Alfredo Di Stéfano

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Alfredo Di Stéfano
Di-stefano.jpg
Persoonlijke informatie
Volledige naam Alfredo Stefano Di Stéfano Laulhé
Bijnaam La Saeta Rubia (De Blonde Pijl)
Geboortedatum 4 juli 1926
Geboorteplaats Buenos Aires, Argentinië
Overlijdensdatum 7 juli 2014
Overlijdensplaats Madrid, Spanje
Lengte 178 cm
Clubinformatie
Spelend bij gestopt in 1966
Positie aanvaller
Senioren
Seizoen Club w 0(g)
1945-46
1946-47
1947
1948
1949
1949
1950
1951
1952
1953-1954
1954-1955
1955-1956
1956-1957
1957-1958
1958-1959
1959-1960
1960-1961
1961-1962
1962-1963
1963-1964
1964-1965
1965-1966
Vlag van Argentinië River Plate
Vlag van Argentinië Huracán
Vlag van Argentinië River Plate
Vlag van Argentinië River Plate
Vlag van Argentinië River Plate
Vlag van Colombia Millonarios
Vlag van Colombia Millonarios
Vlag van Colombia Millonarios
Vlag van Colombia Millonarios
Vlag van Spanje Real Madrid
Vlag van Spanje Real Madrid
Vlag van Spanje Real Madrid
Vlag van Spanje Real Madrid
Vlag van Spanje Real Madrid
Vlag van Spanje Real Madrid
Vlag van Spanje Real Madrid
Vlag van Spanje Real Madrid
Vlag van Spanje Real Madrid
Vlag van Spanje Real Madrid
Vlag van Spanje Real Madrid
Vlag van Spanje Español
Vlag van Spanje Español
Totaal
1 0(0)
25 (10)
30 (27)
23 (13)
12 0(9)
15 (15)
29 (23)
34 (31)
24 (19)
28 (27)
30 (25)
30 (24)
30 (31)
30 (19)
28 (23)
23 (12)
23 (21)
23 (11)
13 (12)
24 (11)
24 0(7)
23 0(4)
522 (374)
Interlands
1947
1949
1957-1961
Vlag van Argentinië Argentinië
Vlag van Colombia Colombia
Vlag van Spanje Spanje
6 0(6)
4 0(0)
31 (23)
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Alfredo Stefano Di Stéfano Laulhé (Buenos Aires, 4 juli 1926 - Madrid, 7 juli 2014) was een Argentijns-Spaans voetballer. Hij wordt beschouwd als een van de beste voetballers ooit en als de grote man achter het succes van Real Madrid in de jaren vijftig. De club won vijf keer op rij de Europacup I en Di Stéfano scoorde in alle finales.

Di Stéfano is decennialang topscorer aller tijden van Real Madrid geweest. Ruim veertig jaar nadat hij gestopt was, werd hij pas ingehaald door Raúl. Hij is ook de vierde speler op de topscorerslijst aller tijden van de Spaanse competitie. In het tijdschrift France Football eindigde hij vierde in de verkiezing Voetballer van de Eeuw.

Begin[bewerken]

Di Stéfano begon zijn professionele carrière bij River Plate in zijn geboorteland. Bij deze topclub was veel concurrentie, waardoor Di Stéfano weinig kansen in het eerste elftal kreeg. Al snel werd hij uitgeleend aan stadsgenoot Club Atlético Huracán. Bij deze club veroverde hij wel meteen een basisplaats en tijdens zijn debuut scoorde hij binnen een paar minuten, uitgerekend tegen River Plate. Een seizoen later haalde River hem terug en kreeg hij de kans in het eerste elftal. Hij beloonde dit vertrouwen door topscorer van Argentinië te worden. Di Stéfano werd meteen geselecteerd voor de Copa America 1947. Door blessures van andere spelers speelde hij tijdens dit toernooi veel wedstrijden en maakte hij zes goals.

Buitenland[bewerken]

Vanwege stakingen van veel profs vervingen clubs hun spelers door amateurs. Di Stéfano vertrok hierop naar het buitenland en ging in Colombia voor Millonarios spelen. Met deze club won hij drie landstitels en werd hij twee keer topscorer. In 1952 bestond de Spaanse club Real Madrid vijftig jaar en om dit te vieren organiseerde de club een toernooi. Millonarios deed mee en won het toernooi en Di Stéfano was de grote ster.

Josep Samitier, technisch directeur van FC Barcelona, droomde meteen dat deze Argentijnse sterspeler in Barcelona kon samenspelen met Ladislao Kubala. Met deze twee balkunstenaars in de ploeg zou Barça in heel de wereld ongenaakbaar zijn.

Ook Santiago Bernabéu, voorzitter van Real Madrid, had Di Stéfano echter in het vizier. De Spaanse rivalen streden maandenlang om de handtekening van La Saeta Rubia, de Blonde Pijl. De onderhandelingen waren moeilijk, want de koper moest een overeenkomst bereiken met Di Stéfano en twee clubs: Millonarios en het Argentijnse River Plate, dat nog steeds eigenaar van de speler was. In mei 1953 arriveerde Di Stéfano in Barcelona. Het Catalaanse bestuur had een akkoord met de speler en River Plate, maar aan de financiële eisen van Millonarios wilde de club niet voldoen. Geruchten deden de ronde dat voorzitter Marti Carreto door het Franco-regime, dat Di Stéfano liever bij Real zag spelen, bedreigd werd. Op dat ogenblik nam de Spaanse voetbalbond een nieuwe wet aan: de aankoop van buitenlandse spelers werd verboden, met uitzondering van Di Stéfano, als de Argentijnse ster de seizoenen 1953-54 en 1955-56 voor Madrid zou uitkomen en de seizoenen 1954-55 en 1956-57 de kleuren van Barça zou verdedigen. Een erg eigenaardig contract dat de voorzitters van beide Spaanse topclubs in september 1953, tot Catalaans ongenoegen, ondertekenden. De socios wilden de vernedering niet om Di Stéfano in de witte kleuren van Real te zien spelen en onder toenemende druk van de supporters nam voorzitter Carreto ontslag. Het moedeloze interim-bestuur verkocht de rechten op Di Stéfano aan Madrid. Vier dagen later scoorde hij een hattrick tegen Barcelona.

Tijdens zijn eerste seizoen bij Real Madrid werd Di Stéfano meteen landskampioen en topscorer van Spanje. In totaal speelde hij elf seizoenen in Madrid, waarin hij acht landstitels won. Vijf keer was hij nationaal topscorer en hij won de eerste vijf Europacups op rij, waarbij hij in elke finale scoorde. Hoogtepunt was de finale van 1960, waarin hij een hattrick scoorde tegen Eintracht Frankfurt. In 1957 en 1959 werd Di Stéfano bovendien verkozen tot Europees Voetballer van het Jaar, waarvoor hij in aanmerking kwam, omdat hij de Spaanse nationaliteit had aangenomen.

In 1964 vertrok Di Stéfano bij Real Madrid. Na elf zeer succesvolle jaren in de hoofdstad ging hij voor Español spelen. Bij deze club ging het maken van doelpunten minder makkelijk voor de spits en na twee jaar stopte hij ermee, op veertigjarige leeftijd.

Nationaal team[bewerken]

Di Stéfano heeft voor drie verschillende nationale teams interlands gespeeld. Voor zijn geboorteland Argentinië speelde hij zes interlands (zes goals), voor Colombia vier officieuze interlands (nul goals) en voor Spanje speelde hij 31 interlands (23 goals). Ondanks het feit dat hij voor deze drie landen speelde, heeft hij nooit een wereldkampioenschap gespeeld. Voor het WK 1958 wist Spanje zich niet te plaatsen. In 1962 plaatste het land zich wel, maar Di Stéfano speelde tijdens het toernooi geen wedstrijden door een blessure. Met Argentinië won hij wel de Copa America van 1947.

Trainer[bewerken]

Na zijn carrière als speler was Di Stéfano ook een tijdje actief als trainer van Valencia, Boca Juniors, River Plate en Real Madrid. Hij won een Spaanse titel, een Spaanse Supercup, een Europacup II en twee keer de Argentijnse titel, maar was als trainer niet zo succesvol als dat hij als speler was.

Latere leven[bewerken]

Di Stéfano bleef tot zijn dood in Spanje wonen. Hij werd op 5 november 2000 benoemd tot erevoorzitter van Real Madrid. Op 24 december 2005 kreeg hij een hartaanval, waarvan hij volledig herstelde. Op 24 juli 2010 en 5 juli 2014 (net 88 jaar geworden) kreeg hij echter opnieuw te maken met hartproblemen. Deze maal werden ze hem op 7 juli 2014 fataal.[1]

Erelijst[bewerken]

Als speler[bewerken]

Als trainer[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties