Anton Heyboer

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Anton Heyboer met Lotti, Marike en Maria in 1974 bij het in ontvangstnemen van het boek De Drie Bruiden van Anton Heyboer geschreven door Henk van der Meyden
Ets uit 1954 getiteld Krankzinnig

Anton Heyboer (Sabang, 10 februari 1924Den Ilp, 9 april 2005) was een Nederlands kunstschilder en etser. Hij woonde met vier vrouwen in een commune te Den Ilp (Landsmeer). De "vijfde" vrouw was zijn kunstverkoopster aan de overkant.

Levensloop[bewerken]

Heyboer werd geboren te Sabang, op het Indonesische eiland Pulau Weh (ten noorden van Sumatra), als zoon van een werktuigbouwkundig ingenieur. Vijf maanden later verhuisde het gezin naar Haarlem, in 1925 naar Delft, in 1929 naar Voorburg en van 1933 tot 1938 woonde het gezin op Curaçao. Daarna volgde nog een verblijf in New York. Heyboer werd opgeleid tot werktuigbouwkundige. Nog voor het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog keerde het gezin terug naar Haarlem. In 1943 werd Heyboer door de Duitsers opgepakt in het kader van de Arbeitseinsatz en overgebracht naar een Durchgangslager voor buitenlandse dwangarbeiders te Prenzlauer Berg (Berlijn). Zeven maanden later keerde hij doodziek terug in Haarlem.

Na de Tweede Wereldoorlog vestigde hij zich te Borger en in 1950 trouwde hij met Elsa Wijnands, met wie hij twee jaar later een zoon zou krijgen[1] maar die al in 1953 besloot van hem te scheiden. Na een verblijf van een paar maanden in Zuid-Frankrijk werd Heyboer in 1951 enige tijd opgenomen in het psychiatrisch ziekenhuis Santpoort te Bloemendaal. In 1961 vestigde hij zich in een boerderij in Den Ilp. Hij leefde daar aanvankelijk samen met drie, later met vijf vrouwen. Heyboer tekende, schilderde en etste. Zijn vrouwen zorgden voor de verkoop.

Erkenning[bewerken]

In de jaren zestig begon Heyboers werk internationaal onder de aandacht te komen. Hij was een trouwe klant van Galerie Espace aan het Klein Heiligland 36 in Haarlem en nam deel aan verscheidene tentoonstellingen. Zijn werk hing op de afdeling grafische kunst van de tentoonstellingen documenta 2 in 1959, documenta 3 in 1964 en documenta 4 in 1969, alle in het Duitse Kassel. In 1962 ontving hij de Japanse Ohara-museumprijs en in 1964 benoemde de Accademia Fiorentina delle arti del disegno in Florence hem tot "Academico Onorario classe incisione". In 1984 verbrak Heyboer echter de banden met Espace en de gevestigde kunstwereld in het algemeen, om in afzondering in zijn huis in Den Ilp verder te werken.

Op 10 april 2002 werd Heyboer Ridder in de Orde van Oranje-Nassau. Hij overleed in zijn slaap op 81-jarige leeftijd in zijn boerderij in Den Ilp en werd enkele dagen later begraven in het nabijgelegen Purmerland.[2]

Biografie[bewerken]

  • Bert Nijmeijer, Heyboer: een biografische speurtocht, Uitgeverij Nijgh & van Ditmar, 2012, ISBN 9789038896267

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Heyboers zoon, Andries, werd eveneens kunstenaar, maar overleefde zijn vader slechts twee jaar. Zie Andries Heyboer: Biografische gegevens bij het Rijksbureau voor Kunsthistorische Documentatie
  2. Anton Heyboer overleden (video), NU.nl, 9 april 2005.