Alquin

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Alquin
Afbeelding gewenst
Achtergrondinformatie
Jaren actief 1971-1977
2003-2012
Oorsprong Delft Vlag van Nederland Nederland
Genre(s) Progressieve rock
Label(s) Polydor, Hunter Music, Universal Music Group
Leden
Leadzanger Michel van Dijk
Gitarist Ferdinand Bakker
Fluitist / Saxofonist Ronald Ottenhoff
Basgitarist Walter Latuperissa
Toetsenist Dick Franssen
Drummer Job Tarenskeen
Ex-leden
Basgitarist Hein Mars
Drummer Paul Weststrate
Basgitarist Jan Visser
Basgitarist Rob ten Bokum
Basgitarist Dick Schulte Nordholt
Website
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Alquin (spreek uit: 'Elkwhin) was een Nederlandse popgroep uit Delft, die in de jaren zeventig bekendheid genoot met progressieve rock. In 2003 had de band een comeback in vrijwel ongewijzigde bezetting. Sindsdien zijn drie cd's uitgebracht. In 2012 besloot de band voorlopig te stoppen met optredens.

Historie[bewerken]

Jaren '70[bewerken]

Alquin werd in 1971 opgericht als studentenband. Alle leden van de band, op bassist Hein Mars na, studeerden bouwkunde aan de toenmalige TH Delft, en de groep repeteerde in KSS Alcuin, de sociëteit van de studentenvereniging KSV Sanctus Virgilius in het voormalige Sint-Barbaraklooster. Aanvankelijk noemde de groep zich Threshold Fear, en onder die naam werd in 1971 ook hun eerste single uitgebracht. De band kreeg al snel een platencontract aangeboden door Polydor en wijzigde haar naam in Alquin omdat die naam internationaal beter zou aanslaan.[1][2]

Het eerste album van Alquin verscheen in 1972, en droeg de titel Marks. Deze elpee werd geproduceerd door Hans van Oosterhout (Supersister). Het jaar daarop bracht de groep Mountain Queen uit - geproduceerd door Derek Lawrence, onder meer producer van Deep Purple - en trad de band op op het Pinkpop festival. Van dat live-optreden is in 2005 het onbekende nummer A song to wake up a friend voor de verzamel-CD VPRO Nederpop 1968-1975 geselecteerd. De groep timmerde internationaal aan de weg met tournees in Engeland, Duitsland en Frankrijk.

Alquin in Hilversum (1974)

Na The Mountain Queen en de buitenlandse tournees ontstond het verlangen naar een wat directere 'rock'-feel in de muziek. Dat uitte zich in kortere nummers en het aantrekken van zanger Michel van Dijk in 1974. Saxofonist en parttime zanger Job Tarenskeen nam de drums over van Paul Weststrate. In deze samenstelling werd in 1975 het derde album opgenomen: Nobody Can Wait Forever. Het werd geproduceerd door Rodger Bain, bekend van Black Sabbath, Budgie en Barclay James Harvest. Paul Weststrate speelde nog wel mee op de meeste nummers van de plaat. Van dit album werd het nummer Wheelchair Groupie als single uitgebracht, wat het bekendste nummer van Alquin zou worden. Het stond in de Top 2000 van 2010 op positie 974. In Muziekkrant Oor werd Nobody Can Wait Forever later uitgeroepen tot een van de beste Nederlandse rockplaten van de jaren zeventig.

In 1976 volgde het album Best Kept Secret, waarop de muziek wat meer in de funk-richting gaat, die op dat moment erg in de mode was. Bassist Hein Mars was inmiddels opgevolgd door Jan Visser, afkomstig uit de George Baker Selection en Dizzy Man's Band. Het album werd geproduceerd door Vic Smith en Alquin samen. Alquin bracht in dat jaar ook het livealbum On Tour uit dat een goede indruk geeft van de kracht van de band in die tijd. Een Amerikaanse tournee lag in het verschiet maar ging op het laatste moment niet door. De frustratie hierover liep zo hoog op dat de band het uiteindelijk voor gezien hield. In 1977 bracht platenmaatschappij Polydor nog de verzamel-elpee Crash! uit.

Inmiddels was het muzikale klimaat helemaal omgeslagen. Progressieve rock was uit en punk was de nieuwe mode. Gitarist en belangrijkste componist Ferdinand Bakker en drummer Job Tarenskeen richtten The Meteors op, die makkelijk toegankelijke, new wave-achtige rock speelde. Veel oude Alquin-fans verlieten al na een paar nummers teleurgesteld de zaal.

