Arcadiaconferentie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Arcadiaconferentie
Context Tweede Wereldoorlog
Organisator Geallieerden
Codenaam Arcadia
Periode 22 december 1941 - 14 januari 1942
Locatie Washington D.C.
Hoofdvertegenwoordiging Winston Churchill, Franklin Delano Roosevelt
Vorige conferentie Conferentie van Moskou
Volgende conferentie Tweede conferentie van Washington
Portaal  Portaalicoon   Tweede Wereldoorlog

De Arcadiaconferentie vond plaats in Washington D.C. tussen 22 december 1941 en 14 januari 1942 tussen de militaire staven van de Verenigde Staten en Groot-Brittannië. Het was de tweede bijeenkomst in de voorbereiding tot een gezamenlijke geallieerde samenwerking tegen de asmogendheden. De VS waren immers twee weken voordien, na de aanval op Pearl Harbor, bij de Tweede Wereldoorlog betrokken.

De Arcadiabijeenkomst (ARCADIA was de codenaam voor de conferentie) werd gevraagd door Winston Churchill om een militaire strategie op lange termijn te bespreken waarbij de theorie 'Duitsland eerst' hevig door de Britten werd verdedigd. De Amerikaanse president Roosevelt gaf zijn toewijding aan de Britse theorie en de militaire samenwerking werd officieel door de oprichting van een comité voor een gezamenlijke legerleiding en de aanduiding van een geallieerde bevelhebber voor elk oorlogstheater. Ook kwam er een samenwerking op economisch vlak om de Britse oorlogservaring af te stemmen op de Amerikaanse productiecapaciteit. Deze geallieerde samenwerking zou uiteindelijk leiden tot Operatie Toorts (Engels: Operation Torch), de landing in Frans Noord-Afrika en de Noord-Afrika campagne.

Een andere beslissing die werd genomen tijdens de Arcadiaconferentie was de opstelling van de 'Algemene Verklaring' om de Verenigde Naties op te richten. De verklaring omschreef een alliantie tegen de asmogendheden en de acceptatie van het Atlantisch charter, dat opgesteld was tijdens de eerste Brits-Amerikaanse conferentie te Placentia Bay, Canada. De verklaring werd ondertekend op 1 januari 1942 en ondersteund door 26 naties inclusief China en de USSR (maar niet door Frankrijk wegens de dubieuze status van het Vichy-regime van dat van de Vrije Fransen). Doch bij een bezoek door de Britse minister van buitenlands zaken Anthony Eden bleek dat de toestemming van de Sovjet-Unie aan de Algemene Verklaring onderhevig was aan de voorwaarde dat Finland werd toegewezen aan de USSR. Dit was tegen een paragraaf uit het Atlantisch charter dat uitbreiding in territorium afwees.

Zie ook[bewerken]