Anthony van Dyck
| Antoon van Dyck | ||||
| Zelfportret | ||||
| Persoonsgegevens | ||||
| Bijnaam | Anthony van Dyck, Anthonis van Dyck | |||
| Geboren | 22 maart 1599, Antwerpen ( |
|||
| Overleden | 9 december 1641, Londen |
|||
| Beroep(en) | Kunstschilder | |||
|
||||
Anthony van Dyck (Antwerpen, 22 maart 1599 – Londen, 9 december 1641) was een Vlaamse barokschilder uit de Antwerpse School. Zijn voornaam wordt ook als Anthonis, Antonio, Anthonie, Anton of Antoon vermeld.
Inhoud |
Biografie [bewerken]
Van Dyck werd geboren in Antwerpen en werd in 1615 een onafhankelijk kunstschilder. In zijn jongere jaren was hij één van de favoriete leerknapen van Peter Paul Rubens, naast Jacob Jordaens en nog enkele anderen.
Hij ging in 1620 voor het eerst naar Engeland, verbleef er vier maanden, maar werd toen nog niet voorgesteld aan koning Jacobus I van Engeland en keerde nadien terug naar Vlaanderen. In 1621 ging hij naar Italië waar hij zes jaar verbleef, en er de Italiaanse meesters bestudeerde. Deze studie gaf hem de basis voor zijn succesvolle carrière als portretschilder.
Hij keerde in 1627 terug naar Antwerpen en schilderde door de jaren heen een groot aantal meesterstukken. Zijn reputatie kwam Karel I van Engeland ter ore, die hem naar Engeland haalde, waar hij in korte tijd erg beroemd werd.
Hij schilderde portretten van Koning Karel I, Koningin Henriëtta, de groep prinsen en prinsessen, van zichzelf, van zijn maîtresse Margaret Lemon, van de schilders Andries van Eertvelt, Theodoor Rombouts en van vele anderen. In het latere deel van zijn leven maakte hij alleen schilderijen af die door zijn studenten waren gemaakt naar zijn eigen voorstudies.
In juli 1632 werd hij geridderd en kreeg de titel "sir", en in 1633 werd hij benoemd tot hofschilder des konings. Hij kreeg een behoorlijk pensioen en trouwde de dochter van Lord Ruthven.
Anthony van Dyck overleed in Londen in 1641. Hij ligt begraven in de St Paul's Cathedral in Londen.
Schilderstijl [bewerken]
Anthony van Dyck schilderde voornamelijk portretten, maar ook stukken met een religieus of mythologisch onderwerp. Zijn werken behoren tot de Barok. Door velen wordt hij beschouwd als de grootste barokschilder uit de Zuidelijke Nederlanden na Rubens.
Zijn stijl werd aanvankelijk sterk beïnvloed door Rubens, maar later, tijdens een verblijf in Italië, vatte hij ook bewondering op voor Titiaan, wat in veel van zijn schilderijen is terug te zien.
Van Dyck was van grote invloed op het Engelse portretschilderen, en sommige historici beschouwen hem als de oprichter van de Engelse school van schilderkunst.
Kerken en musea waar werk van Van Dyck hangt [bewerken]
- Sint-Romboutskathedraal te Mechelen
- Onze-Lieve-Vrouwekerk te Brugge
- Onze-Lieve-Vrouwekerk te Dendermonde
- Dom St. Bartolomeüs, Frankfurt am Main
- Onze-Lieve-Vrouwekerk in Kortrijk
- Sint-Martinuskerk, Zaventem
- Koninklijk Museum voor Schone Kunsten, Antwerpen
- Museum voor Oude Kunst, Brussel
- Museum voor Schone Kunsten, Gent
- Mauritshuis, Den Haag
- Hermitage, Sint-Petersburg
- Alte Pinakothek, München
- Louvre, Parijs
- Kunsthistorisches Museum, Wenen
- National Gallery, Londen
- Museo del Prado, Madrid
- Metropolitan Museum of Art, New York City
- Fine Arts Museums of San Francisco, San Francisco
Museo de Bellas Artes Valencia
Trivia [bewerken]
- Van Dyck staat ook bekend om het portretteren van mensen die een korte, puntige baard hebben, en deze specifieke baard is dan ook in het Engels naar hem vernoemd, een vandycke.
- Er is een stijl van kleding die naar Van Dyck vernoemd is (zoals gedragen in Thomas Gainsboroughs Blue Boy).
- Er is een olieverfpigment naar hem vernoemd, Van Dyck bruin.
- Hij verscheen kort in het Suske en Wiskealbum De raap van Rubens.
- In 2005 eindigde Van Dyck op nr. 70 tijdens de Vlaamse versie van de verkiezing van De Grootste Belg.
Externe links [bewerken]
| Bronnen, noten en/of referenties |
| Zie de categorie Anthony van Dyck van Wikimedia Commons voor meer mediabestanden. |