Ansichtkaart

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Een ansichtkaart (ook ansicht of prentbriefkaart) is een kaart met op de ene zijde een afbeelding. In de eerste tijd, begin twintigste eeuw, noemde men het ook wel aanzichtkaart. Dit verklaart direct de term: het is een kaart met een aangezicht, oftewel een plaatje voorop. Het woord is ook een verkorting van het Duitse Ansichts(post)karte.

Veel ansichtkaarten worden verstuurd tijdens de vakantie. Men wil de thuisblijvers laten zien hoe mooi de plek is waar men naar toe is gegaan. De kaarten worden ook als groet of wens (bijv. als kerstgroet of nieuwjaarswens) gestuurd.

De ontwikkeling van de ansichtkaart begint feitelijk in het begin van de twintigste eeuw met de toestemming van de regering van de Verenigde Staten om het woord postcard op de toen nog ongedeelde achterkant van een prentkaart af te drukken (het begin van de undivided back area- periode, zoals de verzamelaars nu deze tijd, 1901-1907, aanduiden. De mededelingen moesten tot dan toe aan de beeldzijde worden gedaan. Kort hierna begonnen andere landen met het introduceren van een gedeelde achterkant en zo kon de zegetocht van de ansichtkaart als communicatiemiddel beginnen. De voorzijde werd nu exclusief bestemd voor het beeld. Tot 1905 mocht in Nederland de achterkant van een prentbriefkaart alleen gebruikt worden om naam, adres en woonplaats op te schrijven. Een persoonlijke boodschap zette men onder, naast of zelfs rondom de afbeelding.

Inhoud 1 Ansichtkaart als souvenir 2 Ansichtkaart en toerisme 3 Ansichtkaart als kunstuiting 3.1 Geschiedenis 3.2 Hedendaags 4 Specificaties 5 Literatuur 5.1 Bronnen 5.2 Verwante artikelen

[bewerken] Ansichtkaart als souvenir

De ansichtkaart is een souvenir uit ‘die andere wereld’, een soort samenvatting van de vakantie-ervaring, gekocht in de context van de bezochte bezienswaardigheid, een afbeelding van datgene dat bewonderd werd. De kracht en de invloed van de ansichtkaart liggen in de gemakkelijke verkrijgbaarheid, de betrekkelijk geringe kosten, de grote verscheidenheid aan beeldinhouden en composities, en in de mogelijkheid korte mededelingen te doen. Ansichtkaarten zijn een middel tot het inkaderen van het verwachtingspatroon, soms zelfs een hulpmiddel voor het bepalen van wat gezien moet worden: “Postkarten sind moderne Märchen. Sie erzählen Bildgeschichten darüber, wie es einmal war und ist, darin sind sie zeitlos”. Békési en Winiwarter (1997) concluderen dat ansichtkaarten als het ware een projectie zijn van de cultuurbepaalde blik op het landschap. Deze blik knipt in zekere zin motieven uit het landschap en maakt ze tot bezienswaardigheden. Op de ansichtkaarten wordt dit uitgeknipte motief niet zelden van een kader of van symbolen voorzien. Kenmerkend is verder dat weer en jaargetijde aan een niet-plaatsgebonden norm worden onderworpen.

[bewerken] Ansichtkaart en toerisme

Uit het geringe empirische onderzoek naar de betekenis van ansichtkaarten voor toerisme en recreatie komt naar voren dat de moderne ansichtkaart als het ware een bemiddelaar is tussen het toeristische verwachtingspatroon en de realiteit van de vakantieplek. Als bemiddelaar vervult de ansichtkaart geen neutrale rol, integendeel. Als er iets is wat veel ansichtkaarten gemeen hebben, is het datgene wat er niet opstaat. Wat er op te zien is, zijn ‘gezuiverde’ landschappen, ontdaan van storende infrastructuur, parkeerplaatsen, energiecentrales, vervuilde kanalen en luchtverontreiniging of van moderne gebouwen in pittoreske afbeeldingen van stads- of dorpsgezichten. Op ansichtkaarten regent het nooit en zelfs de lucht is ontdaan van elke nuance en laat in de meeste gevallen het bekende ansichtkaartenblauw zien. Hoewel niet altijd, laten ansichtkaarten ook vaak landschappen zien waarin de mens afwezig is. We willen het landschap niet zien als een plaats waar geproduceerd wordt, daar we onze oorspronkelijke productieve relatie met het buitengebied hebben verloren. Zo kon het esthetisch oordeel aan betekenis winnen. De toeristische industrie is niet gebaat bij een slecht imago van een gebied, en dus wordt niet zelden de werkelijkheid mooier voorgesteld dan ze is. Békési en Winiwarter (1997) stellen in hun analyse van 582 ansichtkaarten van Kitzbühel en Eisenerz in Oostenrijk vast, dat bij 7,3% het motief, bij 13,2% de achtergrond en bij 7,2% de voorgrond was aangepast. Bij moderne ansichtkaarten is fotomontage een niet ongebruikelijk manipulatie-instrument.

[bewerken] Ansichtkaart als kunstuiting

[bewerken] Geschiedenis

Al heel vroeg werd de ansichtkaart ook een distributiemiddel voor uitingen van kunst. Wanneer een antieke ansichtkaart een artistieke, getekende of geschilderde impressie van bijvoorbeeld een landschap weergeeft spreekt men in Duitsland van een Künstlerpostkarte (kunstenaarspostkaart).

De Franse beeldhouwer Charles Despiau (1874-1946) hield zich aanvankelijk in leven door samen met zijn echtgenote Marie Rudel ansichtkaarten in te kleuren. Bekend is, dat de bekende Deense kunstenares Gerda Wegener (1885-1940), nadat zij aan het eind van haar leven tot armoede was vervallen, haar kunst op ansichtkaarten verwerkte en die verkocht om in leven te blijven.

De Duitse kunstenaar Joseph Beuys maakte honderden ontwerpen voor postkaartenedities en beschouwde de postkaart als een zelfstandige kunstuiting. Zijn postkaarten waren op te vatten als multiples in ongelimiteerde oplage, waarmee hij een groot publiek in de gelegenheid stelde een betaalbaar kunstwerk van zijn hand te verwerven. In zijn streven de grenzen te verleggen ontwierp hij ook postkaarten die gemaakt zijn van onorthodoxe materialen zoals hout, vilt, zwavel en pvc.

[bewerken] Hedendaags

Door beeldend kunstenaars handgemaakte, vaak met fantasievolle stempels en zelfontworpen zegels versierde ansichtkaarten kunnen gerekend worden tot de mail art, die zich sinds de jaren 60 ontwikkelde uit de Fluxus-beweging.

Vandaag de dag is de ansichtkaart een algemeen ingeburgerd distributiemiddel voor afbeeldingen van kunstwerken: in elk museum en in elke boekwinkel zijn kunstansichten te koop. In feite valt dit verschijnsel onder de categorie 'ansichtkaart als souvenir'.

[bewerken] Specificaties

De gemiddelde afmetingen van een ansichtkaart zijn; 14,7 x 10,5 cm. Deze maat is in feite de internationale standaardmaat van ansichtkaarten. Bij het maken van een ansichtkaart op de computer is het aan te raden om minimaal 300dpi te gebruiken. Dit komt dan neer op 1736 x 1240 pixels wanneer de ansichtkaart 14,7 x 10,5 cm is.

[bewerken] Literatuur

• Han Ruyters en Arnoud Voet, De Nederlandse Prentbriefkaart; een selectie van de mooiste Nederlandse kaarten gerangschikt naar onderwerp. 1996. ISBN 90-73647-25-8
• Drs. Jan Carel van Dijk, Het Amersfoort van Onze Grootouders; verhaal aan de hand van oude ansichten inclusief een hoofdstuk gewijd aan de geschiedenis van de ansichtkaart. 2007. ISBN 978-90-5994-205-9

[bewerken] Bronnen

[bewerken] Verwante artikelen

Postcrossing, Wenskaart