Arno (zanger)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Arno
Arno op Suikerrock in 2005
Arno op Suikerrock in 2005
Algemene informatie
Volledige naam Arnaud Charles Ernest Hintjens
Geboren 21 mei 1949
Land Vlag van België België
Werk
Jaren actief 1970- heden
Genre(s) Rock
Officiële website
Actief geweest in T.C. Matic
Functie(s) Zanger
Jaren actief in formatie 19801986
Bezetting Paul Decoutere
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Arnaud Charles Ernest Hintjens (Oostende, 21 mei 1949), beter bekend onder zijn artiestennaam Arno, is een Belgische rockzanger, die liedjes vertolkt vooral in het Frans, soms in het Engels, Nederlands en sporadisch ook in het Oostends dialect.

Leven en werk[bewerken]

Arno groeide op in een Oostends, politiek links georiënteerd middenklassengezin.[bron?] Hij koos aanvankelijk voor het beroep van kok, maar was al in zijn jonge jaren vooral geïnteresseerd in muziek. Vooral uit Engeland geïmporteerde bluesplaten inspireerden hem.

Als mondharmonicaspeler werkte hij samen met muzikanten uit de Oostendse rockscene vooraleer hij rond 1970 in zijn eerste "echte" groep belandde, Freckle Face, geleid door zanger/bassist Paul Vandencasteele en gitarist Paul Decoutere. Arno zong destijds sporadisch en beperkte zich meestal tot solo's op de mondharmonica. Freckle Face maakte een plaat met uitgesponnen bluesrocknummers, maar had op het podium meer succes dan in de platenwinkel.

In 1972 gingen Arno en Decoutere verder als duo onder de naam Tjens Couter. De groep wisselde bluesnummers af met uitstapjes richting tango en reggae. Na de debuutplaat "Who Cares" groeide Tjens Couter van een duo naar een kwintet en werd de muzikale koers verlegd naar pubrock. Een tweede album volgde. In 1978 waren Arno en Decoutere te zien in de film Le concert d'un homme seul.

Pas in 1980 kwam de grote doorbraak met de groep T.C. Matic, een groep die aanvankelijk voor 80 procent dezelfde samenstelling had als Tjens Couter. De groep maakte vier albums, ging op tournee door Europa, en scoorde een paar hits, waaronder "Oh la la la". Ook Que pasa en Putain, putain zijn uitgegroeid tot klassiekers, die steevast deel uitmaken van Arno's liveset.[bron?] Zes jaar later hield T.C. Matic het voor bekeken.

Arno besloot het solo te wagen. Hij bracht in 1986 zijn solodebuut uit onder de titel "Arno". "Cold Sweat" is daaruit een bescheiden hit geweest. Arno ging voor dit album dan wel solo, hij kon toch nog een beroep doen verscheidene ex-TC Matic leden. Serge Feys, die ook vele andere Arno cd's zou produceren, trad op als producent en als toetsenist (keyboards). Ook gitarist Jean-Marie Aerts was van de partij, en zou nog jaren deel blijven uitmaken van Arno's vaste begeleidingsband. In het geheel was Arno een behoorlijke cd, met veel funk en blues invloeden en vooral Engelstalige teksten. Ook op zijn volgende albums zou Arno soms in het Frans zingen, maar het Engels was duidelijk prominenter aanwezig. (Franse nummers zouden pas een overwicht krijgen vanaf het in 1995 verschenen "Arno à la Française".)

Terwijl Arno op zijn gelijknamige debuutalbum duidelijk nog wat een eigen gezicht aan het zoeken was (twee volledige instrumentals en twee haast instrumentale nummers), trad hij met "Ratata" veel zelfverzekerder naar buiten. Nummers als Bathroom Singer, het snoeiharde Black Doll en de Jacques Brel-cover Le Bon Dieu werden live favorieten.

Ook in de cinema was Arno een gevraagd typeschrijver.

Vóór alle unplugged-trends belichaamde hij samen met Roland in 1990-1991 de pure rock in het zijproject Charles et les Lulus. Ook zijn levensstijl werd er niet minder rock-'n'-roll op. In 1992 coverde hij de Adamo-hit "Les filles du bord de mer". Zijn doorbraak bij het bredere publiek ging verder met zijn vierde album "Idiots Savants", dat goed ontvangen werd door de pers. Het album haalde gemakkelijk goud.

In 1995 kwam "Arno à la Française" uit. Eén cover springt er op dat album uit, namelijk "Comme à Ostende" van Leo Ferré. Met deze geheel Franstalige plaat brak hij definitief door in Frankrijk. Franse chansons zijn vanaf dat moment een even belangrijk bestanddeel van zijn muziek als rock, tango en blues.

