Anatolische Plaat
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
De Anatolische Plaat is een kleine tectonische plaat die het westen en midden van Turkije (Anatolië) beslaat. De plaat wordt vaak als onderdeel van de Euraziatische Plaat gezien, maar beweegt zelfstandig.
De Anatolische Plaat grenst in het noorden aan de Euraziatische Plaat met de Noord-Anatolische Breuk, een grote zijschuiving. In het westen grenst de plaat met een stelsel van breuken langs de Ionische kust aan de Egeïsche Plaat, een andere kleinere plaat. In het zuidwesten grenst de plaat aan de Afrikaanse Plaat met een divergente plaatgrens, die vlak ten zuiden van Cyprus ligt. In het zuidoosten heeft de plaat een transforme plaatgrens met de Arabische plaat.
Het stuk continentale korst dat tegenwoordig de Anatolische Plaat vormt werd in het Laat-Krijt gevormd uit verschillende fragmenten die samenkwamen als gevolg van het sluiten van de Tethys Oceaan en de divergente beweging van Afrika en Eurazië. Daarna ging het deel uitmaken van de Euraziatische plaat. Als gevolg van het openen van de Rode Zee in het Mioceen begon de Arabische plaat tegen de klok in te roteren en kwam in botsing met de Euraziatische plaat. Dit zorgt voor een noord-zuid gerichte tectonische compressie in het gebied rond Oost-Turkije en West-Iran, als gevolg waarvan Anatolië als het ware naar het westen geperst wordt, waarbij het als een zelfstandige plaat is gaan bewegen.
De grenzen van de Anatolische en Arabische Platen in Turkije en Iran zijn een stelsel van grote zijschuivingen, waarlangs vaak (zware) aardbevingen voorkomen.