In 1990 bracht platenmaatschappij Polydor de platen Marks en Mountain Queen tezamen op één cd uit. Hetzelfde gebeurde met Nobody Can Wait Forever en Best Kept Secret. Alleen werd van de laatste LP het nummer Amy wegens ruimtegebrek niet op de cd gezet.

In de tussenliggende jaren heeft Alquin tweemaal een reünie-concert gegeven, dat beide keren opgenomen is door Radio 3.[3]

Jaren '00/'10[bewerken]

De groep maakte in 2003 een comeback. In dat jaar werd onder de titel One More Night een dvd uitgebracht met opnamen van recente concerten, in vrijwel ongewijzigde bezetting. Ook een gelijknamige dubbel-cd verscheen, met dezelfde nummers. In mei 2004 verscheen de dvd Pinkpop The Vintage Years 1970 - 1974 waarop enkele nummers van het optreden van Alquin in 1973 zijn te zien.

In 2005 verscheen een album met nieuw materiaal, Blue Planet. De tweede cd van de heropgerichte Alquin, Sailors and Sinners, kwam uit in september 2009. De band besloot in 2012 om voorlopig te stoppen met optredens.

Duo Bakker/Van Dijk[bewerken]

In 2013 werken gitarist Ferdinand Bakker en zanger Michel van Dijk samen als duo onder de naam Lone. De gelijknamige cd, die ook op vinyl uitkomt, is gepresenteerd op 6 november in zaal De Boerderij in Zoetermeer. Hierna volgen een paar kleinschalige optredens, gevolgd door een landelijke tour in voorjaar 2014.

Bezetting[bewerken]

De oorspronkelijke bezetting bestond uit Ferdinand Bakker (gitaar, piano, viool en zang), Dick Franssen (orgel, piano en Wurlitzer), Hein Mars (basgitaar), Ronald Ottenhoff (saxofoon en fluit), Job Tarenskeen (zang, saxofoon, slagwerk en percussie) en Paul Weststrate (slagwerk). Sinds 2003 bestaat Alquin uit gitarist Ferdinand Bakker, zanger Michel van Dijk, fluitist/saxofonist Ronald Ottenhoff, basgitarist Walter Latuperissa, toetsenist Dick Franssen en drummer Job Tarenskeen.

Discografie[bewerken]

Albums[bewerken]

Album met eventuele hitnotering(en)
in de Nederlandse Album Top 100
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Marks 1972 -
Mountain Queen 1973 -
Nobody can wait forever 1975 01-03-1975 17 13
Best kept secret 1976 22-05-1976 18 12
Alquin on tour 1976 20-11-1976 31 8 Livealbum
Crash! - The best of Alquin 1977 - Verzamelalbum
Two originals: Marks / Mountain Queen 1990 - Verzamelalbum
Two originals: Nobody can wait forever / Best kept secret 1990 - Verzamelalbum
3 Originals: Nobody can wait forever / Best kept secret / Alquin on tour 1999 - Verzamelalbum
One more night 2003 - Live album
Blue planet 2005 24-09-2005 80 2
Sailors and sinners 2009 19-09-2009 16 13
The Marks Sessions 2013 Demo's / live in 1972

Singles[bewerken]

Single met eventuele hitnotering(en)
in de Nederlandse Top 40
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Sally Saddlepain / Ask me not 1971 - als Threshold Fear
You always can change / Hard royce 1973 -
Wheelchair groupie / Mr. Widow 1975 -
Mr. Widow / Stranger 1975 -
Fool in the mirror / Bootlegs ballet 1976 -

Radio 2 Top 2000[bewerken]

Nummer met notering(en)
in de Radio 2 Top 2000
'99 '00 '01 '02 '03 '04 '05 '06 '07 '08 '09 '10 '11 '12 '13 '14
Wheelchair groupie - - - - - - 890 1053 1260 1551 - 974 1181 1483 1763

Filmmuziek[bewerken]

Daarnaast heeft Alquin de muziek gemaakt bij de film Oronoque (1976) van Aat den Ouden en Theo van de Sande, die een tocht over de rivier Orinoco in Suriname volgt.[4]

Zie ook[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. zie de opmerking hierover van voormalig drummer Paul Westrate op de Overleg-pagina
  2. De naam Alquin verwijst naar de Britse monnik Alcuinus van York (± 800 n. Chr.).
  3. uitgezonden o.a. op 27 april 1983
  4. NBF-bulletin nr. 158, april 1976, pagina 15. Regisseur Aat den Ouden blikt terug op de première van de film in het radioprogramma ''Theater van het Sentiment'' van 9 april 2007.