Argentijnse tango

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

(Doorverwezen vanaf Argentijnse Tango)
Ga naar: navigatie, zoeken
Tango in de straten van Buenos Aires
Serdtse tango.ogg
Video

Argentijnse tango is een stijl in muziek, dans en poëzie die eind 19e eeuw ontstond aan de Río de la Plata (Buenos Aires, Montevideo). Uit de Argentijnse tango is de ballroomtango ontstaan. Ondanks dat de twee dansen overeenkomsten hebben, zijn het twee verschillende dansen: ze verschillen onder andere van muziek en van karakter.

Inhoud

[bewerken] Geschiedenis

De oorsprong van de tango is niet duidelijk. Zeker is, dat zij eind 19e eeuw is ontstaan aan de oevers van de Rio de la Plata, in Buenos Aires in Argentinië en Montevideo in Uruguay. Daar vermende de dans en muziek van nakomelingen van zwarte slaven zich met die van immigranten uit Europa (de helft uit Italië en een derde uit Spanje) en van caudillos, Zuid-Amerikaans cowboys, die op zoek naar werk naar de stad waren getrokken.

Al in de periode 1890-1900 - toen ook de eerste tangomuziek van betekenis in Buenos Aires ontstond - gingen mensen 's avonds naar zaaltjes, cafés of bordelen, of gewoon naar een hoek van twee kruisende straten, om te gaan dansen. In die begintijd waren het vooral de mannen die samen bepaalde danspassen bedachten en uitprobeerden, in stijlen die milonguero of canyengue werden genoemd. Zij werden hierbij slechts begeleid door twee muzikanten met een gitaar en een fluit, of een harp. Niet zelden leidde een milonga tot ruzie en messentrekkerij.

Buenos Aires groeide enorm aan het begin van de twintigste eeuw en het aantal mensen dat zich tot de tango voelde aangetrokken groeide mee. Muzikale ensembles werden talrijker, net zoals de dansgelegenheden. Er kwamen heuse zalen, waar men elke avond naar een milonga kon gaan. De muziek werd in die tijd altijd live uitgevoerd. Orkesten speelden avond aan avond. Ook de bandoneon had inmiddels zijn intrede gedaan en door de grote toeloop van het publiek moesten ook de orkesten groeien om gehoord te blijven worden, boven het geluid van pratende en dansende mensen. Er was namelijk nog geen elektronische versterking. Zo ontstond het orquesta típica.

In de gloriejaren van de tango in Buenos Aires, de jaren 1930-1950, leek het of iedere porteño aan tango deed. Het was een zeer belangrijk onderdeel van de eigen identiteit geworden. Men ging op zijn minst wekelijks een keer naar een milonga.

Voordat de tango daadwerkelijk in Europa gedanst werd heeft hij veel tegenstanders gehad, o.a. de Franse bisschoppen en vele artsen. Oorspronkelijk werd de tango in sommige kringen gezien als een ordinaire, vulgaire dans. De voorstanders haalden het echter en in 1924 werd de tango in geheel Europa ingevoerd. Tegenwoordig worden er twee varianten gedanst. De ballroom tango en de Argentijnse Tango.

[bewerken] Populariteit

Wereldwijd wordt de Argentijnse tango in toenemende mate gedanst (sinds midden jaren tachtig). In zo'n 40 steden in Nederland zijn er dansscholen en salons. Het aantal Argentijnse tangodansers in Nederland bedraagt enkele duizenden. De gemiddelde leeftijd van de dansers en danseressen ligt in de buurt van de 40 jaar, het opleidingsniveau is bovengemiddeld. Veel expats tref je ook op de dansvloer. In een stad als Amsterdam zijn 9 tangodansscholen en kan 4 à 5 dagen per week in salons gedanst worden.

Opmerkelijk is dat de tango ook ontzettend populair is in Finland, een land dat volgens sommigen niet bepaald bekend staat om zijn temperamentvolle bevolking. Er zijn veel tangowedstrijden aldaar, en de muziek wordt overal in toegepast, van klassieke muziek tot muzak. Sommige Finnen beweren schertsend dat de Argentijnen de tango van hen gestolen hebben. Ook de accordeon en bandoneon zijn populair in Finland.

[bewerken] Tango-orkest

Een klassiek tango-orkest bestaat doorgaans uit de volgende instrumenten:

In de orquesta tipica, de traditionele bezetting, spelen:

In minder traditionele orkesten hoort men ook:

Kenmerkend is onder andere de strakke (gestreken) bas. De melodie-instrumenten (bandoneon en piano) spelen vervolgens daar vrij overheen.

[bewerken] Muziek

Bekende orkestleiders in de muziekgeschiedenis van de Argentijnse tango zijn: Miguel Caló, Francisco Canaro, Angel D'Agostino, Juan D'Arienzo, Gustavo Beytelmann, Julio De Caro, Carlos Di Sarli, Roberto Firpo, Juan 'Pacho' Maglio, Ástor Piazzolla, Osvaldo Pugliese, Horacio Salgán, Ricardo Tanturi, Aníbal Troilo, Alfredo de Angelis

Tangomuziek is in beweging. Na Piazolla's tango nuevo is er nu Neotango. Wat dat inhoud weet niemand echt (zoals dat met de meeste muziekstromingen gaat), maar de meesten gaan er vanuit dat het nieuw is (dat gold ook voor Tango Nuevo toen, nu vooral gezien als de muziek van Piazzolla) uit de laat 20e en begin 21e eeuw. Een paar belangrijke namen zijn: Gotan Project, Bajofondo Tango Club, Narcotango, Tanghetto, Tango Crash

[bewerken] Bekendheden

[bewerken] Dansers

Grote namen in de dansgeschiedenis van de Argentijnse tango zijn:

[bewerken] Poëzie

Grote namen in de poëziegeschiedenis van de Argentijnse tango zijn:

[bewerken] Zangers

Een paar bijzondere zangers:

[bewerken] Nederlandse Tangomusici en ensembles

[bewerken] Media

La Cadena is sinds 1993 een magazine dat zich richt op de Argentijnse tango. Dit is het oudste nog bestaande tangomagazine van Europa.

[bewerken] Zie ook

[bewerken] Externe link

Wikimedia Commons
 
Persoonlijke instellingen
Boek maken