Artrock
| Artrock | ||||
 |
||||
| Een optreden van Roxy Music in Toronto | ||||
| Stilistische oorsprong | Experimentele rock, Kunstmuziek, Klassieke muziek, Psychedelische muziek, Jazz, Folk | |||
| Culturele oorsprong | Laat jaren '60 Verenigd Koninkrijk |
|||
| Vaak toegepaste instrumenten | Keyboard, Gitaar, Drumstel | |||
| Regionale scenes | ||||
| Wereldwijd | ||||
|
||||
Art rock is kunstmuziek en een vorm van experimentele rock waarbij kunstzinnige of avant-gardistische opvattingen het doel van de muziek vormen. Een van de belangrijkere kenmerken van Art rock is het loslaten van de standaard 4/4, of zogenaamde, '12-bar blues' ten einde andere stijlen meer ruimte te geven. Zo heeft, bijvoorbeeld, Genesis in het begin veelal gebruikgemaakt van folk invloeden en staan andere bands veelal bekend voor het gebruik van alternatieve maatvoering (9/8, 12/9) en wiskundige benadering van structuren. Bekende art rock bands zijn Sonic Youth, Blonde Redhead, Liars, Half Japanese.
In de jaren zeventig werd deze term tevens gebruikt voor een soort progressieve rock en is daarom soms verwarrend. In het laatste geval zijn bekende namen Alan Parsons Project, 10cc, Pink Floyd, Supertramp, en Genesis.
Inhoud |
Geschiedenis [bewerken]
Psychedelische rock [bewerken]
 Zie Psychedelische rock voor het hoofdartikel over dit onderwerp. |
De psychedelische stroming kwam op gang midden jaren zestig met rockacts als Velvet Underground, Frank Zappa, Captain Beefheart, Jimi Hendrix en Pink Floyd. Enerzijds beïnvloed door jazzmusici als John Coltrane en Sun Ra en anderzijds avant garde componisten als John Cage en Karlheinz Stockhausen begonnen bands vaste stramienen te doorbreken met andersoortige muzikale vormen.
Progressieve rock [bewerken]
| Zie Progressieve rock voor het hoofdartikel over dit onderwerp. |
In de jaren zeventig ontstond vanuit Duitsland de Krautrock. Ook in die jaren werd Brian Eno een toonaangevend producent. Een toonaangevende band die tot de progressieve rock gerekend wordt is King Crimson rond gitarist Robert Fripp.
Proto-punk en Proto New Wave [bewerken]
New York had een aantal bands die experimenteel ingesteld waren en later navolging zouden krijgen in de punk en de new wave. New York Dolls, Television en later Patti Smith en de Talking Heads.
No Wave [bewerken]
| Zie No wave voor het hoofdartikel over dit onderwerp. |
No wave was een kortstondige maar zeer invloedrijke variant van punk in de late jaren 1970 en vroege jaren 1980. De belangrijkste no wave-artiesten kwamen uit de Lower East Side in New York. De term no wave heeft twee betekenissen: enerzijds verwijst het naar de experimentaliteit van het genre (no wave behoorde tot geen enkele andere stijl), anderzijds is het een woordspelletje waarmee de commercialiteit van het populaire new wave genre werd verworpen. Parallel aan de No Wave waren Nick Cave, Cabaret Voltaire, Einstürzende Neubauten en Throbbing Gristle actief in Europa.
Indierock [bewerken]
| Zie Indierock voor het hoofdartikel over dit onderwerp. |
Indie is een verzamelnaam die wordt gebruikt voor muziek die zich over het algemeen laat karakteriseren door haar houding: een afkeer van commerciële muziek en een voorliefde voor het experiment. De naam komt van het Engelse woord independent, wat onafhankelijk betekent en staat voor een DIY-houding of een getekend contract bij een independant label. Indie-muziek kan uiteenlopend zijn, van ambient tot heavy metal, maar meestal bedoelt men met de naam een subgenre uit de alternatieve rock, zogenaamde indierock, die bekend werd door bands als Pixies, Pavement en Sonic Youth. Door bands als Mudhoney en Nirvana ontstond hieruit het genre grunge.
Lo-Fi [bewerken]
| Zie Lo-Fi voor het hoofdartikel over dit onderwerp. |
Begin jaren negentig werd de Lo-Fi stroming populairder door de komst van de relatief goedkope porta 4 sporen cassetterecorders. Plotseling was het voor veel muzikanten mogelijk om gewoon thuis in plaats van in een dure studio je muziek vast te leggen. Bekendste namen zijn Guided by Voices, Sebadoh, Beck.
Post-rock [bewerken]
| Zie Post-rock voor het hoofdartikel over dit onderwerp. |
Halverwege jaren negentig ontstond de post-rock. Post-rock is vaak instrumentaal en heeft lang uitgerekte composities, afwijkend van het couplet-refrein-couplet principe. Het kan gezien worden als een reactie tegen de Grunge, Stonerrock en Nu-metal, weliswaar als indierock gepresenteerde alternatieve muziek, maar in werkelijkheid door de creatieve interventie van de grote platenmaatschappijen steeds meer vervlakt tot formulistische mainstream gitaarrock.
Post-punk [bewerken]
Rond de eeuwwisseling ontstaat er een herwaardering voor de vroege jaren 80 rock, de post-punk. Experimentele exponenten van deze stroming zijn Liars, The Rapture, Yeah Yeah Yeahs.
Jaren zeventig [bewerken]
- Van der Graaf Generator
- Genesis
- Supertramp
- Pink Floyd
- Barclay James Harvest
- Brian Eno
- Jethro Tull
- Jon Lord
- Wishbone Ash
- Gong
- Kayak
- Styx
- Rush
- David Bowie
- Talking Heads
- Roxy Music
- Kansas
- Syqem
- Peter Gabriel
- Peter Hammill
- Spock's Beard
- Yes
