Alexander Selkirk

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Standbeeld van Alexander Selkirk

Alexander Selkirk (of Selcraig), (1676-1723) was een zeeman die vier jaar op een onbewoond eiland doorbracht. Hij wordt gezien als de inspiratiebron voor Daniel Defoe's roman Robinson Crusoe.

Selkirk was de zoon van een schoenmaker en leerbewerker in Largo, in Fife in het oosten van Schotland. Hij was een temperamentvolle jonge man, en toen hij op 17 augustus 1695 op het matje moest komen vanwege ontoelaatbaar gedrag in de kerk, kwam hij niet opdagen: "did not compear, having gone away to the seas".

Hij voer mee in boekaniersexpedities over de Zuidelijke Zeeën, en monsterde in 1703 aan bij de galei Cinque Ports als zeilmeester. In oktober het jaar erop werd hij, na onenigheid met de kapitein over de zeewaardigheid van het schip, op zijn verzoek aan wal gezet op een eiland van de Juan Fernández-archipel voor de Chileense kust.

Na daar vier jaar en vier maanden in zijn eentje te hebben verbleven werd hij op 2 februari 1709 opgepikt door kapitein Woodes Rogers die met zijn kaperschip bij het eiland verscheen. Hij nam Selkirk in dienst en benoemde hem tot kapitein van een gekaapt schip. Selkirk kwam in 1712 weer thuis. Rogers publiceerde in 1712 een boek genaamd Cruising Voyage waarin werd verhaald over Selkirks ervaringen.[1]

In 1717 trouwde Selkirk in het geheim en ging daarna weer naar zee. Hij overleed in 1723 terwijl hij luitenant was aan boord van het marineschip Weymouth.

Het eiland Más Afuera in de Juan Fernández-archipel heet sinds 1966 officieel Alejandro Selkirk.

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Het waar gebeurde verhaal rondom Alexander Selkirk, in het bijzonder het verhaal dat model heeft gestaan voor het boek Robinson Crusoe, is beschreven in het boek Selkirks Eiland, door Diana Souhami, uitgegeven door Anthos - Amsterdam, 2001, ISBN 9041404252