Alkmene (mythologie)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Alkmene (Oud-Grieks: Ἀλκμήνη) was in de Griekse mythologie de dochter van Elektryon, koning van Mykenai, en moeder van Herakles.

Alkmene had de gelofte gedaan dat zij haar hand zou schenken aan diegene, die de van haar vader geroofde kudden zou terugbrengen en de moord op haar negen broeders zou wreken. Amphitryon, de koning van Tiryns, en neef van Elektryon voldeed hieraan. Na deze onderneming verliep er echter enige tijd, voordat de echtgenoten samen konden zijn en terwijl Amphitryon door de strijd met zijn vijanden van huis was, maakte Zeus, die verliefd was geworden op Alkmene, van de gelegenheid gebruik om haar te bezoeken. Om haar vertrouwen te winnen, had hij de gedaante van Amphitryon aangenomen. Geholpen door Hermes, sloop hij Alkmenes vertrek binnen. De bruidsnacht, die Zeus met Alkmene doorbracht, duurde drie dagen en drie nachten en gedurende deze tijd heerste er duisternis op de aarde. Uit deze vereniging werd Herakles geboren.

Alkmene in barensnood, gravure van Virgil Solis voor boek IX van de Metamorphosen van Ovidius

Toen de dag aanbrak kwam Amphitryon thuis, vierde de bruiloft en verwekte bij Alkmene in de volgende nacht Iphikles. Deze was dus de tweelingbroeder van Herakles, maar hij verschilde veel van zijn broeder in karakter. De bevalling zelf werd door Hera, Zeus' vrouw, bemoeilijkt, aangezien zij de ontrouw van haar man ontdekt had en Herakles reeds vóór zijn geboorte vervolgde. Zeven dagen lang wist zij de in barensnood verkerende Alkmene de hulp van de godin van de geboorte Eileithyia te onttrekken.

Toen Herakles volwassen was, werd Amphitryon gedood in de oorlog. Hierop huwde Alkmene met Rhadamanthys, een zoon van Zeus. Later moest zij vluchten voor de vervolgingen van Eurystheus, nadat Herakles van de aarde verdwenen en onder de goden opgenomen was. Zij vluchtte met zijn nakomelingen, de Herakleiden, naar Athene, waar zij met gastvrijheid ontvangen werd en bescherming vond. Zij beleefde het nog, dat Eurystheus overwonnen en gedood werd. Toen haar zijn afgehouwen hoofd gebracht werd, was haar wrok nog zo hevig, dat zij hem de ogen uitstak. Zij stierf in hoge ouderdom in Thebe of Megara. Na haar dood zond Zeus Hermes af om haar lijk naar het eiland van de zaligen te brengen, waar ze zou huwen met Rhadamanthys, één van de drie rechters in de onderwereld. Hermes deed dit en legde in de plaats van haar lichaam een steen in de kist, die zo zwaar was, dat de dragers de lijkkist niet konden vervoeren. Toen men daarop de kist opende, bemerkte men de verwisseling en had daardoor een aanleiding te meer om de overledene goddelijke eer te bewijzen. Men wijdde een bos aan haar, waarin de steen, die haar vervangen had, geplaatst werd, en een tempel.

Stamboom[bewerken]

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Abas
 
Okaleia
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Akrisios
 
Eurydice
 
Cepheus
 
Cassiopeia
 
Proiton
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Danaë
 
 
 
 
 
 
 
 
Zeus
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Cynortas
 
 
 
 
 
Perseus
 
 
 
Andromeda
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Perieres
 
Gorgophone
 
Oebalus
 
Perses
 
Heleus
 
 
 
Mestor
 
 
Cynurus
 
 
Autochthoë
 
 
Sthenelus
 
Nioppe
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Leucippus
 
Aphareus
 
Icarus
 
Periboia
 
 
 
Tyndareos
 
Leda
 
 
 
 
Hippocoon
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Eurystheus
 
Antimache
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Odysseus
 
Penelope
 
Perileos
 
Castor
 
Klytaimnestra
 
Polydeuces
 
Helena
 
 
Electryon
 
Anaxo
 
Alcaeus
 
Hipponome
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Alkemene
 
 
 
 
 
Amphitryon
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Deianira
 
 
 
Herakles
 
 
 
Hebe
 
Iphikles
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Hyllus
 
Macaria
 
Alexiares
 
Aniketos
 
Iolaos
 
Megara
 

Antieke bronnen[bewerken]

Referentie[bewerken]