Alfred Cortot

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Alfred Cortot

Alfred Cortot (Nyon, 26 september 1877 - Lausanne, 15 juni 1962) was een Zwitserse pianist, pedagoog en dirigent.

Cortot was zoon van een Zwitserse moeder en Franse vader. Na aanvankelijk te zijn gezakt voor zijn toelating aan het conservatorium, kreeg Cortot aan het Parijse Conservatorium toch een omvangrijke opleiding, met als zwaartepunt de piano. Zijn belangstelling voor Richard Wagner leidde in 1897 tot een aanstelling als correpetitor bij de Bayreuther Festspielen. Zijn voorliefde lag bij de romantische werken, in het bijzonder bij de muziek van Chopin, Schumann, Mendelssohn, Liszt en anderen.

Verschillende van hun werken gaf hij uit in studieuitgaven, vol annotaties, extra oefeningen en aanwijzingen. Het waren zogeheten 'Editions de travail' (uitgegeven bij Salabert, Parijs, en Curzi, Milaan) met waardevolle commentaren op de pianistiek en interpretatie.

Pedagoog[bewerken]

Van 1907 tot 1923 gaf Cortot les aan het Parijse Conservatorium, waar onder zijn leerlingen grote namen zaten als Clara Haskil, Dinu Lipatti, Vlado Perlemuter, en zelfs Marguerite Monnot, de Franse liedjesschrijfster van veel van de beste songs van Édith Piaf, en van de theatermusical Irma la Douce uit 1956. De Nederlandse pianist Eduard Flipse was eveneens leerling van Cortot. In 1919 stichtte hij de École Normale de Musique de Paris. Als kamermuziekspeler speelde hij samen met Jacques Thibaud en Pablo Casals repertoire voor duo en trio.

Rol in Tweede Wereldoorlog[bewerken]

Na de Tweede Wereldoorlog kreeg Cortot een eenjarig beroepsverbod omdat hij gedurende de regering van Vichy verschillende functies heeft uitgeoefend, daarnaast met de Duitse bezetters collaboreerde en ook gedurende de Tweede Wereldoorlog frequent concerteerde in Duitsland.

Cortot als toonkunstenaar[bewerken]

Absolute trouw aan de partituur en grote werklust stonden niet centraal bij Cortot, maar inspiratie en klankschoonheid. Cortot wordt gerekend tot de grootste pianisten van de 20e eeuw, al zijn heden zijn opvattingen aan veel kritiek onderhevig.

Discografie[bewerken]

Cortot nam diverse platen en pianorollen op, waaronder werken van Chopin, Liszt en Saint-Saëns.

Bibliografie[bewerken]

  • Cortot, Alfred, La musique française de piano, 1930–48
  • —, Cours d’interprétation, 1934 (Studies in Musical Interpretation, 1937)
  • —, Aspects de Chopin, 1949 (In Search of Chopin, 1951)
  • Gavoty, Bernard, Alfred Cortot, 1977 (French)
  • Manshardt, Thomas, Aspects of Cortot, 1994