Amélie Nothomb
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Amélie Nothomb (Kobe, 13 augustus 1967) is een Franstalig Belgische schrijfster, die tegenwoordig afwisselend in Parijs en Brussel woont en werkt.
Inhoud |
[bewerken] Biografie
Doordat haar vader, Patrick Nothomb, ambassadeur is van België, brengt Amélie Nothomb haar jeugd achtereenvolgens door in Japan, China, de Verenigde staten, Laos, Birma en Bangladesh. Als zij op 17-jarige leeftijd voor het eerst naar België komt, voor haar studie Romaanse filologie aan de Université Libre de Bruxelles, voelt zij zich daar alleen en onbegrepen. Om de eenzaamheid te verdrijven, begint ze te schrijven.
Na haar universiteitsdiploma te hebben behaald, keert Nothomb terug naar Tokio, waar ze tolk Japans wil worden. Zij gaat werken bij een grote Japanse onderneming, maar het wordt geen succes. De onaangename en bizarre ervaringen die zij daar opdoet, schrijft zij van zich af in haar roman Stupeur et tremblements (1999), waarvoor ze de Grand Prix van de Académie Française ontvangt, en internationale bekendheid krijgt. Eenmaal terug in Brussel, besluit ze het manuscript van haar debuutroman Hygiène de l'assassin (1992) te publiceren. Het wordt een groot succes voor de dan 25-jarige Nothomb. Sindsdien publiceert ze, volgens een vast ritme, elk jaar een nieuwe roman. De oorzaak van deze grote productie ligt, zoals Amélie Nothomb zelf zegt, aan het feit dat ze last heeft van de schrijfziekte ("la maladie de l'écriture"); ze zegt elk jaar wel drie romans te schrijven, waarvan ze er dan vervolgens slechts één laat publiceren.
[bewerken] Werk
De constant veranderende omgevingen uit haar kinderjaren drukken hun stempel op Nothomb en haar oeuvre. Men zou kunnen spreken van een bijzonder soort vervreemding, die in haar romans doorklinkt. De verhalen van Nothomb zijn vaak kort en erg fantasievol, en lijken op sprookjes, maar dan met een duistere en ironische ondertoon. Haar levendige stijl, scherpe woordkeuze, originele onderwerpkeuze en voortdurende zelfspot zijn haar handelsmerken, waardoor ze de harten van veel, vooral jonge lezers gewonnen heeft.
Zelf noemt ze zich vaak, maar wel met lichte spot, een erfgename van het Belgisch surrealisme: ze schokt, vermaakt en verbaast haar lezers door realiteit en fantasie door elkaar te halen, en door te spotten met conventies. Ze wordt gefascineerd door schoonheid, lelijkheid, gemeenheid en voedsel, en munt uit in het schilderen van karikaturale portretten. Amélie Nothomb zou een cultauteur genoemd kunnen worden. Ze cultiveert met zorg haar licht macabere imago (lange sliertige haren, zwarte kleren, hoge cilinderhoed). Sommige critici vinden haar gemaakt en verwaand, onder meer doordat ze in haar romans vaak refereert aan andere romans en auteurs (intertekstualiteit). Ook zouden haar romans te simpel zijn, en vaak een vaste reeks ingrediënten bevatten. Verder is het opvallend dat zij in Frankrijk veelal niet als literair auteur wordt gezien, maar vooral als een schrijver van bestsellers; het is vooral aan buitenlandse universiteiten dat haar oeuvre wordt bestudeerd.
[bewerken] Bibliografie
- Hygiène de l'assassin (Hygiëne van de moordenaar), roman, Albin Michel, 1992
- Le Sabotage amoureux* (Vuurwerk en ventilators), roman, Albin Michel, 1993
- Légende un peu chinoise (Menslievende verhalen zijn altijd oneerlijk), verhaal, Longue Vue, 1993
- Les Combustibles, toneel, Albin Michel, 1994
- Les Catilinaires (Filippica's), roman, Albin Michel, 1995
- Péplum** (Peplos), roman, Albin Michel, 1996
- Attentat (Aanslag op de goede smaak), roman, Albin Michel, 1997
- Mercure (De spiegel van Mercurius), roman, Albin Michel, 1998
- Stupeur et tremblements* (Met angst en beven), roman, Albin Michel, 1999 (Grand Prix du roman de l'Académie française)
- Le Mystère par excellence, novelle, Le Grand livre du mois, 1999
- Métaphysique des tubes* (Gods ingewanden), roman, Albin Michel, 2000
- Brillant comme une casserole, verhalen met illustraties van Kiki Crèvecoeur, La Pierre d'Alun, 2000 (uitverkocht)
- Cosmétique de l'ennemi (Cosmetica van de vijand), roman, Albin Michel, 2001
- Aspirine, novelle, Albin Michel, 2001
- Sans nom, novelle, Elle, 2001
- Robert des noms propres** (Plectrude), Albin Michel, 2002
- Antéchrista** (Antichrista), Albin Michel, 2003
- L'Entrée du Christ à Bruxelles, novelle, Elle, 2004
- Biographie de la faim*, roman, Albin Michel, 2004
- Acide sulfurique (Zwavelzuur), roman, Albin Michel, 2005
- Journal d’Hirondelle (Dagboek van Zwaluw), roman, Albin Michel, 2006
- Ni D'Eve Ni D'Adam*, roman, Albin Michel, 2007
- Le Fait du Prince, roman, Albin Michel, 2008
(*) Autobiografisch werk
(**) In dit werk voert de schrijfster zich zelf op, zonder dat het gehele werk een duidelijk autobiografisch karakter heeft.
[bewerken] Literatuur
- Bainbrigge, S. en Den Toonder, J., Amélie Nothomb, Authorship, Identity and Narrative Practice
- Amanieux, L., Amélie Nothomb, l'éternelle affamée
