Antonio Soler

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Antonio Francisco Javier José Soler Ramos, bekend als pater (padre) Antonio Soler, (Olot, provincie Gerona in Catalonië, 3 december 1729 (gedoopt) - Madrid El Escorial, 20 december 1783) was een Spaans componist. Zijn werk beslaat een periode die begint in de late barokmuziek en doorloopt tot in de vroege classicistische periode. Soler werd bekend door zijn Sonates voor klavier, (klavecimbel, fortepiano en orgel), welke een notoir onderdeel vormen van het repertoire voor die instrumenten.

Leven[bewerken]

Het klooster in El Escorial waar Soler een groot deel van zijn leven doorbracht

Soler werd op zesjarige leeftijd toegelaten tot de koorschool van het klooster van Montserrat, waar hij van de organist Benito Esteve les kreeg. In 1744 werd hij benoemd als organist en onderdeken aan de kathedraal in La Seu d'Urgell. Later in zijn leven werd hij kapelmeester in Lleida en El Escorial.

Soler deed zijn communie toen hij 23 was en leefde gedurende de volgende 31 jaren erna een kloosterbestaan als novice/monnik nabij El Escorial. Hij vulde 20 uur per dag met gebed, bezinning en landbouwwerk - een eenvoudig en onopvallend leven. Toch produceerde Soler in deze periode ook meer dan 500 muziekwerken, waaronder 150 sonates voor klavier. Men neemt tegenwoordig aan dat deze geschreven zijn voor zijn leerling Infante Don Gabriel, een zoon van koning Carlos III. De overige werken bevatten onder andere kerstliederen (villancicos[1]) en Latijnse kerkmuziekwerken waaronder missen. Er zijn geen portretten of afbeeldingen van Soler bekend.

Composities[bewerken]

Padre Solers bekendste werken zijn sonates, vergelijkbaar met de sonates van Domenico Scarlatti (bij wie Soler wellicht ook gestudeerd zou hebben). Echter, de vorm van Solers werken is gevarieerder, waarbij sommige sonates uit drie of vier delen bestaan.[2] Samuel Rubio catalogiseerde begin twintigste eeuw de werken van Soler, waarbij elk werk een R-catalogusletter meekreeg.

Soler schreef ook concertos, kwintetten voor orgel en strijkers, motetten,[3] missen en stukken voor orgel solo. Verder schreef hij een verhandeling: Llave de la modulación ("De sleutel tot modulatie", 1762).

Solers "Zes concerten voor twee orgels" worden nog regelmatig vertolkt en opgenomen. Van een bekende fandango die ooit aan Soler is toegeschreven, wordt de echtheid betwijfeld.

Discografie (selectie)[bewerken]

  • Opnamen van uitsluitend werken van Soler
  • Opnamen van werken van Soler en andere componisten
    • Favourite Spanish Encores. Piano, Alicia de Larrocha o.l.v. dirigent R. Frühbeck de Burgos en het Royal Philharmonic Orchestra. London/Decca Legends 467687
    • Grandes Pianistas Españoles. Piano, Alicia De Larrocha. Rtve 65235
    • Piano Español. Piano, Jorge Federico Osorio. Cedille 075
    • The Emperor's Fanfare. Orgel, Michael Murray op zijn orgelblaster-cd.

Media[bewerken]

Sonata No. 84 in D Majeur voor orgel
Concert voor twee orgels Nr. 1 in C Majeur

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Uitgegeven als Siete villancicos de navidad. Instituto de Musica Religiosa de la Excma. Diputacion Provincial, Cuenca [Spain] 1979.
  2. De sonates van Scarlatti heten eigenlijk 'essercizii' (oefeningen, in het Italiaans) en zijn overwegend eendelig en sommigen tweedelig.
  3. Uitgegeven door Ediciones Escurialenses, Editorial Patrimonio Nacional, 1983.