Arjan Erkel

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Arjan Erkel
Arjan Erkel (rechts) tijdens Wereld Malaria Dag 2010
Arjan Erkel (rechts) tijdens Wereld Malaria Dag 2010
Algemene informatie
Volledige naam Arjan Erkel
Geboren 9 maart 1970
Land Vlag van Nederland Nederland
Werk
Jaren actief 2005 - heden
Genre non-fictie
Dbnl-profiel
Website
Portaal  Portaalicoon   Literatuur

Arjan Erkel (Rotterdam, 9 maart 1970) is een Nederlandse cultureel antropoloog en oud-medewerker van de internationale hulpverleningsorganisatie Artsen zonder Grenzen (AzG).

Biografie[bewerken]

Jeugd en studie[bewerken]

Erkel groeide op in Alexanderpolder. In 1994 ging hij voor de eerste maal voor AzG op pad. In 1997 voltooide hij zijn studie culturele antropologie.

Gijzelingen[bewerken]

Arjan Erkel werd op 12 augustus 2002 door drie gewapende mannen ontvoerd in Machatsjkala, de hoofdstad van de Russische deelrepubliek Dagestan, waar hij sinds april 2002 werkte voor de Zwitserse missie in Dagestan. Hij hield zich daar bezig met de opvang van vluchtelingen uit Tsjetsjenië, dat aan Dagestan grenst. Volgens Artsen zonder Grenzen werden Erkel en andere werknemers van Artsen zonder Grenzen geschaduwd door agenten van de Russische geheime dienst. De FSB had bijvoorbeeld de satelliettelefoon van het team van AzG geconfisqueerd. Er waren ook twee agenten van deze dienst in de buurt van de plek waar Arjan Erkel werd ontvoerd.

In hetzelfde jaar werden ook drie andere hulpverleners in deze regio ontvoerd. Vlak voor de ontvoering van Arjan Erkel werd Nina Davydovitsj op 23 juli 2002 ontvoerd. Zij was hoofd van de non-gouvernementele Russische organisatie Droezjba. Zij werd na 168 dagen vrijgelaten. Twee medewerkers van het Rode Kruis werden na enkele dagen vrijgelaten.

Tijdens de gevangenschap deden de Russische autoriteiten volgens Artsen zonder Grenzen erg weinig om Arjan Erkel te bevrijden, terwijl de organisatie wel berichten ontving dat Erkel nog leefde. Deze mededelingen kwamen van de Russische minister Ivanov. Eind juli 2003 ontving Artsen zonder Grenzen een foto. Er is vanuit verschillende kanten veel diplomatieke druk uitgeoefend op de Russische regering om het onderzoek voortvarend aan te pakken. Zo nam de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties op 26 augustus 2003 unaniem resolutie 1502 aan over de bescherming van humanitaire hulpverleners. In deze resolutie wordt de verantwoordelijkheid benadrukt die een gastland heeft voor de veiligheid van hulpverleners die in het land werken.

Gedurende deze periode was er geen enkele informatie over de verblijfplaats van Erkel, het motief voor de ontvoering of wie voor de ontvoering verantwoordelijk was.

Op 9 maart 2004 riep de familie van Arjan Erkel op tot stilte omdat, naar verwacht werd, publiciteit de risico's zou vergroten. De Franse directeur van Artsen zonder Grenzen, Jean-Hervé Bradol, doorbrak deze stilte en meldde dat Erkel ontvoerd zou zijn door een Dagestaanse parlementariër die bescherming zou genieten van een lid van de Doema in Moskou.

The Washington Post publiceerde medio maart een artikel waarin werd gesteld dat de zojuist herkozen president Vladimir Poetin in staat zou zijn Arjan Erkel te bevrijden. Dat zou ook de geloofwaardigheid van de zichzelf democratisch noemende president in het westen vergroten.

Op Eerste Paasdag, 11 april 2004, werd Arjan na 607 dagen gevangenschap vrijgelaten, door tussenkomst van een vereniging van KGB-veteranen.

Nasleep losgeld[bewerken]

Naar eind mei 2004 bekend werd, heeft het Nederlandse ministerie van Buitenlandse Zaken één miljoen euro losgeld voor Arjan Erkel betaald (770.000 euro door Buitenlandse Zaken en 230.000 euro door AzG Zwitserland). Dit geld was voorgeschoten omdat Artsen zonder Grenzen het geld niet zo snel voorhanden had. De hulporganisatie zou bij monde van de directeur van de Zwitserse tak hebben beloofd dit geld later op zijn minst terug te betalen omdat hij geautoriseerd was tot 500.000 dollar beslissingen omtrent het betalen van losgeld te maken. Dit werd later echter ontkend door Artsen zonder Grenzen, Frankrijk. Hierop trad de directeur van de Zwitserse tak, Thomas Linde, af.

Het betalen van losgeld voor gijzelaars wordt internationaal als onwenselijk beschouwd, omdat dit terrorisme zou belonen. Op 15 maart 2007 werd door een Zwitserse rechtbank bepaald dat Artsen zonder Grenzen het geld niet aan de Nederlandse staat hoeft terug te betalen en dat de organisatie een vijfde van het door haar betaalde bedrag van Nederland zou terugkrijgen. Op 4 mei 2007 heeft het ministerie van Buitenlandse Zaken besloten in hoger beroep te gaan tegen deze uitspraak. Nederland verloor het hoger beroep op 27 februari 2008 en is door de Zwitserse rechtbank veroordeeld tot het betalen van de volledige som plus een deel van de proceskosten. Nederland ging eind mei 2008 tegen dit vonnis in cassatie. Op 10 juli 2008 stelde het Federaal Tribunaal in Lausanne Nederland gedeeltelijk in het gelijk. AzG Zwitserland moest 270.000 euro betalen[1].

Latere activiteiten[bewerken]

Arjan Erkel heeft op 7 juni 2005 een boek uitgebracht onder de titel Ontvoerd: 607 dagen tussen leven en dood waarin hij zijn belevenissen beschrijft. De voormalig Artsen zonder Grenzen-medewerker bood het boek in Den Haag aan, aan minister Ben Bot van Buitenlandse Zaken, mede omdat BuZa het losgeld voorschoot. In het goed ontvangen boek staat gedetailleerd beschreven hoe Arjan de ontvoering, het gevangenschap en de uiteindelijke thuiskomst heeft beleefd. Inmiddels zijn er meer dan 50.000 exemplaren verkocht en beleefde het boek in 2008 zijn 19e druk.

Arjan Erkel was in 2006 kandidaat voor de Rotterdamse gemeenteraad voor het CDA. Hij stond op plaats zes en werd niet verkozen.

Sinds september 2005 is Erkel betrokken bij het themakanaal GoedTV.

In oktober 2007 kwam Erkels tweede boek "Samir" uit over Samir A.. In het boek "Samir" werpt Erkel aan de hand van het leven van Samir A. en de Tsjetsjeense en Dagestaanse rebellen die hem ontvoerden licht op de levens van door het geloof gegrepen jongeren. Ter voorbereiding van het schrijven van dit boek sprak Erkel met Samir A. persoonlijk en hij mocht ook gebruikmaken van diens aantekeningen. Voordien had geen enkele journalist een dergelijke medewerking van Samir gekregen.

In juli 2008 richtte Erkel samen met Yolanthe Cabau van Kasbergen de stichting Stop Kindermisbruik op. Sinds maart 2009 is hij directeur van de stichting Malaria No More Nederland.

Op 1 juni 2010 kwam er een nieuw boek uit met de titel "Generatie YEP, de opkomst van de Young ethnic Professionals" waarin Arjan Erkel met Sezgin Yilgin schrijft over succesvolle allochtonen. Van het boek gaat tevens een documentaire gemaakt worden. De term YEP (Young Ethnic Professional) is in het leven geroepen door Arjan Erkel en Sezgin Yilgin en geïntroduceerd in het boek Generatie YEP. In navolging van de YUP, de door Bob Greene in 1983 in het leven geroepen term voor de Young Urban Professional. Yeppies zijn jonge, hoogopgeleide professionals en ondernemers van multiculturele komaf, die sociaal, economisch en psychologisch goed geïntegreerd in de Nederlandse samenleving een positieve bijdrage leveren aan het sociaal-economische en culturele klimaat.

Erkel geeft regelmatig lezingen en workshops om mensen, particulier en vanuit het bedrijven te wijzen op hun eigen verantwoordelijkheid van hun leven te maken wat ze zelf willen. Hij staat erom bekend dat hij op zeer positieve wijze weet terug te kijken op zijn zeer zware periode in Dagestan. Zijn lezingen over de gijzeling, de behandeling en het als een worst gebonden door het leven gaan kenmerken zich door een meeslepend karakter. Hij claimt veel geleerd te hebben van deze periode [2]. Samen met Leonie Linssen heeft hij het 'ontgijzelingsmodel' ontwikkeld, waarbij hij aan de hand van zijn ervaring als gijzelaar betoogd dat mensen zich te allen tijde vrij kunnen maken door middel van het verfijnen van de kunst van het accepteren, het gebruiken van intuïtie, motivatie, participatie, groeien en het zijn.

Erkel deed voor het CDA mee aan de Tweede Kamerverkiezingen van september 2012. De partij had hem op plaats 23 van de concept-kandidatenlijst gezet.[3] Het CDA behaalde 13 zetels, en hij behaalde ook niet genoeg voorkeursstemmen (3515), dus hij kwam niet in de Tweede Kamer.

Persoonlijk[bewerken]

Arjan Erkel is getrouwd met de Dagestaanse Amina Gunasheva en heeft drie dochters.

Bibliografie[bewerken]

  • (2005) Ontvoerd: 607 dagen tussen leven en dood
  • (2007) Samir
  • (2010) Generatie YEP

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties