Analyse (wiskunde)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Analyse is een tak van de wiskunde, ontwikkeld uit de rekenkunde en de meetkunde. De analyse houdt zich bezig met het bestuderen van functies van reële en complexe getallen. Het gaat hierbij met name om de mate van verandering binnen functies, zoals hellingen en krommingen. De uitvinding van de analyse wordt toegeschreven aan Leibniz en Newton, die geweldig ruzie hebben gemaakt over wie de eerste was. Ook Barrow, Descartes, De Fermat en Huygens hebben eraan gewerkt. Het middelpunt van de analyse vormen de afgeleiden, integralen en limieten. Een van de belangrijkste redenen om analyse te ontwikkelen was om het raaklijnprobleem op te lossen.

Een andere term voor "Analyse" is "differentiaal- en integraalrekening". Soms wordt ook de Engelse term "calculus" gebruikt. Strikt genomen is deze laatste term onjuist; het is een verkorting van differential and integral calculus,[1] terwijl het woord calculus ook voor sommige andere wiskundegebieden wordt gebruikt, zoals vector calculus, variational calculus, e.a.

Deelgebieden[bewerken]

De wiskundige analyse wordt tegenwoordig onderverdeeld in de volgende deelgebieden:

Geschiedenis[bewerken]

Noot[bewerken]

  1. Zie artikel Calculus in de Engelse Wikipedia.
Wikibooks Wikibooks heeft een studieboek over dit onderwerp: Analyse.