Arras

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Ga naar: navigatie, zoeken

Arras

Gemeente in Frankrijk

Arras

Situering

Pas-de-Calais (62)

hoofd van 3 kantons

Algemeen

11,6 km²

Inwoners (31 dec. 2006)

42.015 (3.622 inw/km²)

Overig

Postcode

62000

INSEE-code

62041

Frankrijk

Arras (Nederlands, historisch: Atrecht) is een stad in het noorden van Frankrijk, de hoofdplaats van het departement Pas-de-Calais. In 2008 had de stad een bevolkingsgrootte van 48.000. De inwoners worden Arrageois genoemd.

De Grand'Place, meer dan 1 hectare groot, is al sinds de 11e eeuw de marktplaats van de stad. Oorspronkelijk was de markt omzoomd met houten huizen die vanaf de 17e eeuw door stenen gebouwen werden vervangen. Het oudste dateert van 1467 en heet Les Trois Luppards.

Het belfort staat op de Place des Héros (heldenplein). Die naam werd na de Tweede Wereldoorlog gegeven om de gefusilleerde inwoners te gedenken. In de volksmond heet het de kleine markt. Hier staan vooral gildehuizen.

Tussen 1668 en 1672 bouwde Vauban een citadel in de stad. Omwille van haar slecht gekozen locatie werd ze La Belle Inutile (de mooie nutteloze) genoemd.

De onderaardse gangen van de stad geven een beeld van de ondergrondse geschiedenis van Arras. Vanaf de 10e eeuw werden de "les bôves", de zogenaamde krijtgroeven, uitgegraven. Door de eeuwen heen hadden ze verschillende functies: kelder, silo, enz. Dit ondergrondse gangenstelsel dat zich onder de hele stad en zelfs over de stadsgrenzen heen uitstrekte, diende eveneens als schuilplaats en verzamelpunt voor de Geallieerden, die hier in 1917 in afwachting van het beslissende offensief in de Slag bij Arras gelegerd waren.

In de bibliotheek van deze historische stad ligt één van de originele, handgeschreven delen van de voorhoofse ridderroman Karel ende Elegast.

Grote markt van Arras

[bewerken] Geschiedenis

De stad werd oorspronkelijk bewoond door de Atrebaten, en werd later de locatie van een Romeins garnizoen, Atrebatum genoemd. Ze lag op een heerweg die Boulogne-sur-Mer met Cambrai (Kamerijk) verbond.

Gedurende vele eeuwen was Atrecht een grensstadje tussen Frankrijk en de Lage Landen. Het stadje was een tijdlang een Franstalige stad in het graafschap Vlaanderen. Het werd later een belangrijk centrum voor het kweken en verwerken van suikerbieten. in 1460 vond hier de Vauderie d'Arras plaats, een eerste heksenjacht in de Nederlanden.

Ook werden in Atrecht verschillende verdragen gesloten:

Vrede van Atrecht (1191) tussen Boudewijn de Moedige en Filips II van Frankrijk
geheim Verdrag van Atrecht (1414) tussen Hendrik V van Engeland en Jan zonder Vrees
Vrede van Atrecht (1414) tussen Jan zonder Vrees en Lodewijk van Guyenne
Vrede van Atrecht (1435) tussen Filips de Goede en Karel VII van Frankrijk
Vrede van Atrecht (1482) tussen Lodewijk XI van Frankrijk en Maximiliaan I van het Heilige Roomse Rijk

In 1579 werd te Atrecht de Unie van Atrecht gesloten, waarbij een aantal Waalse gewesten, die zich in 1576 bij de Pacificatie van Gent hadden aangesloten, zich weer verzoende met de Spaanse stadhouder, Alexander Farnese, de hertog van Parma. In reactie hierop verenigden de noordelijke gewesten zich in hetzelfde jaar in de Unie van Utrecht. Het behoorde sindsdien tot de Spaanse Nederlanden, totdat het in 1659 krachtens het verdrag van de Pyreneeën voorgoed in Franse handen kwam.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog was Atrecht niet ver gelegen van het front, en werd daarom zwaar beschadigd tijdens de oorlog. Na de oorlog werd het stadje heropgebouwd. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het vanaf juni 1940 door Nazi-Duitsland gedurende ruim vier jaar bezet.

Sint-Vedastus (Fr.:St. Vaast) was bisschop van Atrecht. Atrecht was de geboorteplaats van Maximilien Robespierre (1758-1794), een Franse revolutionair.