Samen met Jan Decleir speelde hij in 1995 de rol van de homoseksuele redder Harry in de film Camping Cosmos (1996) van Jan Bucquoy die zich te Westende afspeelt.

In 1997 bracht Arno voor het eerst een album uit in de Verenigde Staten. Het was een compilatie, in combinatie met de registratie van een live-concert. In 1999 werd Arno vijftig jaar. Hij bracht zijn zesde soloalbum uit, dat meteen ook zijn 23ste album is onder diverse namen en formaties. Een 'best of' kwam uit in 2000.

In 2002 kwam "Arno Charles Ernest" uit, een referentie naar zijn grootvader; in 2004 volgde "French Bazaar". Eind september 2004 startte Arno zijn nieuwe solotoer met onder andere twee concerten in Vietnam. Zijn voornaamste muzikale partners door de jaren heen zijn de gitaristen Jean-Marie Aerts (ook in T.C. Matic) en Geoffrey Burton, Rudy Cloet (drummer) en de toetsenisten Ad Cominotto en Serge Feys (eveneens ex-T.C. Matic).

Op 1 oktober 2006 organiseerde hij samen met Tom Barman en Sioen de 0110-concerten. Zijn volgende album, "Jus de Box" verscheen in januari 2007. In de zomer van 2009 was hij de centrale gast muziek op Theater aan Zee.

Prijzen en onderscheidingen[bewerken]

  • Op de Pop Poll van het Vlaamse televisieblad Humo werd hij een aantal keer bekroond in de categorieën "Zanger van het Jaar" en "Beste Interview".
  • Eind 2005 werd Arno genomineerd voor de titel De Grootste Belg. Hij eindigde op nr. 34 in de Vlaamse versie en op nr. 83 in de Waalse versie.
  • In 2010 zong hij samen met Ray Davies het lied "Moments". Tijdens een interview zei Davies: "I heard some of Arno's music and thought this would be an ideal song for him to interpret with me. My French is appalling but Arno's English is superb, so I devised a way we could sing it together. I think it works really well."
  • In 2012 werd hij opgenomen in de Radio 2-eregalerij voor een leven vol muziek.

Albums onder de naam Arno[bewerken]

Jaar Album
1986 Arno
1988 Charlatan
1990 Ratata
1992 Tracks from the story
1993 Idiots Savants
1995 À la française
1997 Give Me The Gift
1997 En Concert
1999 À Poil commercial
1999 European cowboy
2000 Le Best of Arno
2002 Charles Ernest
2004 French bazaar
2005 Live in Brussels
2007 Jus de Box
2008 Covers Cocktail
2009 Best of 3 cd
2010 Brussld
2012 Future Vintage

Albums onder andere namen[bewerken]

Hitnoteringen[bewerken]

Album met hitnotering(en)
in de Vlaamse Ultratop 200 albums
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
A la Française 1995 01-07-1995 16 11
Live à la Française 1997 22-03-1997 45 2
Charles & The White trash european blues connection 1998 23-05-1998 19 5
Le european cowboy 1999 04-09-1999 10 8
A poil commercial 1999 11-09-1999 36 2
Arno Charles Ernest 2002 02-03-2002 2 32 Goud
Longbox prestige 2002 2003 04-01-2003 45 3
Le best of 2003 25-01-2003 4 28 3XPlatina
French bazaar 2004 29-05-2004 1(3wk) 20 Platina
Live in Brussels 2005 27-08-2005 17 15
Jus de box 2007 27-01-2007 1 36 Goud
Covers cocktail 2008 14-06-2008 55 11
Best of - 3CD 2009 23-05-2009 14 25*
Brussld 2010 03-04-2010 2 20 Goud
Future vintage 2012 22-09-2012 4 25
Le coffret essentiel 2014 24-05-2014 47 5*

Met Freckleface[bewerken]

  • 1972 : Freckleface

Met Tjens Couter[bewerken]

  • 1975 : Who Cares
  • 1978 : Plat Du Jour
  • 1978 : Singles 1975-1980
  • 1991 : If It Blows (Let It Blow) - A Complication

Met TC Matic[bewerken]

  • 1981 : TC Matic
  • 1982 : L'Apache
  • 1983 : Choco
  • 1985 : Yé Yé!
  • 2000 : Compil Complet! - dubbel-cd
  • 2003 : The Essential?

Trivia[bewerken]

  • Arno zong de titelsong voor de Vlaamse versie van Pixars Toy Story: "Je bent een vriend van mij", "Vreemde Dingen", "Vliegen doe ik nooit" en "You've Got A Friend In Me".

Externe link[bewerken]