Antonio Meucci

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Antonio Meucci

Antonio Santi Giuseppe Meucci (San Frediano, 13 april 1808New York City, 18 oktober 1889) was een Italiaans ontwerper en uitvinder van de telefoon.

Meucci werd geboren in San Frediano, vlak bij Florence, in april 1808. Hij studeerde vormgeving en werktuigbouwkunde bij de universiteit in Florence. Hij werkte in verschillende theaters als technicus. In 1835 vertrok hij naar Cuba, waar hij bij een theater werkte als ontwerper en theatertechnicus. Meucci was helemaal gek van alles wat met wetenschappelijk onderzoek te maken had, en las alles wat hij maar over dat onderwerp kon vinden.

Daarna vond hij een manier om ziekten te behandelen met elektrische schokken. Dat werd vrij populair in die tijd in Havana. Op een dag, toen hij bezig was met het voorbereiden van een behandeling van een vriend, hoorde hij in de kamer ernaast zijn vriend iets zeggen dat uit het stuk koper dat tussen hen in lag kwam. De stem van zijn vriend had hij nooit kunnen horen, zonder het koperdraad dat tussen de toestellen zat. De uitvinder merkte meteen, dat wat hij in zijn handen hield, belangrijker was dan alle uitvindingen die hij al eerder gevonden had. De 10 jaar daarop maakte hij de uitvinding beter.

In 1850 verhuisde hij naar Staten Island, een paar kilometer van New York om zijn uitvinding te maken. Daar kreeg hij grote problemen: hij had erg weinig geld en hij sprak geen Engels. In 1855, toen zijn vrouw voor een deel verlamd raakte, maakte hij een telefoonsysteem door het hele huis en in een werkplaats vlakbij. Meucci probeerde jarenlang geld te krijgen zodat hij zijn uitvinding verder kon ontwikkelen.

Door een zware explosie raakte Meucci gewond en kwam in het ziekenhuis te liggen. Zijn vrouw ging toen proberen de prototypes die hij had te verkopen aan een opkoper, daaronder ook de telefoon. Hij probeerde de prototypes toen hij uit het ziekenhuis kwam terug te kopen, maar zijn vrouw wist niet meer aan wie ze het had verkocht. Hij ging dag en nacht hard werken om zijn telefoon opnieuw te maken. Hij was bang dat er iemand eerder patent op zou krijgen dan hij.

Antonio Meucci kon echter in 1871 het patent niet betalen (wat $250 kostte - in die tijd veel geld). In december 1871 hield hij de inschrijving nog steeds aan, in de hoop dat hij het geld alsnog zou kunnen betalen en zo ook in 1872 en in 1873. Daarna stopte de inschrijving. Onmiddellijk na de inschrijving van het patent probeerde Meucci nog andere manieren om geld los te krijgen voor zijn uitvinding. Hij stuurde een model en een technische beschrijving naar de firma Western Union. Hij vroeg aan de directeur van die firma of hij zijn "Sprekende Telegraaf" mocht demonstreren. De directeur zei dat er geen tijd was om de test te organiseren. Twee jaar later in 1874 vroeg Meucci de firma of ze zijn model en de beschrijving terug wilden sturen. Hij kreeg antwoord dat het 'zoek geraakt' was...

In 1876 vroeg Alexander Graham Bell patent aan op iets wat niet helemaal een telefoon leek, maar het wel was. Meucci kwam er achter, en liet een advocaat protest indienen bij het United States Patent Office in Washington. Zoiets had nog nooit iemand eerder gedaan. De advocaat kwam erachter dat de beschrijving van de sprekende telegraaf ook bij het Patent Office 'zoek geraakt' was... Later bleek dat werknemers van het Patent Office waarschijnlijk de informatie over de telefoon aan Bell gegeven, of misschien wel verkocht had. Ook werd ontdekt dat de firma Bell 20% van hun winst beloofd had aan Western Union. Vanaf 1886 tot de dood van Meucci in 1889 liep de rechtszaak. De regering wist in die jaren dat Bell de boel had opgelicht, maar deed er niets aan. Na de dood van Meucci stopte men met de rechtszaak. Pas op 11 juni 2002 zou Meucci zijn gelijk krijgen, toen het Amerikaanse congres de Italiaan in een wet eerde voor het werk aan de telefoon.