Anni-Frid Lyngstad

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Anni-Frid Lyngstad in juli 2008

Anni-Frid (Frida) Synni Lyngstad, Prinses Reuss, Gravin van Plauen (Ballangen, 15 november 1945) is een Zweedse zangeres (van geboorte Noors). Ze werd vooral bekend als zangeres van de Zweedse groep ABBA.

Leven[bewerken]

Lyngstad werd geboren als dochter van Synni Lyngstad en de Duitse soldaat Alfred Haase. Haar vader werd teruggeroepen naar Duitsland aan het eind van de Tweede Wereldoorlog. Onderweg zonk het schip waarmee hij naar Duitsland terug voer en werd hij opgegeven als vermist, maar Haase overleefde de ramp, waar Lyngstad pas in 1977 achter kwam. Door de relatie met Haase kreeg haar moeder het na de oorlog zwaar te verduren in Noorwegen; Anni-Frid zou volgens bronnen[bron?] het product zijn van het Duitse Lebensborn project, hoewel dit nooit bewezen is.

Om aan de nare gevolgen van de naoorlogse repressie te ontkomen besloot de grootmoeder van Lyngstad om samen met haar 18 maanden oude kleinkind te verhuizen naar Zweden. Haar moeder volgde later, maar zij overleed nog voor haar dochtertje twee jaar werd aan nierfalen. Anni-Frid en haar oma bleven in Zweden wonen, eerst in Malmköping, nadien in Torshälla, een plaatsje net buiten de stad Eskilstuna.

Op 11-jarige leeftijd maakte Lyngstad haar debuut als zangeres tijdens een voorstelling ten bate van het Rode Kruis. Op deze liefdadigheidsfeestjes imiteert ze vooral haar toenmalige idool Ingeborg Nyberg. Vanaf haar 13e tot haar 23ste trad ze op met onder meer het Ewald Eks kvintett dans-orchest, waarmee ze nagenoeg elk weekend tot in de late uurtjes evergreens en schlagers zingt, en de Bengt Sandlund's big band. Met deze laatste groep covert ze hoofdzakelijk het jazz-repertoire van o.a. Glenn Miller, Duke Ellington en Count Basie. Ondertussen blijft ze ook zanglessen volgen en laat ze zich inspireren door haar grote voorbeelden Peggy Lee en Ella Fitzgerald. In 1961 ontmoette zij Ragnar Fredriksson, haar eerste man, van wie ze later zou scheiden. Samen kregen ze twee kinderen, Hans (1963) en Lise-Lotte (1967-1997), die na de echtscheiding onder het hoederecht van hun vader vallen. Ragnar en Lyngstad richtten in 1964 hun eigen groep op, Anni-Frid Four.

Op 3 september 1967 won Lyngstad 'New Faces', een groots opgezette nationale talentenjacht in Stockholm, die door platenmaatschappij EMI werd georganiseerd ter gelegenheid van Dagen H. Met haar winnende lied En ledig dag (Een vrije dag) kreeg ze de kans om op te treden in 'Hylands hörna', de grootste Zweedse TV-show van toen. Vrij snel hierna tekende ze een contract bij EMI Records, en haar eerste single En ledig dag / Peter, kom tillbaka (Een vrije dag / Peter, kom terug) werd uitgegeven. Tot het begin van de jaren zeventig was Lyngstad vooral bekend om haar liveoptredens en veel minder om haar singles. Samen met de Zweedse zanger Lasse Lönndahl en Charlie Norman (zanger/pianist) reisde zij rond in Zweden tijdens de zomers van 1968, '69 en '70. Ze was in 1969 een van de deelnemers aan de Zweedse voorrondes van het Eurovisiesongfestival en eindigde op de 4e plaats. Succes met haar singles had Lyngstad niet. In 1972 werd ze door EMI gedumpt. Haar toenmalige verloofde Benny Andersson wist Lyngstad bij Polar Music onder te brengen.

Ze had Andersson in 1969 voor het eerst ontmoet, en hierna trad hij op als haar producer bij EMI. De samenwerking tussen Benny, Frida, Agnetha en Björn kwam tot stand in 1970. Samen maakten zij deel uit van de gelegenheidsgroep 'Festfolket' (wat zowel 'feestvierders' als 'verloofden' betekent) in een variétéshow op televisie. De show had niet veel succes en de plannen voor een band werden opzij gelegd.

