Albert Lebrun

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Albert François Lebrun (Mercy-le-Haut, 29 augustus 1871 - Parijs, 6 maart 1950) was president van Frankrijk van 1932 tot 1940.

Albert Lebrun

Lebrun was aanvankelijk mijningenieur. In 1900 werd hij voor de gematigd rechtse Republikeinse Unie van Raymond Poincaré. In 1911 werd hij minister voor Koloniale Aangelegenheden. Tijdens de Eerste Wereldoorlog diende hij als kapitein bij de Franse artillerie.

Van 1917 tot november 1918 was Albert Lebrun minister van Blokkade. In 1918 werd Lebrun minister van Bevrijde Gebiedsdelen (dat wil zeggen minister van de Elzas-Lotharingen). Lebrun, zelf een Lotharinger, trad in 1919 echter af omdat hij vond dat Elzas-Lotharingen te weinig beschermd was tegen eventuele Duitse agressie. In 1920 werd Lebrun senator.

Van 1931 tot 1932 was hij voorzitter van de Franse Senaat. Na de moordaanslag op president Paul Doumer werd Lebrun president van Frankrijk. Onder zijn bewind vonden een aantal belangrijke feiten plaats: het Stavisky-schandaal (1934), de twisten tussen links en rechts die bijna tot een burgeroorlog leidden (1934-1936), de Volksfront-regering van Léon Blum (1936) en de instabiele kabinetten die daarop volgden (1937-1940). In april 1939 werd hij als president herkozen.

Nadat de Duitsers in september 1939 Polen binnenvielen verklaarde Frankrijk, bondgenoot van Polen, Duitsland de oorlog. Dit was het begin van de Tweede Wereldoorlog. In de periode september 1939 tot mei 1940 was er sprake van een 'Nep-oorlog' (Phoney war) en kon president Lebrun gewoon verder regeren. Op 10 mei 1940 vielen de Duitsers echter Frankrijk binnen. De regering-Lebrun week uit naar Bordeaux. Enige weken later was Frankrijk verslagen en droeg Albert Lebrun het presidentschap over aan maarschalk Henri Philippe Pétain. Pétain werd op 12 juli 1940 door de Nationale Vergadering in zijn ambt bevestigd en sloot een wapenstilstand met de Duitsers. Tot 1943 leefde Lebrun in het onbezette deel van Frankrijk (Vichy), maar van 1943 tot 1945 zat hij gevangen. Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog werd hij bevrijd.

Zie ook[bewerken]

Voorganger:
André Amédée a.i.
President van Frankrijk
1932-1940
Opvolger:
Philippe Pétain (staatshoofd)
Vincent Auriol (president)
Voorganger:
Alexandre Millerand
Minister van Oorlog
1913
Opvolger:
Eugène Étienne