Alexander Haig

Alexander Haig
Alexander Meigs Haig
Geboren	2 december 1924 Philadelphia, Pennsylvania
Gestorven	20 februari 2010 Baltimore, Maryland
Politieke partij	Republikeinse Partij
Partner	Patricia Haig
Beroep	Politicus Militair (Generaal)
Religie	Rooms-katholiek
Handtekening
59e Minister van Buitenlandse Zaken
Aangetreden	22 januari 1981
Einde termijn	5 juli 1982
President	Ronald Reagan
Voorganger	Edmund Muskie
Opvolger	George Shultz
Opperbevelhebber Strijdkrachten van de NAVO
Aangetreden	15 december 1974
Einde termijn	1 juli 1979
Voorganger	Andrew Goodpaster
Opvolger	Bernard W. Rogers
Stafchef van het Witte Huis
Aangetreden	30 april 1973
Einde termijn	15 september 1974
President	Richard Nixon (1973-1974) Gerald Ford (1974)
Voorganger	Bob Haldeman
Opvolger	Donald Rumsfeld
Portaal    Politiek

Alexander Meigs Haig Jr. (Philadelphia (Pennsylvania), 2 december 1924 - Baltimore (Maryland), 20 februari 2010) was een voormalige vier-sterren generaal in het Amerikaanse leger, een vroegere stafchef van het Witte Huis onder president Richard Nixon en de 59ste Minister van Buitenlandse Zaken onder president Ronald Reagan.

Vroege carrière

Haig genoot zijn hoger onderwijs onder meer aan de Amerikaanse militaire academie te West Point. Daarnaast studeerde hij bedrijfskunde aan de Columbia School of Business en Georgetown University. Als jong officier maakte hij deel uit van generale staf van generaal Douglas MacArthur in Japan.

Korea

In het begin van de Koreaanse Oorlog (1950-1954) was Haig verantwoordelijk voor het bijhouden van MacArthurs overzichtskaart en moest hij de generaal elke avond inlichten over wat er die dag op het slagveld was gebeurd. Later nam Haig zelf deel aan de gevechten, als lid van het Tiende Corps, dat geleid werd door MacArthurs chefstaf, generaal Edward Almond. Haig nam deel aan zeven operaties, waaronder de Slag van Inchon, de Slag bij het Chosin Reservoir en de evacuatie van Hungnam. Hij werd meerdere keren gedecoreerd. In de jaren na de Koreaanse Oorlog bekleedde hij diverse functies in het Amerikaanse leger.

Vietnam

In 1966 kreeg hij de leiding over een bataljon in Vietnam. In maart 1967 werd hij met zijn helikopter neergehaald. Vanwege zijn optreden in de daaropvolgende bloedige gevechten werd hij gedecoreerd met de op één na hoogste Amerikaanse militaire onderscheiding: de Distinguished Service Cross.

1974-1979: Opperbevelhebber Navo

Alexander Haig als de Opperbevelhebber Strijdkrachten van de NAVO in 1977

In 1974 werd Haig benoemd tot opperbevelhebber van de NAVO strijdkrachten. Op 25 juni 1979 overleefde hij een aanslag toen de Rote Armee Fraktion zijn auto probeerde op te blazen met een mijn. Drie lijfwachten in een volgwagen raakten hierbij gewond.

1982: Falklandoorlog

Tijdens Haigs ministerschap van Buitenlandse Zaken brak tussen Argentinië en Groot-Brittannië de Falklandoorlog uit toen op 2 april 1982 de Argentijnse invasie van de Britse kolonie plaatsvond. Direct na deze invasie trachtte Haig te bemiddelen. Hij voerde intensief overleg met de Britse regering in Londen en met de Argentijnse regering in Buenos Aires terwijl de Britse Royal Navy op weg was naar de Falklands. Haig brak op 19 april zijn bemiddelingspoging af, zonder een compromis te hebben bereikt.

1988: Republikeins presidentskandidaat

In 1988 probeerde Haig tevergeefs om binnen de Republikeinse Partij de nominatie voor presidentskandidaat in de wacht te slepen. Hij was een fel criticus van George H.W. Bush. Toen hij zich uit de race moest terugtrekken gaf hij zijn steun aan de presidentiële campagne van Senator Bob Dole uit Kansas.

Hij overleed op 85-jarige leeftijd op 20 februari 2010.

Mediabestanden

Zie de categorie Alexander Haig van Wikimedia Commons voor meer mediabestanden.