Alaska Airlines-vlucht 261

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Alaska Airlines-vlucht 261
Frame van de NTSB-animatie van Alaska Airlines-vlucht 261
Frame van de NTSB-animatie van Alaska Airlines-vlucht 261
Overzicht
Datum 31 januari 2000
Type ramp mechanische storing na slecht onderhoud
Locatie Grote Oceaan bij Anacapa Island (Californië), Verenigde Staten
Doden 88
Vliegtuig(en)
Vliegtuigtype McDonnell Douglas MD-83
Maatschappij Alaska Airlines
Vertrekpunt Lic. Gustavo Díaz Ordaz International Airport
Tussenlanding(en) San Francisco International Airport
Eindbestemming Seattle-Tacoma International Airport
Passagiers 83
Bemanning 5
Lijst van vliegrampen
Portaal  Portaalicoon   Luchtvaart

Alaska Airlines-vlucht 261, een McDonnell Douglas MD-83-vliegtuig, stortte op 31 januari 2000 neer in de Grote Oceaan, ongeveer 4,3 kilometer ten noorden van Anacapa Island, Californië. Alle 88 inzittenden kwamen om.

Het onderzoek van de National Transportation Safety Board wees uit dat slecht onderhoud de oorzaak was van de crash. De fly-by-wire weigerde dienst, vermoedelijk door het verlies van de controle over de pitch van het vliegtuig als gevolg van het falen van de horizontale stabilo. De schroefdraad van de schaarkrik, een onderdeel van de stabilo, bleek niet regelmatig te zijn gesmeerd bij onderhoudsbeurten.

Het ongeluk[bewerken]

Alaska 261 vertrok van PVR om 13.37 uur PST en klom naar een hoogte van 10.000 m. Twee uur later riep de bemanning het vliegveld van SEA op met de mededeling dat de horizontale stabilisator vastzat. Uiteindelijk lukte het de piloten de stabilisator los te krijgen, maar hierop kwam het vliegtuig meteen in een duikvlucht terecht. In 80 seconden daalde het vliegtuig van 10.000 naar 7.000 m. De piloten konden het vliegtuig tijdelijk weer recht trekken, maar om 16.19 uur verloren ze geheel de controle over het toestel, dat drie minuten later neerstortte in zee. De klap op het water vernietigde het vliegtuig vrijwel geheel.

Onderzoek[bewerken]

De teruggevonden schaarkrik

Met behulp van op afstand bestuurbare voertuigen en een commerciële vissersboot konden onderzoekers 85% van de belangrijkste onderdelen van het vliegtuig terugvinden, inclusief de staart, een vleugel en de motoren. Analyse wees uit dat 90% van de groeven in de schroefdraad al voor het ongeluk was afgesleten. Tijdens het ongeluk begaf de beschadigde schroefdraad het, waarna de stabilisator de aerodynamische krachten van het toestel niet meer kon dragen. De schroefdraad bleek sneller te zijn gesleten dan doorgaans gebruikelijk is. Onderzoek wees uit dat de schroef vrijwel nooit goed was ingesmeerd bij onderhoudsbeurten.

Om de lijken van de passagiers te identificeren werden vingerafdrukken, tandafdrukken, tatoeages en persoonlijke voorwerpen gebruikt.

Nasleep[bewerken]

De families van de slachtoffers stemden toe met de bouw van een gedenkmonument in de vorm van een zonnewijzer. Deze staat bij Port Hueneme en is ontworpen door Bud Bottoms. De zonnewijzer is zo geplaatst dat hij een schaduw werpt over de gedenkplaat met de namen van alle slachtoffers om 16.22 uur, het tijdstip waarop het vliegtuig neerstortte.

Voor hun pogingen het vliegtuig nog te redden kregen piloten Ted Thompson en Bill Tansky postuum de Airline Pilots Association Gold Medal for Heroism.

Alaska Airlines nam de schuld op zich. Vrijwel alle rechtszaken die tegen het bedrijf werden aangespannen, werden uiteindelijk buiten de rechtbank om opgelost.