Anner Bijlsma
| Anner Bijlsma | ||||
| Afbeelding gewenst | ||||
| Achtergrondinformatie | ||||
| Geboren | 17 februari 1934 | |||
| Land |  Nederland |
|||
|
||||
Anner Bijlsma (in het Engels vaak Bylsma gespeld) (Den Haag, 17 februari 1934) is een Nederlandse cellist gespecialiseerd in barokmuziek.
Aanvankelijk kreeg Anner Bijlsma les van zijn vader. Daarna studeerde hij van 1950 tot 1955 bij Carel van Leeuwen Boomkamp aan het Koninklijk Conservatorium te Den Haag. Hij won de Prix d'excellence in 1957.
Vanaf 1958 was hij als solo-cellist verbonden aan de Nederlandse Opera. In 1959 won hij de Pablo Casals Competitie in Mexico. Hierna werd hij voor zes jaar eerste cellist bij het Koninklijk Concertgebouw Orkest (van 1962 tot 1968). In 1970 werd hij docent aan de conservatoria van Den Haag en Amsterdam. Daarnaast is Bijlsma als gastdocent verbonden aan de Berlijnse Hochschule der Künste, aan het Conservatoire de Paris en aan de Juilliard School of Music te New York City. Bijlsma ontving in 1995 een eredoctoraat van het New England Conservatory.
Gedurende vele jaren vormde Bijlsma een trio met Gustav Leonhardt en Frans Brüggen. Samen toerden ze intensief doorheen de Europese concertzalen en concerteerden ook in andere continenten. In 1978 was hij jurylid voor het internationaal concours barokinstrumenten, in het kader van het Musica Antiqua Festival in Brugge.
Oorspronkelijk heette Bijlsma Anne (zonder "r"). Uit frustratie om vaak als vrouw aan gezien te worden heeft hij een r toegevoegd aan zijn naam.
