Antonio Giolitti

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Antonio Giolitti (Rome, 12 februari 1915- aldaar, 8 februari 2010) was een Italiaans politicus. Antonio Giolitti was de kleinzoon van de liberale politicus en eerste minister Giovanni Giolitti.

Giolitti studeerde rechten. Hij ging in 1940 in het verzet en werd lid van de Italiaanse Communistische Partij (PCI). In 1946 werd hij verkozen in de grondwetgevende vergadering en bleef volksvertegenwoordiger tot 1976. In 1946 was hij een tijdje ondersecretaris voor buitenlandse zaken in de tweede regering van Alcide De Gasperi. In 1957 breekt hij met de secretaris van de PCI Palmiro Togliatti en neemt ontslag uit de partij uit onvrede met het standpunt van de partij naar aanleiding van de onderdrukking van de Hongaarse Opstand door de Sovjet-troepen. Hij werd lid van de Socialistische Partij van Italië (PSI). In 1963- 1964 is hij minister van begroting in de eerste regering van Aldo Moro (eerste Italiaanse regering met deelname van de socialisten na 1947). Omdat hij als te links beschouwd werd, was hij tussen 1964 en 1970 geen regeringslid.

Giolitti was opnieuw minister van begroting in 1970 - 1972 en in 1973 - 1974 in de regeringen van Mariano Rumor. Van 1977 tot 1985 was hij Europees commissaris. Na een meningsverschil met partijleider Bettino Craxi verliet hij in 1985 de PSI. Van 1987 tot 1992 zetelde hij in de senaat als onafhankelijk kandidaat op de lijst van de Italiaanse communistische partij.