Antoon Roosens
Antoon Roosens (24 augustus 1929 - Schaarbeek, 30 oktober 2003) was een Vlaamse marxistische flamingante denker.
Inhoud |
[bewerken] Publicist
Hij analyseerde de Vlaams-Belgische verhoudingen altijd vanuit een links, zelfs communistisch standpunt. Hij werd voorzitter van het Masereelfonds en leverde talrijke bijdragen aan verschillende tijdschriften, onder andere Meervoud. Hij was ook actief in Het Pennoen, de Werkgroep 't Pennoen, De Nieuwe en het Vlaams Marxistisch Tijdschrift.
[bewerken] Militant
Roosens was ook de drijvende kracht achter de anti-talentellingsactie in 1959-1960. Hij wist hier zelfs Lode Craeybeckx, de socialistische burgemeester van Antwerpen voor te winnen, waarop de actie algemeen werd. De formulieren werden en masse in ongeopende dozen teruggestuurd naar het ministerie.
Roosens zat in het Vlaams Komitee voor Brussel en het Vlaams Aktiekomitee voor Brussel en Taalgrens (de voorloper van het Taal Aktie Komitee). In die hoedanigheid zorgde hij, samen met Staf Verrept, er mee voor dat er 100.000 betogers opdaagden.
Met het Egmontpact in 1977 kwam de militant in Roosens weer wakker. Hij vormde de kern van links verzet tegen dit Gemeenschapspact. Roosens maakte zowel deel uit van het algemene Anti-Egmontkomitee als van het linkse Komitee voor een Demokratisch Federalisme.
Roosens maakte ook deel uit van de Vlaamse Volksbeweging en bereidde talrijke acties voor.
[bewerken] Partijpolitiek
Ondanks de successen in de Vlaamse Beweging werd het op partijpolitiek vlak nooit iets met Roosens. Hij probeerde samen met VU'er Daniël Deconinck een Vlaams travaillistisch front uit te bouwen, de Vlaamse Demokraten, maar deze kon geen aansluiting vinden met de VU onder invloed van rechtse krachten zoals Karel Dillen en pater Marcel Brauns. De lijst kwam afzonderlijk op en haalde slechts 0,2% van de stemmen bij de verkiezingen van 1965. Roosens trok de lijst in de kieskring Leuven. Roosens probeerde de linkse Vlaamse krachten te verenigen onder het Demokratisch Aktiekomitee (DAK) in de periode april '67 - eind '68. Hierin waren leden van de Kommunistische Partij, Socialistische Beweging Vlaanderen (latere RAL) en activisten uit de studentenbeweging aanwezig (latere Amada). Vlaamse Demokraten en Socialistische Beweging Vlaanderen zouden zich verenigen in de Revolutionaire Socialisten.
[bewerken] Gedachtegoed
Antoon Roosens analyseerde altijd vanuit een marxistisch perspectief de Vlaams-Belgische problematiek. Hij maakte daarbij een evolutie door van taal- en cultuurflamingant naar de sociaal-economische kwesties van het federalisme en ten slotte van het separatisme.
Roosens ging hierbij uit van een gramsciaans perspectief, nl. dat van de culturele hegemonie. Hieruit volgde voor Roosens automatisch het verwerpen van de Bourgeoisstaat België.
Roosens was ook de vader van het Marshallplan voor Wallonië. Volgens hem moest Wallonië niet geholpen worden door de Belgische geldstromen via de sociale zekerheid die het arbeiderspotentieel steriel maken door de creatie van nepbanen, maar via tijdelijke financiële steun die wordt gebruikt als investeringskapitaal in de economie, die werkelijk de Waalse economie gezond zou maken in plaats van de hangmatsolidariteit. Dit zou moeten gebeuren vanuit een onafhankelijk Vlaanderen, dat die geldstromen zou kunnen leveren door de efficiëntie van een eigen economisch beleid. Dit idee kwam onlangs in gewijzigde vorm in het nieuws, toen Hendrik Bogaert (CD&V) voorstelde om de transfers voor een korte periode van 10 jaar te verdubbelen.
Na zijn dood werd een boek aan hem gewijd, De Rode Tong van de Leeuw.
[bewerken] Literatuur
Bronnen, noten en/of referenties:
