Anne Van Lancker

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Anne Edward Marie Van Lancker[1] (Temse, 4 maart 1954) is een Vlaamse politica voor sp.a. Tussen 1994 en 2009 was zij voor deze politieke partij lid van het Europees Parlement.

Levensloop[bewerken]

Van Lancker studeerde onder andere aan het Sint-Lodewijkscollege te Lokeren en studeerde arbeidssociologie aan de Katholieke Universiteit Leuven en sociaal recht aan de Vrije Universiteit Brussel. Ze was later assistent aan de faculteit sociologie van de Katholieke Universiteit Leuven. Ze woont al meer dan twintig jaar in Gent.

Voor haar intrede in de politiek was ze wetenschappelijk medewerkster bij het Hoger Instituut van de Arbeid en de faculteit sociale wetenschappen van de KU Leuven. Later werkte ze als stafmedewerkster bij SEVI, de studiedienst van de toenmalige SP. In 1989 werd ze adjunct-kabinetschef bij Roger De Wulf, Vlaamse minister van Tewerkstelling en Sociale Zaken. Een jaar later werd ze kabinetschef en in 1992 werd Van Lancker kabinetschef bij De Wulfs opvolgster Leona Detiège.

Tussen 1994 en 2009 pendelde Van Lancker tussen Gent en Europa. In juli 1994 stapte ze het Europees Parlement (EP) binnen.

Van Lancker is een overtuigd voorstandster van de legalisering van abortus provocatus. Ze is de auteur van het zogenaamde Rapport van Lancker over Seksuele en reproductieve gezondheid en rechten, dat op 3 juli 2002 met 280 stemmen vóór, 240 tégen en 28 onthoudingen werd aangenomen in het Europese parlement.

Van Lancker was lid van de Conventie van Europa. Die Conventie boog zich over de toekomst van de Europese Unie. In juni 2003 presenteerde de Conventie het ontwerp van een Europese grondwet.

Thema's die Van Lancker belangrijk acht zijn gelijkekansenbeleid, migratie, ontwikkelingssamenwerking, sociale labels, Tobintaks, armoede, sociaal overleg, gelijkheid tussen man en vrouw en seksuele opvoeding. Ze werkt rond deze thema’s in samenwerking met vrouwenverenigingen, migrantenorganisaties, gehandicaptenorganisaties, mensenrechtenactivisten, milieuverenigingen, ngo's en vakbonden.

Anne Van Lancker zetelde in:

Bij de Europese verkiezingen van 2009 raakte Van Lancker niet meer verkozen. Ze kreeg een moeilijke derde plaats op de lijst van sp.a ten voordele van Kathleen Van Brempt, die de eerste plaats kreeg. De media spraken van een verlies omdat Van Lancker bekendstond om een grondige dossierkennis.[2]

Eind 2011 werd ze genderexpert voor Oost-Europa en Centraal-Azië voor het Wereldbevolkingsfonds van de Verenigde Naties in Turkije. Ze gaf haar mandaat als gemeenteraadslid op en stapte uit de actieve politiek.[3]

Externe links[bewerken]

Noten