Amélie Nothomb

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Amélie Nothomb
Amélie Nothomb in 2009.
Amélie Nothomb in 2009.
Algemene informatie
Volledige naam Fabienne Claire Nothomb
Geboren Etterbeek, 9 juli 1966
Land België
Werk
Bekende werken Hygiène de l'assassin (1992)
Stupeur et tremblements (1999)
Cosmétique de l’ennemi (2001)
Franstalige schrijvers
Portaal  Portaalicoon   Literatuur

Amélie Nothomb, pseudoniem voor Fabienne Claire Nothomb, (Etterbeek, 9 juli 1966)[1] is een Franstalig Belgische schrijfster, die afwisselend in Parijs en Brussel woont en werkt. Ze is een achternicht van de Belgische politicus Charles-Ferdinand Nothomb.

Biografie[bewerken]

Doordat haar vader, Patrick Nothomb, ambassadeur van België was, bracht Nothomb haar jeugd achtereenvolgens door in Japan, China, de Verenigde staten, Laos, Birma en Bangladesh.
Toen zij op 17-jarige leeftijd in België kwam wonen, voor het beëindigen van de middelbare school en voor haar studie Romaanse filologie aan de Université Libre de Bruxelles, voelde ze zich alleen en onbegrepen. Om de eenzaamheid te verdrijven, begon ze te schrijven.

Na haar universiteitsdiploma te hebben behaald, keerde Nothomb terug naar Tokio, waar ze tolk Japans wilde worden. Ze ging bij een grote Japanse onderneming werken, wat geen succes werd. De onaangename en bizarre ervaringen die ze in haar baan opdeed, schreef ze van zich af in haar roman Stupeur et tremblements (1999), waarvoor ze de Grand Prix van de Académie française ontving, en die haar internationale bekendheid opleverde.

Eenmaal terug in Brussel, besloot ze het manuscript van haar debuutroman Hygiène de l'assassin (1992) te publiceren. Het werd een groot succes voor de dan 25-jarige Nothomb. Sindsdien publiceert ze, volgens een vast ritme, elk jaar een nieuwe roman. Deze grote productie ligt, zoals Amélie Nothomb zelf zegt, aan het feit dat ze last heeft van de schrijfziekte ("la maladie de l'écriture").[bron?] Ze zegt elk jaar wel drie romans te schrijven, waarvan ze er dan vervolgens slechts één laat publiceren.[bron?]

Werk[bewerken]

De constant veranderende omgevingen uit haar kinderjaren drukken hun stempel op Nothomb en haar oeuvre. Men zou kunnen spreken van een soort vervreemding, die in haar romans doorklinkt. De verhalen van Nothomb zijn vaak kort en fantasievol en lijken op sprookjes, maar dan met een duistere en ironische ondertoon. Haar stijl, woordkeuze, onderwerpkeuze en voortdurende zelfspot zijn haar handelsmerken.

Zelf noemt ze zich vaak, maar wel met lichte spot, een erfgename van het Belgisch surrealisme: ze wil haar lezers schokken, vermaken en verbazen door realiteit en fantasie door elkaar te halen en te spotten met conventies. Ze is gefascineerd door schoonheid, lelijkheid, gemeenheid en voedsel en munt uit in het schilderen van karikaturale portretten.
Nothomb zou een cultauteur genoemd kunnen worden. Ze cultiveert haar licht macabere imago (lange sliertige haren, zwarte kleren, hoge cilinderhoed).

Sommige critici vinden haar gemaakt en verwaand, onder meer doordat ze in haar romans vaak refereert aan andere romans en auteurs (intertekstualiteit).[bron?] Ook zouden haar romans te simpel zijn en vaak een vaste reeks ingrediënten bevatten. In Frankrijk wordt ze veelal niet als literair auteur gezien, maar vooral als schrijfster van bestsellers; het is vooral aan buitenlandse universiteiten dat haar oeuvre wordt bestudeerd.[bron?]

Haar werk wordt naar het Nederlands vertaald door Marijke Arijs en sinds 'Blauwbaard'(2013) en 'Nostalgie van het geluk'(2014) door Daan Pieters.

Publicaties[bewerken]

(*) Autobiografisch werk

(**) In dit werk voert de schrijfster zichzelf op, zonder dat het gehele werk een duidelijk autobiografisch karakter heeft.

Literaire prijzen en erkenning[bewerken]

  • 1993: Prix René Fallet voor Hygiène de l'assassin.
  • 1993: Prix Alain-Fournier voor Hygiène de l'assassin
  • 1993: Prix Littéraire de la Vocation voor Le Sabotage amoureux
  • 1993: Prix Jacques Chardonne voor Le Sabotage amoureux
  • 1999: Grand Prix du roman de l'Académie française voor Stupeur et tremblements.
  • 2007: Prix de Flore voor Ni d’Ève ni d’Adam.
  • 2008: Grand Prix Jean Giono voor haar gehele oeuvre en haar inzet voor de Franstalige roman.

Literatuur[bewerken]

  • Susan Bainbrigge en Jeanette Den Toonder, Amélie Nothomb, Authorship, Identity and Narrative Practice, Peter Lang, New York, 2003
  • Laureline Amanieux, Amélie Nothomb, l'éternelle affamée, Albin Michel, Parijs, 2005

Zie ook[bewerken]

Postzegel[bewerken]

Naar aanleiding van de jaarlijkse boekenbeurs gaf de Belgische Post in 2009 een reeks postzegels uit met als thema literatuur. Op de reeks zijn Amélie Nothomb, Hugo Claus, Tom Lanoye, Anne Provoost en Henri Vernes afgebeeld.

Externe link[bewerken]

Voetnoten

  1. Haar ouders hebben haar geboorte aangekondigd in het nummer n°87, october 1966, blz. 340 van het Bulletin de l’association de la noblesse du royaume de Belgique, publication trimestrielle: Geboorte advertentie : Baron et Baronne Patrick Nothomb : Fabienne, 9 juillet 1966. Deze geboorteplaats en -datum zijn bevestigd in de verschillende uitgaven van de État présent de la noblesse belge (1979, 1995 en 2010), binnen een genealogie die door de familie Nothomb is goedgekeurd. Niettemin vermeldt de uitgever Albin Michel 'Kobe' en '13 augustus 1967' als geboorteplaats en -datum. De reden voor deze manifeste onjuistheid is nooit uitgelegd.