Alexandre Galopin

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Alexander Galopin (Gent, 26 september 1879 - Ukkel, 28 februari 1944) was voor de Tweede Wereldoorlog een vooraanstaand persoon in de industriële en financiële wereld in België.

Zijn belangrijkste functie was die van gouverneur van de Generale Maatschappij van België, de grootste holding op dat moment in België. Galopin was ook de bedenker van de Galopin doctrine, een tactiek die industriële ontwikkeling toeliet in het door de nazi's bezette België tijdens de Tweede Wereldoorlog, onder auspiciën van de Belgische regering die op dat moment in Engeland in ballingschap verbleef. Het "Galopin Comité" bestond uit een groep bedrijfsleiders, bankiers en industriëlen die als schaduwkabinet economische en sociale maatregelen namen in België. Eén van hun doelen was de Belgische industrie gezond houden zolang de oorlog duurde, opdat het land niet zou vervallen in economische malaise. Het comité stuitte echter ook op controverse omdat de leden ook producten aan de nazi's leverden. Alhoewel de comitéleden officieel weigerden materiaal te leveren voor militaire doeleinden was het verschil tussen de directe levering van wapens en andere producten die een bijdrage leverden tot de Duitse oorlogsdoeleinden niet altijd even duidelijk. Door zijn vroege dood heeft Galopin nooit zijn versie van de feiten kunnen vertellen.

Hij was de zoon van Gérard Galopin, professor en rector van de Universiteit van Luik, en gehuwd met Elisabeth Verriest, dochter van Gustaaf Verriest en nicht van priester en schrijver Hugo Verriest.

In 1944 werd Galopin in zijn woning vermoord door leden van DeVlag, in opdracht van Robert Verbelen.

In Etterbeek is de Alexandre Galopinlaan naar hem vernoemd.

Externe link[bewerken]