André-Marie Ampère

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
André-Marie Ampère
Geboortehuis van Ampère, thans museum

André-Marie Ampère (Poleymieux-au-Mont-d'Or, 22 januari 1775Marseille, 10 juni 1836) was een Frans natuur- en wiskundige die algemeen wordt beschouwd als een van de ontdekkers van het elektromagnetisme.

Biografie[bewerken]

Ampère werd geboren in Lyon en studeerde wiskunde en natuurkunde. Als André-Marie 18 jaar is raakt zijn koningsgezinde vader betrokken bij de Franse Revolutie. Beschuldigd van verraad wordt Ampères vader in het openbaar terechtgesteld. In 1799 treedt hij in het huwelijk met Julie Carron, de dochter van een smid, en samen krijgen ze één zoon, Jean-Jacques. Meer rampspoed krijgt Ampère enkele jaren later als zijn jonge vrouw, met wie hij een moeizame relatie had, door ziekte overlijdt.

In 1801 ging hij naar Bourg-en-Bresse waar hij natuurkunde en astronomie doceerde, een jaar later wiskunde in Lyon. In 1805 werd hij docent wis- en natuurkunde aan de École Polytechnique te Parijs, waaraan hij in 1809 hoogleraar mechanica werd. In 1814 werd hij gekozen tot lid van de Académie des Sciences en in 1824 werd bij benoemd tot hoogleraar in de experimentele natuurkunde aan het Collège de France. Zoals veel van zijn tijdgenoten was hij ook actief op het gebied van de filosofie.

Ampère stierf op 61-jarige leeftijd in Marseille. Hij is begraven te Parijs op de Cimetière de Montmartre.

Naar hem zijn de SI-basiseenheid ampère en de wet van Ampère genoemd. Hij is een van de 72 Fransen wier namen op de Eiffeltoren gegrift staan.

Werk[bewerken]

In Parijs werkte Ampère als professor wiskunde aan veel onderwerpen, met name op het gebied van differentiaalvergelijkingen. Maar naast wiskunde hield hij zich ook bezig met de metafysica, natuurkunde en scheikunde. Zo opperde hij in 1811 dat een bepaald zuur bestond uit waterstof en een nog onbekend element, vergelijkbaar aan chloride, wat hij fluoride noemde.

Op 11 september 1820 hoort hij van Ørsteds ontdekking dat een kompasnaald van richting verandert als die in de nabijheid van een stroomvoerende geleider werd gebracht. Geïnteresseerd in de bevinding van de Deen herhaalt Ampère diens experiment onder gecontroleerde omstandigheden. Nog geen week later had hij de wet gevonden die bepaalt hoe, en in welke richting de naald afwijkt. Door zijn wiskundige beschrijving van de relatie tussen magnetisme en elektriciteit wordt hij gezien als een van de grondleggers van de elektrodynamica en de voorloper van James Maxwell.

AtractionTwoWires.svg
RepulsionTwoCurrents.svg
Aantrekking (boven) en afstoting (onder) van twee stroomvoerende geleiders

Aan de hand van experimenten ontdekt hij dat twee parallelle stroomdraden elkaar aantrekken als de stromen in dezelfde richting lopen, maar elkaar afstoten als ze in tegengestelde richting lopen. Hij concludeerde hieruit dat de draden zich gedroegen als twee staafmagneten waarbij gelijke polen elkaar afstoten en tegengestelde polen elkaar aantrekken. De richting van de stroom bepaalt de polariteit van het magnetisch veld.

Hij bepaalde dat de kracht tussen de draden evenredig was met de beide stroomsterktes en omgekeerd evenredig met het kwadraat van de afstand tussen de draden. Dankzij deze formule, later de wet van Ampère genoemd, kon de stroom voor het eerst – in termen van krachten en afstanden – gekwantificeerd worden.

Nadat hij de samenhang tussen elektriciteit en magnetisme had onderzocht raakte hij ervan overtuigd dat de elektrische stroom de oorsprong moest zijn van alle magnetische verschijnselen. In 1823 publiceerde hij een opmerkelijke theorie: magnetisme in een magneet wordt veroorzaakt door ontelbaar veel kleine elektrische stroompjes die in de magneet rondcirkelen. Hiermee was Ampère zijn tijd ver vooruit, want pas 60 jaar na zijn overlijden in 1836 werd – na de ontdekking van het elektron – aangetoond dat zijn theorie in principe juist was.[1]

Publicaties[bewerken]

  • Considérations sur la théorie mathématique du jeu (1802)
  • Recueil d’observations électrodynamiques (1822)
  • Sur la théorie mathématique des phénomènes électrodynamiques (1826)
  • Essai sur la philosophie des sciences (2 delen, 1834–1843)
Bronnen, noten en/of referenties
  1. (nl) Feldman, A.; Ford, P, Wereldberoemde uitvindingen (vertaald uit het Engels), Lekturama, Rotterdam, 1979 ISBN 84-499-2704-8.