ABBA[bewerken]

Tussen 1972 en 1982 was ABBA Lyngstads hoofd-carrière. Het leek ABBA-manager Stig Anderson evenwel een goed plan als Lyngstad tussendoor een Zweedstalige solo-LP zou maken. Het album, dat in 1975 verschijnt heet simpelweg "Frida ensam" (Frida alleen) en is door Andersson geproduceerd. Het album kwam op de eerste plaats van de hitlijst in Zweden en bevat enkele covers van Engelse hits (o.a. van David Bowie). Het nummer 'Fernando' dat Benny en Björn samen voor Lyngstads album schreven, zou later door ABBA in het Engels worden opgenomen en een enorme wereldhit worden. Van 'Frida Ensam' werden meer dan 100.000 exemplaren in Zweden verkocht.[bron?]

De grote doorbraak voor Lyngstad kwam met ABBA. De groep won op 6 april 1974 in Brighton de eerste prijs in het Eurovisiesongfestival met het nummer Waterloo. ABBA overleefde het eendagsvlieg-stempel dat veel winnaars met zich meedragen, en gingen door met televisieoptredens, concerten en opnames in Europa, de Verenigde Staten, Japan etc. Met de release van de hitsingle SOS (1975) werd het voor iedereen duidelijk dat ABBA een popgroep van betekenis was. Het ABBA-tijdperk bracht haar vader Alfred Haase terug in het leven van Lyngstad. Dankzij een artikel dat door het Duitse pop-blad 'Bravo' was gepubliceerd met alle gegevens van de verschillende leden van ABBA, werd de nieuwsgierigheid van Andrea Buchinger gewekt. Haar oom heette ook Alfred Haase, en toen zij navraag deed bij hem, bleek hij de nietsvermoedende vader van Lyngstad te zijn. Het duurde echter enige tijd voordat Lyngstad hem wilde ontmoeten, er waren redelijk wat reacties geweest op de biografische verhalen in de pers en de meeste sneden geen hout.

Na negen jaren verloofd te zijn geweest met Andersson trouwde het stel op 6 oktober 1978. Het huwelijk duurde nog geen drie jaar en de scheiding volgde in februari 1981. Andersson verliet Lyngstad voor Mona Nörklit, een Zweedse tv-persoonlijkheid.

Na ABBA[bewerken]

Solocarrière[bewerken]

Nadat ABBA geen concrete plannen in de agenda had gezet om een nieuwe plaat op te nemen, besloot Lyngstad in 1982 om een solocarrière te beginnen met het door Phil Collins geproduceerde album 'Something's Going On' waarvan de single 'I know there's something going on' de grootste hit werd. Onder andere in Amerika bereikte de single de 13de plaats van de single Top 100, en in Frankrijk stond de single zelfs op nummer 1. Van het album werden wereldwijd bijna 1 miljoen exemplaren verkocht. 'Something's going on' werd no. 1 in Zweden, België en Noorwegen, kwam in de top 10 in Australië en verschillende Europese landen en in de Top 20 in Duitsland. Het vervolgalbum 'Shine' van 1984, geproduceerd door Steve Lillywhite, werd geen succes. Ook de singles van dit album, zoals 'Slowly', het laatste nummer waarbij het duo Andersson-Ulvaeus samenwerkte met één van de Abba-zangeressen, maakten weinig of geen indruk op de charts. Het album haalde alleen de Top 10 van Zweden, Noorwegen en België. Na het uitbrengen van Shine stopte Frida met haar internationale carrière. Sindsdien heeft ze nooit meer een Engelstalig album opgenomen. In 1987 was ze wel nog even te horen als gastzangeres op het album van de Zweedse groep Ratata met de ballade 'Så länge vi har varann' (Zolang ik jou heb).

In het begin van de jaren 90 was Lyngstad, inmiddels grootmoeder, betrokken bij ecologie-projecten en het (leef)milieu. In het bijzonder ondersteunde zij de Zweedse milieuorganisatie 'Det Naturliga Steget - Artister för miljö' (De Natuurlijke Stap - Artiesten voor het milieu). Lyngstad was voorzitster van deze vereniging van 1992 tot 1995. Samen met Julian Lennon nam ze in 1992 het maatschappijkritische lied 'Saltwater' op dat ze live vertolkte in Stockholm. Daar naast organiseerde en financierde ze nog 'groene' zomerkampen voor kinderen uit arme gezinnen.

Door haar inzet voor het natuurbehoud kreeg Lyngstad weer zin om een cd op te nemen. Het resultaat was te horen in 1996 met het intieme, milieubewuste album Djupa andetag (Diep ademhalen), geschreven en geproduceerd door Anders Glenmark. Het album, dat geheel in het Zweeds werd gezongen, werd alleen uitgebracht in Scandinavië. Frida nodigde Agnetha uit om samen 'Alla mina bästa år' als duet op te nemen, maar Agnetha weigerde uit vrees de geruchten over een ABBA-reünie opnieuw te doen oprakelen. Agnetha's plaats werd ingenomen door Roxette's zangeres Marie Fredriksson. In Zweden werd het een succes, het kwam op nummer één in de Zweedse hitlijsten en verkocht ongeveer 90.000 exemplaren. Van de drie uitgebrachte singles, waaronder het kwetsbare 'Åven en blomma' (Zelfs een bloem), wist echter niet één de top 10 in Zweden te halen. Dit ondanks een behoorlijke promotiecampagne met televisie-optredens in onder andere Zweden, Finland en Noorwegen.

