Alarik I
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Alarik I was een Visigotische leider die tussen 395 en 410 koning was van de Visigoten. Hij werd geboren omstreeks 370 op het eiland Peuce aan de monding van de Donau. Hij vocht als generaal voor de Romeinen, later keerde hij zich tegen het Romeinse Rijk. Hij was de eerste Germaanse leider die Rome innam.
[bewerk] Afkomst
Alarik stamde af van een oud Visigotisch koningsgeslacht, de Balten en werd geboren op het eiland Peuke aan de monding van de Donau. Toen het Visigotische volk de grens met het Romeinse rijk overstak, was hij een jaar of vijftien oud. Op jonge leeftijd deed hij mee aan de strijd tegen de Romeinen, o.a. in de slag bij Adrianopel en de gevechten daarna.
[bewerk] Geschiedenis
Hij sloot een vredesverdrag met Theodosius I. Na diens dood ging hij met zijn legers naar Macedonia en Griekenland. In 401 trok hij Italië binnen, maar hij werd door Stilicho naar Illyrië teruggedreven. In 409 trok hij met zijn manschappen weer Italië binnen. In 410 plunderde zijn leger Rome, dat voor de eerste keer sinds de Gallische inval in 390 v.Chr. door niet-Romeinse troepen werd bezet. Hij moest wegens voedselschaarste verder trekken tot in Zuid-Italië, waar hij een oversteek naar Africa voorbereidde, maar hij stierf in de stad Cosenza, voordat het plan uitgevoerd kon worden. Soldaten verlegden tijdelijk de loop van de rivier Busento, zodat ze zijn lichaam in de drooggelegde bedding konden begraven. Om de plaats van zijn graf te geheim te houden werden de grafdelvers gedood door enkele van Alariks officieren. Deze bewaarden het geheim tot hun dood. Niemand weet tot op heden waar koning Alarik I precies begraven ligt in de Busento.
