Alexander Farnese

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

(Doorverwezen vanaf Alessandro Farnese (1545-1592))

Alexander Farnese

1545-1592

Periode	1586-1592
Voorganger	Ottavio
Opvolger	Ranuccio I

Vader	Ottavio Farnese
Moeder	Margaretha van Parma
Dynastie	Farnese

Alexander Farnese (Italiaans: Alessandro) (Rome, 27 augustus 1545 - Atrecht, 3 december 1592) was een Spaans veldheer, landvoogd van de Nederlanden (1578-1592) en hertog van Parma en Piacenza (1586-1592). Hij was de zoon van Margaretha van Parma en Ottavio Farnese, hertog van Parma.

[bewerk] Leven

Alexander Farnese was als landvoogd opvolger van Don Juan van Oostenrijk, die in 1578 overleed. Als landvoogd werd hij niet als zodanig erkend door de Staten-Generaal, die aartshertog Matthias van Oostenrijk voor deze functie hadden gevraagd. In 1581 verklaarde de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden zich onafhankelijk van Spanje en erkende men geen enkele Spaanse landvoogd meer.

Farnese liet het hier niet bij. In opdracht van Filips II bracht hij een leger op de been dat aankwam in Luxemburg. Hij kreeg medewerking van en huurlingen uit de Waalse gewesten die de koning trouw bleven in de Unie van Atrecht. Van hier uit begon de verovering van de Nederlanden. Farnese ontpopte zich als een bekwaam militair leider en slaagde er in om diverse opstandige steden zoals Gent, Oudenaarde en Antwerpen te veroveren om ze niet meer los te laten. Tegen 1588 had de hertog van Parma (met de dood van zijn vader in 1586 mocht hij deze titel voeren) het grootste deel van de Nederlanden in handen. Enkel Zeeland, Holland en delen van Friesland en Gelre waren nog niet in zijn handen.

In 1589 werd de Franse koning Hendrik III vermoord tijdens het beleg van Parijs tijdens de achtste hugenotenoorlog. Net toen Parma zijn blik richtte naar de Noordelijke Nederlanden, werd hij gedwongen door zijn koning om in Frankrijk tegen de protestantse Hendrik IV te gaan vechten, aan de zijde van de katholieken, dit tot grote opluchting van de Nederlandse opstandelingen, die in de jaren 90 het tij van De Opstand voorgoed zouden keren. Farnese speelde een belangrijke rol in het beleg van Parijs in 1590. Hij werd echter aan een arm gewond in Rouaan in 1592. Hij droeg het commando over aan zijn zoon Ranuccio en ging naar Vlaanderen. Hij werd door Filips II van zijn positie als landvoogd ontheven, omdat hij niet voldoende loyaal zou zijn geweest. Vermoedelijk heeft jaloezie om zijn successen een rol gespeeld. Farnese trok zich terug in Atrecht, toen nog behorend tot de Spaanse Nederlanden, waar hij stierf.