Complete cd's opnemen deed Lyngstad na 1996 niet meer. Slechts enkele malen zong ze een duet of werkte ze samen met artiesten, met wie zij een bijzondere band heeft. Zo nam ze het klassieke nummer 'La Barcarolle' op, een duet dat ze samen met de Italiaanse operazangeres Filippa Giordano zingt. Het nummer werd op de cd Il rosso amore (deluxe) van Giordano alleen in Japan (2002) uitgebracht. Verder neemt ze in 2003 voor het goede doel het reli-pop duet 'Lieber Gott' op, samen met de internationaal onbekende Dan Daniell, die net als Lyngstad woonachtig is in het Zwitserse Zermatt. De cd-single kon alleen via internet worden besteld. Slechts 250 mensen bestellen daadwerkelijk het plaatje.[bron?]
In 2004 neemt ze nog het speciaal voor haar geschreven liedje The sun will shine again op, van vriend en voormalig Deep Purple-lid Jon Lord. Een aantal televisie-optredens, enkel in Duitsland, en een liveoptreden tijdens een concert van Lord volgen. De reacties op het nummer waren vrij lauw waarna de platenfirma besloot de song niet op single uit te brengen. Het trage liedje was vervolgens alleen verkrijgbaar op de cd en de dvd Beyond the notes (2004) van Lord.

Naar aanleiding van Lyngstad's 60ste verjaardag brengt platenmaatschappij Universal op 15 november 2005 de Frida Box Set uit met haar solo-albums van Polar en de eerder verschenen dvd 'Frida - The DVD'. De dvd bevat een 3½ uur durende, door haar zelf becommentarieerde documentaire met een overzicht van haar hele zangcarrière vanaf haar televisiedebuut in 1967 tot haar TV-optredens in 2004 in Duitsland. De box sluit af met een uitgebreid interview met Frida, afgenomen in de zomer van 2005 in de Zwitserse Alpen.

In 2010 duikt Lynstad voor de gelegenheid nog even de studio in om Cat Stevens' hit 'Morning Has Broken' te zingen. Ze doet dit als gastzangeres voor het album Reconnections van de Zweedse muzikant Georg Wadenius. Het Album bereikt de zeventiende plaats in de Zweedse hitlijst.

In 2013, bij de opening van het ABBA Museum in Stockholm, geeft Frida te kennen niet meer te willen zingen. Het is inmiddels ook dertig jaar na haar laatste internationale solo album en ze geeft aan zichzelf al tijden niet meer te zien als een actieve zangeres.

Privéleven[bewerken]

De Duitse prins Heinrich Ruzzo Reuss von Plauen, een goede vriend van de Zweedse koning en koningin, werd haar volgende man, zij trouwden in Denemarken in 1992. Lyngstad kreeg daardoor officieel de titel van prinses. Zij gingen wonen in Zwitserland met de tweelingdochters Henriëtte en Pauline uit zijn eerste huwelijk. Lyngstad trad in 1993 eenmalig samen op met "The Real Group" tijdens een feestvoorstelling ter ere van de 50e verjaardag van koningin Silvia. Daar zongen Lyngstad en The Real Group naar een idee van Lyngstad een a-capellaversie van ABBA's Dancing Queen.

De jaren die volgden stonden in het teken van persoonlijke tragedies. Lyngstads man overleed op 49-jarige leeftijd aan lymfklierkanker in november 1999; twee jaar nadat Lise-Lotte, haar dochter met Ragnar Fredriksson, bij een auto-ongeluk in de Verenigde Staten om het leven was gekomen. Lyngstads echtgenoot was een goede vriend van de Zweedse koning en zijn gezin en Lyngstad was inmiddels ook met hen bevriend geraakt. Met de Zweedse koningin Silvia heeft Lyngstad diverse projecten gedaan. Bij de begrafenis van haar man was het koninklijk echtpaar met hun kinderen aanwezig.

Solo-albums[bewerken]

  • Engelstalige albums:
    • Shine (1984)
    • Something's Going On (1982)
  • Zweedstalige albums:
    • Frida 1967-1972 (1997)
    • Djupa Andetag (1996)
    • Frida Ensam (1975)
    • Frida (1971)

Externe links[bewerken]