Apostilleverdrag

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

██ Lidstaten bij de conventie (leaden van de HCCH)

██ Lidstaten bij de conventie (niet-leden van de HCCH)

Het Apostilleverdrag, officieel het Verdrag tot afschaffing van het vereiste van legalisatie van buitenlandse openbare akten is een multilateraal verdrag dat voorziet in een eenvoudige procedure om officiële documenten (zoals geboorteakten en douaneformulieren) te gebruiken in het buitenland. Het verdrag is opgesteld binnen de Haagse Conferentie voor Internationaal Privaatrecht op 5 oktober 1961. Het verdrag geldt tussen de 103 landen (waaronder alle landen van de Europese Unie) die partij zijn geworden bij het verdrag.

Apostille[bewerken]

Een door Noorse autoriteiten afgegeven apostille

In de bij dit verdrag geregelde procedure wordt bij een officiële instantie in het land waar de akte is gehaald een stempel gezet met een uniforme indeling: de Apostille. Met deze ingevulde stempel kan het document direct in andere landen worden gebruikt. Het alternatief (legalisatie) is meestal veel omslachtiger, aangezien het vaak authenticatie vereist van zowel autoriteiten in het afgevende land als het ontvangende land. In Nederland zijn de rechtbanken aangewezen om Apostilles te plaatsen.

Externe bronnen[bewerken]

Wikisource Bronnen die bij dit onderwerp horen, zijn te vinden op de pagina Apostilleverdrag op Wikisource