Cech | 1990: Corey | 1991: Ernst | 1992: Marcus | 1993: Mullis, Smith | 1994: Olah | 1995: Crutzen, Molina, Rowland | 1996: Curl, Kroto, Smalley | 1997: Boyer, Walker, Skou | 1998: Kohn, Pople | 1999: Zewail | 2000: Heeger, MacDiarmid, Shirakawa |
