Albert Delahaye
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Albert Delahaye (Klimmen, 18 oktober 1915 - Zundert, 19 januari 1987) was een Nederlandse archivaris, die afwijkende theorieën had over de Nederlandse geschiedenis uit de Romeinse tijd en de Vroege middeleeuwen.
Inhoud |
[bewerk] Denkbeelden
Volgens Delahaye lag tussen 200 en 1000 een groot deel van Nederland onder water. Daarom kunnen allerlei vroegmiddeleeuwse gebeurtenissen, volgens hem, onmogelijk in Nederland hebben plaatsgevonden. Zo bestreed hij dat Bonifatius in Dokkum is vermoord, dat Willibrord bisschop van Utrecht is geweest en dat Karel de Grote een paleis heeft laten bouwen op het Valkhof in Nijmegen. Als bewijs voor zijn stellingen voerde hij aan dat vroegmiddeleeuwse archeologische vondsten in Nederland zouden ontbreken. Dit in tegenstelling tot resten uit de Romeinse tijd en uit de latere Middeleeuwen.
Delahaye vocht ook de situering aan van plaatsen en gebeurtenissen uit de geschiedenis van het Romeinse rijk op het grondgebied van het huidige Nederland en Duitsland. Niet Nijmegen was volgens hem de Romeinse grensplaats Noviomagus (of Noviomagum), maar het Noord-Franse Noyon. De Bataven woonden volgens hem in het huidige Noord-Frankrijk. De grensrivier die Romeinse schrijvers de "Renus" noemden, is volgens hem de Schelde en niet de Rijn of de Waal. Zelfs het gebied waar Liudger werkte, Hunsingo en Fivelingo, wist Delahaye in België te plaatsen.
[bewerk] Kritiek
Delahaye heeft nooit van zijn theorie af willen wijken, ondanks talrijke tegenargumenten. Bodemvondsten uit bijvoorbeeld Dorestad of Wieuwerd maakten geen indruk. Zijn volgelingen verdedigen zijn gedachtegoed nog altijd met verve. Zij vormen een subgroep binnen de Studiekring Eerste Millennium (SEM). Deze studiekring houdt zich bezig met onderzoek en studie van de geschiedenis van de Lage landen in het eerste millennium. De hypotheses van Delahaye vormen een alternatieve visie op deze periode. Binnen de studiekring is er ook veel kritiek op de opvattingen van Delahaye. De kring tekent voor een zo open mogelijke discussie, onder meer via het tijdschrift SEMafoor.
De voornaamste kritiek van conventionele historici is, dat Delahaye geen zelfkritiek zou hebben gehad: "Zijn theorie moest en zou de juiste zijn". Taalkundige en archeologische bewijzen zou hij stelselmatig zó hebben verdraaid, dat er een complot of misvatting achter moest zitten.
[bewerk] Beeldvorming
Uit de kringen van professionele historici neemt nauwelijks iemand de moeite om de theorieën van Delahaye te weerleggen en daarover te publiceren. Hoogleraar geschiedenis prof.dr. Bernardus Hendrikus (Ben) Stolte (1912-1985) nam die moeite wel en schreef in 1958 een deeltje in de AO-reeks onder de titel Nijmegen is tóch Noviomagum. Ook het boek Willibrord en Bonifatius. Waren ze ooit in Nederland? probeert licht te werpen op de wederzijdse argumenten.
[bewerk] Boeken
- Nijmegen is tóch Noviomagum Prof. dr. Bernardus Hendrikus (Ben) Stolte, AO-reeks, 1958
- Willibrord en Bonifatius. Waren ze ooit in Nederland? SEM-reeks Vergeten Verleden deel 1. Papieren Tijger, Breda. ISBN 90-6728-176-X, 2004.
